Αυτό το πρασινωπό γυαλί που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του βαρελιού και των ποτηριών, είναι γυαλί από ουράνιο. Το γυαλί ουρανίου ήταν πολύ δημοφιλές κατά το τέλος της Βιομηχανικής Επανάστασης (μέσα 18ου αιώνα ), μέχρι και τον μεσοπόλεμο, όταν οι κυβερνήσεις απαγόρευσαν την εμπορική χρήση του ουρανίου, επειδή ήθελαν να το χρησιμοποιήσουν σε πυρηνικές δοκιμές. Μεταπολεμικά, τέτοια αντικείμενα πωλούνται ως αντίκες, πανάκριβα.

Τι είναι όμως το ουράνιο;

Το ουράνιο είναι ένα χημικό στοιχείο που ανακάλυψε ο Γερμανός χημικός Μάρτιν Χάινριχ Κλάπροτ, το 1788. Το ονόμασε «ουράνιο», γιατί λίγα χρόνια πριν (το 1781) είχε ανακαλυφθεί ο πλανήτης Ουρανός. Είναι στοιχείο βαρύ, αργυρόλευκο, τοξικό, με μεταλλική λάμψη, σχεδόν τόσο σκληρό όσο ο χάλυβας. Το ουράνιο είναι ραδιενεργό. Το ισότοπό του, ουράνιο-235, χρησιμοποιείται ως καύσιμο στους πυρηνικούς αντιδραστήρες, και ως σχάσιμο υλικό στα πυρηνικά όπλα. Σε λεπτό διαμερισμό, αυτοαναφλέγεται δημιουργώντας κίνδυνο πυρκαγιάς.

Ο πυρήνας του ουρανίου, ως ραδιενεργού στοιχείου, είναι ασταθής και διασπάται. Σε μη ελεγχόμενη διάσπαση (ελεύθερη διάσπαση) απελευθερώνει τεράστια ποσότητα ενέργειας, σε πολύ μικρό χρόνο, και χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή της «ατομικής βόμβας ουρανίου». Χρησιμοποιείται επίσης, σε λεπτό διαμερισμό, και αφού έχουν αφαιρεθεί τα πυρηνικής σημασίας ισότοπά του, στην κατασκευή εμπρηστικών βομβών. Η αφαίρεση των ισοτόπων δεν κάνει τις συνέπειες αυτών των βομβών λιγότερο καταστρεπτικές, αφού όλα τα ισότοπα του ουρανίου είναι ραδιενεργά.

Τέλος, υπάρχει μια θεωρία πως στη διάσπαση των ασταθών πυρήνων ουρανίου και θορίου και στην απερίγραπτα μεγάλη ενέργεια που αυτή η διάσπαση εκλύει, οφείλεται η αφάνταστα υψηλή θερμοκρασία του πυρήνα της γης.