Αγαπώ τη λιόλουστη τη μέρα, σαν την είδα

και τη χαρά της πρώτης ώρας, όταν μίλησε.

Αγαπώ και της ματιάς της τη θωπεία

που μου έδειχνε

ότι εκείνο, ό,τι αισθάνθηκα στους χτύπους της καρδιάς μου

ήταν το ίδιο που αισθάνθηκε κι αυτή.

 Αγαπώ τον ήχο της φωνής της

που έχει μείνει κι αντηχεί μες την ψυχή μου

σαν των αγγέλων ψαλμωδία στα επουράνια,

σαν τα γλυκόλαλα πουλιά να χαιρετούν

της ροδαυγής το πρώτο χάραμα στα νέφη

χαρούμενα που η νύχτα η σκοτεινή

παίρνει πια τέλος.

 Αγαπώ την αγκαλιά της, το φιλί της

τόσο συχνά οπου τα νοιώθω στα όνειρά μου

κι όταν, ξυπνώντας, τη ζητώ στο προσκεφάλι

και δε τη βρίσκω, πάλι  νοιώθω την πνοή της,

και την εικόνα της να με καλημερίζει…

Πάντοτε  εκεί!

***

Από τη Συλλογή “Κι όμως”

6.1.2020

Κώστας Μπιζάνος