Ταξιδεύουμε έξι περίπου χρόνια πίσω σε εκείνον τον… παράξενο Αύγουστο του 2014, οπότε η ελληνική κοινή γνώμη υφίσταται μέσα στη ραστώνη του καλοκαιριού και τη χαλάρωση των διακοπών ένα πραγματικό σοκ, μαθαίνοντας για την εύρεση ενός σημαντικού ταφικού μνημείου στον λόφο Καστά, στην Αμφίπολη, ενός μνημείου που, πιθανότατα, έκρυβε αμύθητους θησαυρούς και διάσημους νεκρούς, από τον Μέγα Αλέξανδρο μέχρι τη μητέρα του Ολυμπιάδα, τον φίλο του Ηφαιστείωνα αλλά ακόμη και τη γυναίκα του Ρωξάνη ή τον γιο του (οι δύο τελευταίοι, όπως γνωρίζουμε από την Ιστορία, εκτελέστηκαν από τον Κάσσανδρο).

Σαν άλλο… Αλβανικό Επος οι εφημερίδες και οι δημοσιογράφοι ενημέρωναν το διψασμένο για ειδήσεις κοινό για την πορεία των ανασκαφών. Η τότε πολιτική ηγεσία άδραξε την ευκαιρία για αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να επισκέπτεται την ανασκαφή και να προβαίνει σε δηλώσεις. Πέρα από τους… συνήθεις υπόπτους συνωμοσιολόγους και άλλους ασόβαρους από διάφορα πεδία της πολιτικής, του πολιτισμού, των γραμμάτων και των τεχνών, ελάχιστα ακούγονταν οι λογικές φωνές αξιόλογων αρχαιολόγων και λοιπών ειδικών που αδίκως τάραζαν τα νερά, φωνάζοντας με αδιάσειστα επιχειρήματα πως ο Αλέξανδρος αποκλείεται να βρίσκεται θαμμένος εκεί, αφού το σκήνωμά του ήταν στην Αλεξάνδρεια τουλάχιστον μέχρι τον 3ο αιώνα μ.Χ.

Η επόμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ασχολήθηκε καθόλου με το γεγονός, θεωρώντας παραπλανητικές τις εθνικιστικές κραυγές που συνόδευαν τα ευρήματα. Εν τω μεταξύ, τα έργα στο ταφικό μνημείο με… μπουλντόζες να καταστρέφουν πολύτιμα στοιχεία και την προχειρότητα να επικρατεί δεν αποκάλυπταν υποτιθέμενους θησαυρούς, αφού ήταν γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι ο τάφος είχε με αγριότητα συληθεί…

Οπως αναφέρει η κυρία Κατερίνα Ρωμιοπούλου, έφορος αρχαιοτήτων επί τιμή, οι ξένοι έγκυροι αρχαιολόγοι δεν ανακατεύθηκαν στην έντονη αντιπαράθεση των ελλήνων ειδικών, ίσως περίμεναν περισσότερα και ακριβέστερα στοιχεία. Η κυρία Ρωμιοπούλου ήταν εκείνη που ανέσκαψε μεταξύ 1959-64 το μνημείο, στην πρώτη απόπειρα συστηματικής, κρατικής ανασκαφής στην περιοχή, που ως τότε, από τον 19ο αιώνα, λυμαίνονταν οι αρχαιοκάπηλοι διαφόρων ευρωπαϊκών κρατών με τη βοήθεια ντόπιων χωρικών. Από τότε η κυρία Ρωμιοπούλου πήγαινε συχνά στην Αμφίπολη για να μελετήσει τα ευρήματά της και να ετοιμάσει τη δημοσίευσή τους. Αλλά το 2014, υποψιαζόμενη τι θα επικρατούσε μετά τις επίσημες ανακοινώσεις της κυβέρνησης και διαφόρων φορέων, αποφάσισε να μην ξαναπάει. «Χωρίς υπομονή, βαθιά γνώση της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και γλώσσας αλλά και αληθινή συμπαράσταση της πολιτείας με ανάλογη των αποτελεσμάτων χρηματοδότηση και τα κατάλληλα τεχνικά μέσα, δεν αρκούν οι νέοι και παλιότεροι άξιοι αρχαιολόγοι για να αναδείξουν την ταυτότητα του μνημείου», επισημαίνει με έναν τόνο μελαγχολικό…

 

Άρης Νόμπελης