Άμες ποτ’ ήμες  άλκιμοι νεανίαι….

Κωστάκης Μπιζάνος
***
Είχα  ένα ρόδι στην καρδιά μου,

πύρινο,

γιομάτο αστέρια,

κι όταν το έσπαζα στο δώμα του ουρανού

τότ’ επλημμύριζε η νυχτιά

με παπαρούνες …

************

Τι ήταν λοιπόν της ζωής μου  τ’ όνειρο;

 Μια παρεούλα δέντρα φιλικά

στην όχθη της Αχερουσίας,

 μία λαμπερή φωτιά στο ξάγναντο

με γιορτινές πυγολαμπίδες ολοτρίγυρα,

 ένα σπιτόπουλο στην πλαγιά, κατάλευκο,

με ολάνοιχτα παράθυρα σ’ ανατολή και δύση,

 κι εσένανε στο λιακωτό ν’ απλώνεις

το νυφικό σου, παστρικό και πεντακάθαρο…

 

Κώστας Μπιζάνος