Αλεξ Μεσχισβίλι: Μια δολοφονία χωρίς… πτώμα

Πέρασαν κιόλας 14 χρόνια από τη μέρα που κάποιοι είδαν για τελευταία φορά ζωντανό τον 11χρονο Αλεξ…

Το αγόρι που γεννήθηκε το 1995 στο Νάλτσικ της Ρωσίας και ήρθε στη χώρα μας με την έγκριση του φυσικού του πατέρα το 2002 έμελλε να απασχολήσει την ελληνική κοινή γνώμη και όχι μόνο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οσο ανακαλύπτονταν περισσότερα στοιχεία οι Ελληνες κρατούσαν την αναπνοή τους για το θρίλερ που βρισκόταν σε εξέλιξη. Η αστυνομία κατόρθωσε-εν μέρει τουλάχιστον-να διαλευκάνει την υπόθεση και να ανακαλύψει πέντε ανήλικους που εμπλέκονταν σε όλη αυτή τη φρικιαστική ιστορία αλλά δεν βρήκε ποτέ τη σορό του άτυχου παιδιού, με αποτέλεσμα οι έρευνες να μένουν ημιτελείς. Εν τω μεταξύ τα πέντε παιδιά που φαίνεται πως χτύπησαν και εν τέλει σκότωσαν τον Αλεξ στις 3 Φεβρουαρίου του 2006 ανακαλούν συνεχώς τις καταθέσεις τους-λένε και… ξελένε- μπερδεύοντας παραπάνω μια παράξενη ούτως ή άλλως υπόθεση. Δυστυχώς, η Νατέλα, η ρωσίδα μητέρα του παιδιού δεν έχει ένα μέρος για να του αφήσει έστω λίγα λουλούδια…

Ο Αλεξ γράφτηκε σε ελληνικό δημοτικό σχολείο με τον ερχομό του στη χώρα μας. Περιγράφεται από τους δασκάλους του ως ένα παιδί που λόγω γλώσσας κυρίως αντιμετώπιζε μαθησιακές δυσκολίες, ενώ δεν έλειπαν και τα πειράγματα από τα υπόλοιπα παιδιά που τον αποκαλούσαν περιπαιχτικά «Ρώσο». Επρόκειτο για ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο παιδί, συνεσταλμένο, κλειστό με ελάχιστη κοινωνικότητα και έλλειψη θάρρους. Λόγω της σωματικής του διάπλασης (πολύ ψηλό για την ηλικία του) γράφτηκε στην τοπική ομάδα της Βέροιας «Φίλιππος» στην καλαθοσφαίριση. Ταυτόχρονα παρακολουθούσε μαθήματα αγγλικών, ζωγραφικής και πιάνου, αφού η μητέρα του και ο θετός του πατέρας προσπάθησαν να τον βοηθήσουν να ενταχθεί ευκολότερα στο σχολικό περιβάλλον, πραγματοποιώντας εξωσχολικές δραστηριότητες.

Το μοιραίο εκείνο χειμωνιάτικο βράδυ της 3ης Φεβρουαρίου, ο Αλεξ πήγε κανονικά στο κλειστό γήπεδο της «Εληάς» για την προπόνησή του και μετά το τέλος της αναμενόταν να προσέλθει στη σχολή ζωγραφικής που βρισκόταν σχετικά κοντά. Στον δρόμο για τη σχολή τα ίχνη του χάνονται. Οι γονείς του, τρελαμένοι από την αγωνία και την ανησυχία δεν χάνουν χρόνο και απευθύνονται αμέσως στις αστυνομικές αρχές που τίθενται σε επιφυλακή. Καθώς οι ώρες και οι μέρες περνούν-κι ενώ έχουν τυπωθεί σε ολόκληρη την πόλη αφίσες με το πρόσωπό του-οι πιθανότητες να είναι ζωντανός μειώνονται συνεχώς.

