Ανάφτρα: Η γυναίκα που σου στέλνει σαφή μηνύματα πως ενδιαφέρεται για σένα δίχως περιθώριο παρερμηνείας, αλλά ποτέ δεν έχει σκοπό να συνάψει εφήμερη ή και πιο σταθερή σχέση μαζί σου, κρύβοντας πίσω απ’ αυτή την αλλόκοτη γενικώς συμπεριφορά άλλες σκοπιμότητες που εξυπηρετούν μονάχα την έντονη ψυχολογική της ανάγκη να εκδικηθεί τον πατέρα της, τη μητέρα της ή και τους δύο, ίσως και άλλα πρόσωπα που την πλήγωσαν στο παρελθόν.

Τελικά, ύστερα από τη γνωριμία με δεκάδες ανάφτρες, αντιλήφθηκα ότι αυτά τα πλάσματα είναι μάλλον δυστυχισμένα, χρήζουν άμεσης ψυχολογικής βοήθειας, ενώ είναι ολοφάνερο πως κάποια στιγμή ενηλικιώνονται και ωριμάζουν, συνήθως πατώντας τα πρώτα –άντα. Το παράδοξο στο φαινόμενο της Ελληνίδας-ανάφτρας είναι πως παρά το γεγονός ότι η αρχική αγνή τους καρδιά ποδοπατήθηκε από έναν αυταρχικό πατέρα ή κάποιον ανάλγητο δεσμό, φροντίζουν να συμπεριφερθούν με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο όχι σε όσους τους θυμίζουν αυτές τις δυσάρεστες εμπειρίες, αλλά αντιθέτως στα «καλά παιδιά», στους καλόπιστους άνδρες που κυκλοφορούν εκεί έξω. Εχω την αίσθηση πως επιδεικνύοντας μια πρόστυχη συμπεριφορά σε αγαθούς ως επί το πλείστον ανθρώπους, τιμωρούν τον αφελή εαυτό που υπήρξαν κάποτε και οι ίδιες…

Πέρασα για πολλά χρόνια το πρώιμο στάδιο του «καλού παιδιού». Ξέρετε, αυτού του τύπου που είναι έτοιμος να κάνει τα πάντα και να δοθεί ολοκληρωτικά σε μια γυναίκα, χωρίς να αντιλαμβάνεται πως αυτή τον εμπαίζει και ουσιαστικά εξευτελίζει τον έρωτά του. Το «καλό παιδί» βλέποντας τα ολοφάνερα σημάδια της θετικής ανταπόκρισης στο ερωτικό κάλεσμά του, ούτε που φαντάζεται πως την ίδια στιγμή συμμετέχει άθελά του σε ένα κακόγουστο αστείο που έχει εμπνευστεί η γυναίκα των ονείρων του, σε ένα άθλιο παιχνίδι που στην καλύτερη περίπτωση θα βγει απλώς χαμένος και στη χειρότερη, αν επιμείνει και έχει ερωτευθεί, αναξιοπρεπής και περιφρονημένος.

Το θέμα είναι τεράστιο για να αναπτυχθεί σε λίγες γραμμές και η ζέστη είναι αφόρητη για να σας αναγκάσω να μείνετε περισσότερο μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σας. Ετσι, θα αρκεστώ στην περιγραφή μιας χαρακτηριστικής ανάφτρας, που νομίζω, αν και πέρασαν 26 ολόκληρα χρόνια, πως αποτελεί την επιτομή αυτού του ιδιόμορφου και προβληματικού τύπου γυναίκας.

Υπηρετούσα στο Πολεμικό Ναυτικό και έπειτα από διάφορες περιπέτειες κατόρθωσα να βρεθώ οδηγός ναυάρχου σε μια υπηρεσία στο κέντρο της Αθήνας. Η θέση ήταν προνομιακή και ξεκούραστη, εγώ ήμουν ήδη πολύ παλιός (έχοντας ήδη συμπληρώσει περίπου 20 μήνες από την κατάταξή μου) και η ναυτική στολή είχε οπωσδήποτε και τα τυχερά της: Μαγνήτιζε τα βλέμματα των κοριτσιών που τύχαινε να διαβαίνουν τον πεζόδρομο μπροστά από την υπηρεσία και έτσι υπήρχαν τα διάφορα… τυχερά, που στην περίπτωσή μου μάλλον σε… άτυχα παρέπεμπαν!

Η κοντινή γνωστή σχολή κομμωτικής αποτελούσε για όλους τους ναύτες (περίπου μια ντουζίνα) μια καλή ευκαιρία γνωριμίας με τις κοπέλες που σπούδαζαν εκεί. Και δεν ήταν λίγες… Αλλά, όπως συνέβαινε σχεδόν πάντα εκείνη την εποχή, οι ερωτικές περιπέτειές μου δεν αφορούσαν σε κρεβάτια, σεξουαλικές σχέσεις, ρομαντζάδες κάτω από ολόγιομα φεγγάρια και αξέχαστες εκδρομές αλλά πίκρες, κλάματα, ατελείωτες συζητήσεις για τις «αναπάντεχες» αποτυχίες και επαναλαμβανόμενα ερωτηματικά για ανεξήγητες και (συχνά) προσβλητικές συμπεριφορές.

(συνεχίζεται…)

 

Ρένος Μπαλής