Τον Οκτώβριο του 1981 η Ελλάδα είναι ήδη ισότιμο μέλος της ΕΟΚ, ο Καραμανλής έχει εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας και στον πρωθυπουργικό θώκο κάθεται ο Γεώργιος Ράλλης, όντας νέος αρχηγός της ΝΔ. Το πολιτικό σκηνικό όμως έχει ανατραπεί πλήρως και δεν θυμίζει σε τίποτε την αναμέτρηση του 1977. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας και το σύνθημά του για αλλαγή τυγχάνει ανταπόκρισης απ’ άκρου σ’ άκρου στην Ελλάδα.

Οι εκλογές προκηρύσσονται για τις 18 Οκτωβρίου και θα διεξαχθούν με το σύστημα του 1977 χωρίς καμιά μεταβολή. Εκτός από το κυβερνητικό κόμμα και αυτό της αξιωματικής αντιπολίτευσης δηλώνουν συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία η ΕΔΗΚ, με νέο αρχηγό τον Γιάννη Ζίγδη, το ΚΚΕ του Χ. Φλωράκη, το ΚΚΕ Εσ. Με επικεφαλής τον Χ. Δρακόπουλο, το Κόμμα των Προοδευτικών του Σ. Μαρκεζίνη, το Κόμμα Φιλελευθέρων με πρόεδρο τον Νικήτα Βενιζέλο και ο συνασπισμός ΚΟΔΗΣΟ-ΚΑΕ-Δημοκρατική Ενότητα των Πεσμαζόγλου και Μπαλτατζή, ενώ δεν απουσιάζουν και τα μικρά κόμματα της αριστεράς.

Τα προγνωστικά θα επιβεβαιωθούν με ακρίβεια στην κάλπη και το ΠΑΣΟΚ θα καταγάγει μια θριαμβευτική νίκη με ποσοστό 48,07%, που του εξασφάλιζε 172 έδρες, δηλαδή άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η ΝΔ θα βρεθεί στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, λαμβάνοντας μόλις 35,87% και 115 έδρες. Το ΚΚΕ, που από την αρχή της προεκλογικής εκστρατείας είχε θέσει πολύ ψηλά τον πήχη, προσδοκώντας τη συμμετοχή του στη β΄ κατανομή (για την οποία απαιτούταν ποσοστό 17%), μάλλον απογοητεύτηκε με το 10,93% και τις 13 έδρες. Αξιοσημείωτος ο καταποντισμός της ΕΔΗΚ, που από το διψήφιο ποσοστό του 1977 βρέθηκε πολύ χαμηλότερα και από το 1%, χάνοντας φυσικά την εκπροσώπησή της στη Βουλή. Ολοι οι κεντρώοι είναι προφανές ότι είχαν μετακινηθεί στο ΠΑΣΟΚ…

 

Αρης Νόμπελης

Πολιτικός αναλυτής