100 σπάνιες φωτογραφίες και ιστορίες του κόσμου μας – Μέρος 1ο

1) Η τελευταία φωτογραφία του Χάτσικο, του σκύλου που περίμενε για 9 χρόνια μετά το θάνατο του δασκάλου του έξω από το σταθμό κάθε πρωί, μέχρι που πέθανε στις 8 Μαρτίου του 1935. Η ιστορία του Χάτσικο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2009 με τον τίτλο “Χάτσικο: Η ιστορία ενός σκύλου” στην οποία πρωταγωνιστεί ο Ρίτσαρντ Γκιρ.

2) Η φωτογραφία τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια διανομής τροφίμων στο νότιο Σουδάν το 1998 από…την οργάνωση «Γιατροί Χωρίς Σύνορα» και αποτύπωσε το δράμα των μικρών παιδιών που λιμοκτονούσαν κατά χιλιάδες. Ο Βρετανός Tom Stoddart απαθανάτισε έναν Σουδανό την ώρα που έκλεβε την μερίδα σιτάρι από ένα σκελετωμένο παιδί και να εξαφανίζεται. Αυτή η εικόνα έγινε πρωτοσέλιδο, σόκαρε την δύση και φυσικά έκανε τον γύρο του κόσμου. Τη περίοδο εκείνη το Σουδάν βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο, αλλά ταυτόχρονα ο λαός της υπέφερε από λιμό. Όταν η κυβέρνηση για πρώτη φορά επέτρεψε να παρασχεθεί βοήθεια από το εξωτερικό οι εθελοντές που έσπευσαν εκεί βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση. Το πρώτο εξάμηνο του 1998 , υπολογίζεται ότι 250.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην περιοχή. Το αγόρι της φωτογραφίας σερνόταν επί ώρες προκειμένου να λάβει τις διαθέσιμες έστω και πενιχρές προμήθειες. Τη στιγμή λοιπόν, που ήταν έτοιμο να παραλάβει το μερίδιο του, ένας άνδρας καλοντυμένος και καλοσιτισμένος, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, του αρπάζει όλο το σιτάρι που του αντιστοιχούσε και απομακρύνεται ατάραχος. Πολλοί κατηγόρησαν τον φωτογράφο Tom Stoddart επειδή δεν αντέδρασε μπροστά σ” αυτό το ακραίο περιστατικό. Εκείνος όμως, υποστήριξε ότι αυτή είναι η σκληρή καθημερινότητα για τους ανθρώπους που ζουν εκεί και ότι η δημοσίευση των φωτογραφιών του στον δυτικό τύπο έφερε αποτέλεσμα.

3) Hans Christian Andersen

4) Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν Μέχρι και το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, καμία κυβέρνηση δεν έλαβε μέτρα για να προστατεύσει τις οικογένειες που υπέστησαν τις μεγαλύτερες απώλειες από όλες τις άλλες. Από τις πρώτες χώρες που μερίμνησαν ήταν οι ΗΠΑ. Θέσπισαν μια πολιτική με την ονομασία «Sole Survivor Policy». Στόχος της ήταν η προστασία του τελευταίου ζωντανού αδελφού και η επιστροφή του με ασφάλεια στο σπίτι. Πρώτη φορά εφαρμόστηκε μετά τον τραγικό θάνατο των πέντε αδελφών Σάλιβαν, το Νοέμβριο του 1942. Οι Σάλιβαν πνίγηκαν όταν βυθίστηκε το ταχύπλοο σκάφος που υπηρετούσαν κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας της Γκουανταλκανάλ. Το 1971, το Κογκρέσο τροποποίησε το νόμο και έκτοτε προστατεύονταν όχι μόνο ο τελευταίος επιζών, αλλά κάθε μέλος της οικογένειας που είχε χάσει δικό του άνθρωπο στο πεδίο της μάχης. Το 1998 ο σκηνοθέτης Στίβεν Σπίλμπεργκ περιέγραψε την εφαρμογή της «Sole Survivor Policy» στην πολεμική ταινία, « Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν». Κατά τη διάρκεια της απόβασης στη Νορμανδία, ο στρατιώτης Ράιαν ήταν ο τελευταίος επιζών από τέσσερα αδέλφια και έπρεπε πάση θυσία, να επιστρέψει σώος στην πατρίδα. Επικεφαλής της δύσκολης αποστολής μέσα στη γερμανική άμυνα, τέθηκε ο Τομ Χάνκς, ενώ τον Ράιαν υποδύθηκε ο Ματ Ντέιμον.

5) Χριστιανοί προστατεύουν μουσουλμάνους κατά τη διάρκεια προσευχής, το 2011 στο Κάιρο της Αιγύπτου

6) Πριν τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο, 669 παιδιά που προορίζονταν για τα στρατόπεδα θανάτου των Ναζί, σώθηκαν και μεταφέρθηκαν στην Αγγλία, χάρη στον Sir Nicholas Winton. Δεκαετίες αργότερα, το 1988, συναντήθηκαν σε ένα τηλεοπτικό στούντιο, χωρίς να γνωρίζει ο ένας ποιος ήταν ο άλλος.

