Είναι προφανές ότι το άνοιγμα των σχολείων δεν έγινε για να καλυφθεί η ύλη, αφού μέσα σε τρεις εβδομάδες οι καθαρές ημέρες διδασκαλίας είναι 8, αν συνυπολογίσουμε ότι οι μαθητές θα έρχονται εκ περιτροπής (μέρα παρά μέρα, χωρισμένοι σε τμήματα, μικρότερα των 15 ατόμων) ή δε θα έρχονται καθόλου με γραπτή αίτηση κηδεμόνα. Και βέβαια, ποτέ δεν έχει γίνει κανονικό μάθημα τον Μάιο, αφού πάντα τέτοια εποχή αναλωνόμαστε σε επαναλήψεις και οι μαθητές κάθε άλλο, παρά δείχνουν προσήλωση και ενδιαφέρον. Επιπλέον, υπό τέτοιες συνθήκες, άλλοι να φοράνε μάσκα και άλλοι όχι, οι περισσότεροι να χαριεντίζονται, γνωρίζοντας μάλιστα ότι δε θα γίνουν προαγωγικές εξετάσεις και ότι θα περάσουν την τάξη με τους προφορικούς βαθμούς των δύο τετραμήνων (που είναι ιδιαίτερα υψηλοί), νομίζω ότι θα βιώσουμε το θέατρο του παραλόγου.

Είναι σαφές, λοιπόν, ότι το άνοιγμα των σχολείων έγινε για άλλους λόγους, μη εκπαιδευτικούς. Για να δοθεί η εντύπωση της επιστροφής στην κανονικότητα που θα επιδράσει ψυχολογικά στον πληθυσμό. Για να εφαρμοστεί κι εδώ, έστω σε μικρότερη κλίμακα, η ανοσία της αγέλης. Για να λειτουργήσουν ξανά τα ιδιωτικά σχολεία και τα φροντιστήρια. Για να αποτελέσει η επιστροφή αυτή ως μια γέφυρα επικοινωνίας με την 1η Σεπτεμβρίου, ώστε να μη δοθεί η εντύπωση ότι τα σχολεία ανοίγουν μετά από 6 μήνες (11 Μαρτίου έκλεισαν).

Κι όλα αυτά χωρίς να υπολογίσουν ότι το εκπαιδευτικό προσωπικό είναι γερασμένο ηλικιακά και ανήκει στις ευπαθείς ομάδες, με προβλήματα υγείας των ίδιων ή του άμεσου συγγενικού τους περιβάλλοντος. Αλλά και πολλοί μαθητές συγκατοικούν με άτομα ανάλογης επικινδυνότητας στη μόλυνση από τον ιό. Το νέο επιχείρημα που αντέτειναν ήταν ότι τα παιδιά δύσκολα μεταδίδουν τη νόσο, ενώ πριν δύο μήνες έλεγαν το ακριβώς αντίθετο. Τι συνέβη από τότε; Άλλαξαν τα επιστημονικά δεδομένα ή ψάχνουν για πειραματόζωα;

Γ. Γ. (ένας εκπαιδευτικός με 28 χρόνια στα δημόσια σχολεία)

 

Γιώργος Γκανέλης