Γυρίζουμε το ρολόι περίπου 25 χρόνια πίσω. Μια παρέα συνομήλικων μου πιτσιρικάδων -γύρω στα 19 με 20 χρόνια- επιστρέφει από διασκέδαση τις πρώτες πρωινές ώρες και κινείται στην περιοχή του Ν. Βουτζά. Τα παιδιά διψάνε και, όπως είναι αναμενόμενο, εκείνη την ώρα και σε ερημική περιοχή δεν υπάρχει ούτε ιδέα ψιλικατζίδικου για την αγορά κάποιου νερού ή αναψυκτικού. Τελευταία ελπίδα: το βενζινάδικο στην άκρη της Μαραθώνος, ακριβώς πάνω στη στροφή για την είσοδο στον Ν. Βουτζά. Κι αυτό όμως είναι κλειστό. Αλλά, ως εκ θαύματος, το ψυγειάκι με τα δροσερά αναψυκτικά στέκεται προκλητικά μπροστά μας και είναι -απίστευτο- ανοιχτό! Καμιά κλειδαριά και κανένα λουκέτο δεν μας εμποδίζει να αγγίξουμε και να πιούμε το περιεχόμενό του. Αλλά κλέφτες δεν είμαστε. Για καλή μας τύχη, ο νεαρός που κρατάει τις περισσότερες ώρες το βενζινάδικο είναι φίλος μας. Έτσι, μπορούμε να ξεδιψάσουμε και να τον αποζημιώσουμε την επόμενη μέρα.

Βρίσκουμε μια σακούλα και τη γεμίζουμε κόκα-κόλες, πορτοκαλάδες, χυμούς και λεμονάδες.

Αφού ρουφήξαμε άπληστα μέχρι τελευταία σταγόνα τα περισσότερα αναψυκτικά και ευχηθήκαμε στον φίλο μας και υπάλληλο του βενζινάδικου «τη δροσιά τους να ’χει», κατευθυνθήκαμε στο πατρικό μου σπίτι και μόνιμη, ασφαλώς, κατοικία μου, ακουμπήσαμε τη σακούλα με τα υπόλοιπα κουτάκια και τα μπουκάλια πίσω από μια ζαρντινιέρα και απομείναμε δυο – τρεις από την παρέα στην αυλή, συζητώντας μέχρι να ξημερώσει.

Έπειτα από περίπου 25 χρόνια, δεν θυμάμαι αν ήμουν εγώ ή ο πατέρας μου που ανακαλύψαμε μια σχεδόν λιωμένη σακούλα μισογεμάτη με σκασμένα και στραπατσαρισμένα αναψυκτικά, προσπαθώντας να καθαρίσουμε μια ζαρντινιέρα. Τη ζαρντινιέρα που κάποτε αποτέλεσε την κρυψώνα για τον μικρό μας θησαυρό. Που, αρχής γενομένης από την επόμενη μέρα, όλοι λησμόνησαν να αναζητήσουν!!! Τη σακούλα από το βενζινάδικο που μετατράπηκε στο πέρασμα του χρόνου σε αδιάψευστο μάρτυρα όλων των γεγονότων που εκτυλίχθηκαν στην πατρική μου κατοικία και που δεν αποκαλύφθηκε παρά μόνο ύστερα από σχεδόν 25 χρόνια!!!

 

Άρης Νόμπελης