7) Τον έχουν αποκαλέσει και Χίτλερ της Αφρικής. Ο πρώην πρωταθλητής μποξ και αργότερα υψηλόβαθμος στρατιωτικός Αμίν Νταντά, κατέλαβε με τη βία την εξουσία το 1971, από τον πρόεδρο Απόλο Μίλτον Ομπότε, γράφοντας μια από τις πιο αισχρές σελίδες στην ιστορία της χώρας. Στη διάρκεια των 8 ετών που κυβέρνησε, μπήκαν στο στόχαστρό του όλοι οι πολίτες της χώρας. Περισσότεροι από 300 χιλιάδες εκτελέστηκαν και 70 χιλιάδες απελάθηκαν με κριτήρια «πολιτικά», «νομικά» και κυρίως ρατσιστικά.

8) Frederick Fleet, 1912.Ο παρατηρητής στον Τιτανικό που φώναξε πρώτος ,”παγόβουνο ευθεία δεξιά”

9) Γυναίκα φωτορεπόρτερ καταγράφει με τη μηχανή της τον θάνατο πεζοναύτη στο Βιετνάμ Βιετνάμ, 1967. Ο πεζοναύτης Βέρνον Γουάικ ακούει την κραυγή του πεσμένου συντρόφου του και γονατίζει δίπλα του. Βάζει το αυτί πάνω στην καρδιά του στρατιώτη, ελπίζοντας να ακούσει τον χτύπο της. Τίποτα, είναι νεκρός.Ο Γουάικ κοιτά τον ουρανό, το βλέμμα του γεμάτο οδύνη. Την τραγική στιγμή απαθανάτισε η Γαλλίδα φωτογράφος Κάθι Λερόι, που ακολουθούσε τους Αμερικάνους πεζοναύτες στο Βιετνάμ, την άνοιξη του 1967.Η Λερόι ήταν 22 χρονών, είχε ύψος 1.52, ζύγιζε 39 κιλά και κουβαλούσε εξοπλισμό που έφτανε τα 40 κιλά. Φορούσε αρβύλες 4 νούμερα μεγαλύτερα απ’ το δικό της και για τρεις βδομάδες κάθε μήνα, διέσχιζε τους βάλτους, τα δάση και τα υψώματα του Βιετνάμ.

10) Sam Berns: O κόσμος υποκλίνεται στον 17χρονο που πέθανε από πρόωρη γήρανση και παρέδωσε μαθήματα ζωής Ο Sam Berns δεν ήταν ένα παιδί σαν τα υπόλοιπα. Η ιστορία του νεαρού από τη Μασαχουσέτη των Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελεί μάθημα ζωής. Στα 17 του, έμοιαζε με άνδρα σε βαθιά γεράματα. Πρόκειται για το παιδί που έκανε γνωστή σε όλο τον κόσμο την “προγηρία”, μια σπάνια ασθένεια που επιταχύνει τη γήρανση. Ο Sam άφησε την τελευταία του πνοή την Παρασκευή μετά από επιπλοκές στην υγεία του. Οι γιατροί είχαν προειδοποιήσει τους γονείς του Leslie Gordon και Scott Berns, ότι ο γιος τους θα ζούσε μέχρι 13 ετών. Εκείνος κατάφερε να ζήσει μέχρι τα 17 και να εμπνεύσει την υφήλιο με τις ομιλίες του και τη δύναμη ψυχής που επιδείκνυε σε κάθε του εμφάνιση. Σε κάθε ευκαιρία άλλωστε, φρόντιζε να μιλάει ανοιχτά για την ασθένεια του.Το καλοκαίρι του 1998 ο Sam, που ήταν τότε 22 μηνών, διαγνώσθηκε με το σύνδρομο Hutchinson-Gilford (προγηρία). Οι πιθανότητες για να “χτυπηθεί” κανείς από την προγηρία, είναι μία σε κάθε 4-8 εκατομμύρια ανθρώπους. Πρόκειται για μια νόσο που προσβάλλει το δέρμα, το μυοσκελετικό σύστημα και τα αγγεία και χαρακτηρίζεται από εκδηλώσεις πρόωρου γήρατος. Οι γονείς του μικρού Sam, γιατροί στο επάγγελμα, σύντομα ανακάλυψαν την τρομερή ανεπάρκεια ιατρικών πληροφοριών και πηγών σχετικά με την ασθένεια του γιου τους. Πέραν από τις πηγές, λείπουν τα εξειδικευμένα κέντρα διάγνωσης καθώς και οι πόροι χρηματοδότησης για τους ερευνητές που θέλουν να μελετήσουν την προγηρία. Έτσι, αποφάσισαν με τη βοήθεια φίλων και συνεργατών τους, να δημιουργήσουν το Ίδρυμα Έρευνας για την Προγηρία (Progeria Research Foundation), τον μοναδικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό παγκοσμίως, με σκοπό την έρευνα για την προγηρία. Τον Αύγουστο του 1999 το ίδρυμα έλαβε την πρώτη του χρηματοδότηση. Μέχρι σήμερα, έχει εξασφαλίσει 34 χρηματοδοτήσεις, που υπερβαίνουν τα 2.3 εκατομμύρια δολάρια. Χρήματα που αξιοποιήθηκαν στην καινοτόμο έρευνα γύρω από το σύνδρομο Hutchinson-Gilford και την αύξηση κατά 1000% των επιστημονικών δημοσιεύσεων για την ασθένεια, από τότε που αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά.