Ο δεσμός με το Χριστινάκι δεν είχε κλείσει ούτε ενάμιση χρόνο. Και πρέπει να σας ξεκαθαρίσω πως μόνο περήφανος δεν αισθάνομαι για τα… κατορθώματά μου όταν είχα ταυτοχρόνως μόνιμο δεσμό. Οι ενοχές με έπνιγαν, ενώ ένιωθα μια απέραντη αγάπη για τη Χριστίνα, η οποία ευτυχώς δεν ήταν μια πονηρεμένη γυναίκα. Αλλά εγώ ένιωθα να ασφυκτιώ μέσα σε μια σχέση που μάλλον ήταν πληκτική, μια σχέση με σκοπό τον γάμο που όμως δεν βρισκόταν μέσα στα άμεσα σχέδιά μου…

Εξαρτημένος πλήρως από το φάρμακο για τη φαλάκρα, σε σημείο που να παθαίνω κρίση πανικού όταν είπαν στις ειδήσεις πως το συγκεκριμένο παρασκεύασμα πιθανότατα να προκαλούσε… καρκίνο, ασχέτως αν στην πορεία αποδείχθηκε πως ήταν ένας αμείλικτος πόλεμος μεταξύ φαρμακευτικών εταιρειών, προσπαθούσα να βρω μια μέση λύση: να μη στεναχωρήσω τη Χριστίνα αλλά και να μην αφήσω τη ζωή μου από τα 21 να κυλάει χωρίς… άρωμα γυναίκας. Ετσι, κάποιο απόγευμα, κάλεσα τον φίλο μου τον Κώστα στο σπίτι, με τον οποίον δεν είχαμε μυστικά, και του αποκάλυψα το… στερητικό μου σύνδρομο για τις γυναίκες. Με άλλα λόγια δεν μπορούσα να ζήσω δίχως τις περιπέτειες με το άλλο φύλο. Ο Κώστας δεν έκανε κανένα σχόλιο και μείναμε σύμφωνοι για την… ομερτά, αν κάποτε ερχόμουν σε δύσκολη θέση…

Κοντά στα 23 όλες οι κοπέλες που γνώριζα μεταξύ των 18 και των 25 ετών στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν είχαν ταίρι. Για κάποιον πεπειραμένο κυνηγό σαν και του λόγου μου μόνο δύσκολο δεν φαινόταν να αποκαλύψω κάποιον θελκτικό στόχο και πράγματι δεν άργησα να τον βρω. Υπήρχε στην ευρύτερη παρέα μια κοπέλα, η Βίκυ, που ήταν γυμνάστρια αλλά και καθηγήτρια του θαλάσσιου και του χειμερινού σκι. Είχα παρατηρήσει από παλιότερα πως υπήρχε μια φυσική έλξη μεταξύ μας και ένα αδιόρατο ενδιαφέρον από τη δική της πλευρά, το οποίο ασφαλώς δεν μπορούσε να εκδηλώσει. Εκείνο το επίμαχο βράδυ όμως το ραντεβού περιελάμβανε τέσσερα άτομα: τη Βίκυ, μια φίλη της, τον Κώστα κι εμένα. Θα πηγαίναμε στο «Ροκ εντ Ρολ» στο Κολωνάκι, που τότε ήταν στις δόξες του. Είχαμε κλείσει και τραπέζι για φαγητό στον πρώτο όροφο. Η Βίκυ κάθισε δίπλα μου, τα πειράγματα γινόντουσαν όλο και πιο αιχμηρά και νομίζω πως το… συνθηματικό το έδωσε η φίλη της, η οποία κάλεσε τον Κώστα να κατέβουν κάτω για χορό. Ο Κώστας όμως, που στην πραγματικότητα ήταν ιδιοφυία, δεν καταλάβαινε από νοήματα και συνθηματικά. Πέρασαν μερικά κρίσιμα λεπτά μέχρι να το αποφασίσει. Και τώρα πια ήμουν μόνος με τη Βίκυ και με το πεδίο ελεύθερο-έτσι τουλάχιστον πίστευα. Πλησιάσαμε ακόμη περισσότερο τις καρέκλες μας και ήρθαμε σε ένα τρυφερό τετ α τετ. Γύρισα και της είπα: «Ξέρεις, θέλω να σου εξομολογηθώ κάτι…» για να μου απαντήσει «κι εγώ κάτι ήθελα να σου πω…» και ήταν πλέον θέμα δευτερολέπτων το φιλί στα χείλη που θα αποτελούσε το ξεκίνημα μιας (άλλης) σχέσης. Οταν έσκυψα να τη φιλήσω, παρατήρησα μια φιγούρα να στέκεται πάνω από το τραπέζι μας και μου φάνηκε αρκετά αγενές κάποιος να βρίσκεται σε τόσο κοντινή απόσταση από ένα ερωτευμένο ζευγάρι. Μόνο όταν την αποκάλεσε «Βίκυ» με δυνατή φωνή κατάλαβα πως δεν ήταν κάποιος τυχαίος αλλά άνθρωπος με τον οποίον η Βίκυ είχε, ας πούμε, δεσμό!!!

Με τεράστια αμηχανία η γυμνάστρια με τις τέλειες αναλογίες προσπάθησε να μας συστήσει λέγοντας πως αυτός ο τύπος ήταν στην Αεροπορία κι εγώ στο Ναυτικό. Η χειραψία που επιχείρησα να κάνω έμεινε στον αέρα κι αυτός συνέχισε να κοιτάει συνοφρυωμένος μια τη Βίκυ και μια εμένα. Την τράβηξε από το χέρι, μετακινήθηκαν σε άλλο τραπέζι κι εγώ έμεινα να χαζεύω και να τσιμπάω από τη σαλάτα του σεφ που είχε απομείνει. Τότε η φίλη της ανέβηκε αναστατωμένη επάνω γιατί αντιλαμβανόταν πολύ καλά τι επρόκειτο να συμβεί. Αποδείχθηκε πως εκείνο το βράδυ, σε αυτό το τραπέζι, δεν ήμουν ο μόνος κατεργάρης…

Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα άλλο παρά να αποχωρήσουμε με τον Κώστα, παρατηρώντας τον έντονο διάλογο του ζευγαριού στο διπλανό τραπέζι. Φεύγοντας είπα μόνο στη φίλη της: «Κρίμα, δεν ήταν γραφτό». Αυτή με κοίταξε με κατανόηση και με αποχαιρέτησε. Σίγουρα δεν περίμενα αυτή την κατάληξη να έχει το πρώτο παράνομο ραντεβού μου…

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