Παράλληλα με αυτά τα γεγονότα μια άλλη, φαινομενικά άσχετη, ιστορία διαδραματιζόταν στους ίδιους χώρους, με πέντε ανήλικους από προβληματικές ως και διαλυμένες οικογένειες να έχουν προκαλέσει ανησυχία στην αστυνομία καθώς άρχισαν να προβαίνουν σε μικροκλοπές. Η παραβατική τους συμπεριφορά έγινε αντιληπτή από έναν γνωστό δικηγόρο της πόλης που φαίνεται πως διατηρούσε σχέση με τη μητέρα ενός εκ των παιδιών. Αυτός είχε και την ιδέα περίπου στα μέσα Μαρτίου του 2006 να απευθυνθούν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής για να γίνουν στους ανήλικους οι αναγκαίες συστάσεις. Πράγματι, την Κυριακή το βράδυ της 28ης Μαϊου μετά από εντολή του αστυνομικού υπηρεσίας, δύο όργανα της τάξης πηγαίνουν στο πάρκο που σύχναζε η παρέα των πέντε παιδιών και τους ζητούν να τους ακολουθήσουν στο τμήμα.

Και ξαφνικά, η έμπνευση ενός εκ των αστυνομικών να ρωτήσει το ένα από τα παιδιά (τον Βορειοηπειρώτη) αν γνωρίζει τίποτα για τον χαμένο Αλεξ, αναγκάζει τον 12χρονο να βάλει τα κλάματα και να υποστηρίξει ευθαρσώς ότι εκείνος και οι φίλοι του χτύπησαν τον Αλεξ και τον δολοφόνησαν. Οι αστυνομικού ευελπιστούν δικαιολογημένα πως βρίσκονται πλέον κοντά στην εξιχνίαση της ανατριχιαστικής αυτής υπόθεσης! Αμέσως θα κληθούν αξιωματικοί από τη Θεσσαλονίκη, πεπειραμένοι σε τέτοιες υποθέσεις, και θα ανακρίνουν όλα τα παιδιά. Σύμφωνα με τις αρχικές τους καταθέσεις η όλη ιστορία ξεκίνησε όταν ο Αλεξ πέρασε από μπροστά τους στο πάρκο και κάποιος από τους ανήλικους τον φώναξε «γυαλαμπούκα». Εκείνος, σύμφωνα πάντα με όσα ισχυρίζονταν τα παιδιά, τους αποκάλεσε μ@λ@κες και έτρεξε να φύγει. Αυτοί τον ακολούθησαν σε ένα απίστευτο κυνηγητό σε κεντρικούς δρόμους της Βέροιας, κατόρθωσαν να τον φθάσουν και άρχισαν να τον χτυπάνε με γροθιές και κλωτσιές. Προσπαθώντας να τους αποφύγει ο 11χρονος πλησίασε μια μαρμάρινη σκάλα αλλά την ίδια στιγμή ένας από την πενταμελή παρέα τού έβαλε τρικλοποδιά με αποτέλεσμα ο Αλεξ να πέσει από ύψος δύο μέτρων και να χτυπήσει το κεφάλι του. Βλέποντάς τον αναίσθητο, οι ανήλικοι έπαθαν σοκ, ιδιαιτέρως όταν διαπίστωσαν ότι η καρδιά του δεν χτυπούσε. Μέσα στον πανικό τους μετέφεραν το σώμα του παιδιού σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι και το άφησαν εκεί, αφού συμφώνησαν πως δεν θα πουν σε κανέναν για το ατυχές περιστατικό. Την επόμενη μέρα όμως, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό η παρέα των πέντε παιδιών πήγε εκ νέου στο σπίτι που είχαν εγκαταλείψει τον Αλεξ και διαπίστωσσαν πως ήταν «άσπρος». Δίχως να χάσουν χρόνο με ένα καρότσι μεταφοράς οικοδομικών υλικών τον μετέφεραν σκεπασμένο με μια κουβέρτα στο ποτάμι «Τριπόταμος» απ’ όπου από τη γέφυρα της «Μπαρμπούτας» πέταξαν το άψυχο σώμα στα παγωμένα νερά. Στη διάρκεια των ανακρίσεων, ορισμένα από τα παιδιά δήλωσαν πως τον είχαν θάψει στο εγκαταλελειμμένο σπίτι, κάτι που ανάγκασε τους αστυνομικούς να προχωρήσουν σε ανασκαφή και μάλιστα δυο φορές.

