Οι εκλογές της 3ης Νοεμβρίου του 1963, έπειτα από την παραίτηση της κυβέρνησης Καραμανλή, διεξάγονται μέσα σε κλίμα έντονου φανατισμού με κύριους αντιπάλους την ΕΡΕ του Κων/νου Καραμανλή και την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Ένας 29χρονος νεαρός ορίζεται από το πρωτοδικείο μέλος της εφορευτικής επιτροπής σε τμήμα γυναικών στο Α΄ Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου. Εκεί καταφθάνει να ψηφίσει μια γηραιά κυρία, σχεδόν αόμματη, η οποία συνοδεύεται από τον γιο της. Ο δικαστικός αντιπρόσωπος απαγορεύει στον συνοδό της τυφλής γυναίκας να τη συνοδεύσει στο παραβάν αλλά του δίνει το δικαίωμα να επιλέξει ποιο μέλος της εφορευτικής επιτροπής θα μπει μαζί της. Ο γιος-συνοδός επιλέγει αμέσως τον 29χρονο-οι υπόλοιποι ήταν αρκετά μεγαλύτεροι και η ηλικιωμένη μπαίνει μαζί με το νεαρό μέλος της εφορευτικής στο παραβάν. Ο 29χρονος ρώτησε την τυφλή γυναίκα χαμηλόφωνα ποιον θέλει να ψηφίσει και αυτή απάντησε: «Τον Γέρο». Ποιο κόμμα ξαναρώτησε ο νεαρός. «Την Ένωση Κέντρου και θέλω να βάλω σταυρό στον Απόστολο Κακλαμάνη». Το ψηφοδέλτιο έπεσε στην κάλπη όπως ακριβώς το είχε διαλέξει (διά αντιπροσώπου) η ηλικιωμένη κυρία. Ο νεαρός ονομαζόταν Φώτης Νόμπελης, ήταν ψηφοφόρος της ΕΡΕ και πατέρας μου!

Αργότερα, ένας φίλος του θα αναρωτηθεί σχετικά με την πολιτική τοποθέτηση της γηραιάς κυρίας και θα ζητήσει τον λόγο γιατί, εφόσον ήταν τυφλή, δεν την «ξεγέλασε». Και ο πατέρας μου απάντησε ότι ισοβίως θα τον κυνηγούσαν οι τύψεις αν είχε κοροϊδέψει ένα ανήμπορο άτομο. Αυτό που χαρακτηρίστηκε από ορισμένους «προδοσία του αγώνα», αποτέλεσε το μεγαλύτερο παράσημο και περιποιεί μοναδική τιμή για τον πατέρα μου…

 

Άρης Νόμπελης