Το περιοδικό «Μέντικαλ Τάιμς» της Καλκούτας, το 1835, δημοσίευσε την ιστορία ενός φακίρη που «κοιμήθηκε» για σαράντα ολόκληρες μέρες. Ο φακίρης Χαριντάς έκανε το κατόρθωμά του αυτό κάτω από ασυνήθιστες συνθήκες. Τον είχε καλέσει ο μαχαραγιάς της Λαχόρης και, μπροστά σε Ευρωπαίους γιατρούς και Βρετανούς στρατιωτικούς, τυλίχτηκε με ένα λινό σάβανο και μπήκε μόνος του στον τάφο. Αφού τον σκέπασαν με την ταφόπλακα, σκέπασαν τον τάφο με χώμα και από πάνω έσπειραν κριθάρι. Σε σαράντα μέρες που το κριθάρι είχε φυτρώσει για καλά, αποφάσισαν να τον βγάλουν. Μόλις άνοιξαν το φέρετρο, ο Χαριντάς σηκώθηκε μόνος του και σε μια ώρα ήταν τελείως καλά. Αυτό το φαινόμενο δεν είναι μοναδικό, αφού ήταν γνωστό στους αρχαίους ως «επιμενίδειος ύπνος».

Ο Επιμενίδης ήταν Κρητικός που γεννήθηκε το 680 π. Χ. στην Κνωσό και έγινε διάσημος σε όλη την Ελλάδα. Σύμφωνα με την παράδοση, ο πατέρας του τον έστειλε στη στάνη για να φέρει ένα πρόβατο στη Κνωσό. Τον έπιασε η νύχτα και έχασε τον δρόμο. Μπήκε σε ένα εγκαταλειμμένο άντρο, όπου κοιμήθηκε για 57 χρόνια! Οταν ξύπνησε, νόμιζε πως είχε κοιμηθεί μόνο μια νύχτα, και γύρισε στο σπίτι του. Εκεί βρήκε να ζει μόνο ο μικρότερος αδελφός του, αλλά κι αυτός γέρος. Ομως ο ύπνος, εκτός του ότι τον διατήρησε νέο, είχε και ένα άλλο αποτέλεσμα πάνω του. Οταν ξύπνησε ήταν σοφός και άρχισε να προφητεύει. Μετά απ’ αυτήν την πρωτόγνωρη εμπειρία, μυήθηκε από τους Κουρήτες (θεότητες στην Κρήτη, συνοδοί των νυμφών) και τους Ιδαίους Δακτύλους (ακόλουθοι της Ρέας, μητέρας του Δία, που κατοικούσαν στα λατρευτικά σπήλαια στο όρος Ιδη, στην Κρήτη, όπου γεννήθηκε ο Δίας) και έγινε ιεροφάντης των μυστηρίων τους. Οταν η Αθήνα υπέφερε από το «κυλώνειον άγος», κάλεσαν στην πόλη τον Επιμενίδη. Αυτός ήρθε μαζί με τους Ιδαίους Δακτύλους το 596 π. Χ. και όχι μόνο καθάρισε την πόλη των Αθηναίων, αλλά δίδαξε και νομοθεσία στον Σόλωνα. Επίσης, προφήτευσε την εισβολή των Περσών στην Ελλάδα, που πράγματι έγινε μετά από δέκα χρόνια, καθώς και την ήττα τους.

Σήμερα, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αν ένας αστροναύτης ταξιδεύει με μεγάλη ταχύτητα προς ένα άλλο άστρο, όταν θα επιστρέψει στη Γη εμείς θα έχουμε γεράσει ή θα έχουμε πεθάνει, ενώ αυτός θα είναι νέος ακόμα. Αυτό το παράδοξο είναι αποτέλεσμα των θεωριών του Αϊνστάιν και η αλήθειά του έχει αποδειχθεί πειραματικά. Στα σύγχρονα ερευνητικά κέντρα, τα δομικά σωματίδια της ύλης, περπατούν μπρος – πίσω στο χρόνο (στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον) ανενόχλητα.

Αλλά δεν χρειάζεται να πάει κανείς στο διάστημα. Ακριβώς δίπλα μας βρίσκεται η αλλόκοτη διάσταση που δεν λογαριάζει το χρόνο. Ισως αυτοί που έχουν εξωσωματικές εμπειρίες, να εισέρχονται σε εκείνη τη διάσταση. Ο Κάρλος Καστανέντα τη γνώρισε και μας μιλάει γι αυτήν στα βιβλία του. Αλλά και ο αρχαίος Επιμενίδης φαίνεται πως έζησε εκεί τα 57 χρόνια που «κοιμόταν», γιατί ισχυριζόταν ότι τον δίδαξαν οι Νύμφες τις θεραπευτικές δυνάμεις των φυτών και τα μυστικά της μακροζωίας.

Ενας άλλος ταξιδιώτης στον κόσμο της άλλης διάστασης, ήταν και ο Ερμότιμος που έζησε τον έκτο π. Χ. αιώνα. Είχε την ικανότητα να εγκαταλείπει το σώμα του για ολόκληρα χρόνια και όταν επέστρεφε, προφήτευε το μέλλον. Η ιστορία του Ερμότιμου είναι διδακτική για το φοβερό της τέλος, και όλοι οι ψυχικοί ταξιδιώτες πρέπει να την έχουν στο νου τους.

Ο Ερμότιμος ήταν μεγάλος μάγος και είχε τη συνήθεια να περνάει τον καιρό του, έξω από το σώμα του, ταξιδεύοντας σ’ αυτόν τον «άλλο» κόσμο. Αφηνε το σώμα του στη φροντίδα της γυναίκας του κι όταν επέστρεφε της διηγείτο τις θαυμαστές εμπειρίες που είχε στα μέρη που πήγαινε, όσο έλειπε. Δύο μαθητές του όμως, που τον ζήλευαν και ήθελαν να του κλέψουν τα μυστικά της μαγείας, ξεγέλασαν την γυναίκα του και προθυμοποιήθηκαν να φυλάξουν αυτοί το σώμα του δασκάλου τους, όσο εκείνος θα έλειπε. Οταν η γυναίκα του Ερμότιμου απομακρύνθηκε, αυτοί ετοίμασαν την πυρά και έκαψαν το σώμα, πριν προλάβει να γυρίσει ο μάγος σ’ αυτό. Αυτό ήταν το τραγικό τέλος του Ερμότιμου. Εμεινε για πάντα στην άλλη διάσταση, που όμως, τόσο αγαπούσε. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, μετενσαρκώθηκε και εμφανίστηκε μετά από λίγα χρόνια ως Πυθαγόρας.

(Στοιχεία από το περιοδικό «ΤΟ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ», εκδ. ΩΡΙΩΝ)