Η δίκη για τον φόνο του Αλεξ ξεκίνησε στις 25 Οκτωβρίου 2008 και ολοκληρώθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 2009, τρία χρόνια έπειτα από το συμβάν. Εξετάστηκαν συνολικά 98 μάρτυρες κατηγορίας και υπεράσπισης. Το δικαστήριο ανηλίκων εξέδωσε την παρακάτω απόφαση: Οι δύο Ελληνες της παρέας, που ήταν αδέλφια, καταδικάστηκαν στο αναμορφωτικό μέτρο της τοποθέτησής τους στο Ιδρυμα Αγωγής Ανηλίκων Βόλου μέχρι και την ενηλικίωσή τους. Επίσης τους επιβλήθηκε το θεραπευτικό μέτρο παρακολούθησης εντατικού θεραπευτικού προγράμματος στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας Βόλου. Στα δύο παιδιά, ρουμανικής και αλβανικής καταγωγής επιβλήθηκε το αναμορφωτικό μέτρο της ανάθεσης επιμέλειας στην Υπηρεσία Επιμελητών Ανηλίκων Βέροιας. Ακόμη, παρακολούθηση μαθημάτων στο εσπερινό γυμνάσιο Βέροιας καθώς και στην παροχή κοινωφελούς εργασίας σε ίδρυμα για παιδιά με ειδικές δεξιότητες. Για τον Βορειοηπειρώτη η ποινή ήταν η ανάθεση της επιμέλειας στην Υπηρεσία Επιμελητών Ανηλίκων της Αθήνας. Τέλος, στον αδερφό των δύο Ελληνόπουλων επιβλήθηκε η ανάθεση της επιμέλειάς του στην Υπηρεσία της Βέροιας μέχρι να ενηλικιωθεί. Αλλά ποινές υπήρξαν και στους γονείς των παιδιών όπως και στον έλληνα παππού των αδερφών: Ο τελευταίος τιμωρήθηκε σε φυλάκιση 4 ετών και έξι μηνών για υπόθαλψη εγκληματία κατά συρροή και για ψευδορκία μάρτυρα κατ’ εξακολούθηση. Ποινή 12 μηνών με αναστολή για παραμέληση εποπτείας ανηλίκων επιφύλασσε το δικαστήριο για όλους τους γονείς.

Παρά τις ποινές, όλη η Ελλάδα αναρωτιέται τι απέγινε το πτώμα του Αλεξ. Ο καταξιωμένος αστυνομικός συντάκτης Πάνος Σόμπολος ισχυρίζεται πως δεν υπάρχουν πολλές πιθανότητες να πετάχτηκε το άψυχο σώμα στο ποτάμι, κάτι που δεν αποδείχθηκε εξάλλου στο δικαστήριο. Η πιο πιθανή εκδοχή κατά τον έμπειρο δημοσιογράφο είναι κάποιος συγγενής των παιδιών να βοήθησε να μετακινηθεί το πτώμα από το εγκαταλελειμμένο σπίτι ίσως και σε περιοχή εκτός της Βέροιας και να θάφτηκε εκεί. Αν ισχύει το παραπάνω σενάριο, τότε ενδεχομένως τα οστά του παιδιού να μη βρεθούν ποτέ…

*Χρήσιμες πληροφορίες για την πολύκροτη υπόθεση αντλήθηκαν από το βιβλίο του Πάνου Σόμπολου «Τα τραγικά γεγονότα της τελευταίας τριακοπενταετίας όπως τα έζησα».