Το μήνυμα το έλαβα και πιο ξεκάθαρο δεν θα μπορούσε να είναι. Αποκαρδιωτικό, απογοητευτικό, άμεσο. Αλλά το περίμενα. Γι’ αυτό έγραφα για «απειροελάχιστες» πιθανότητες. Και ο νόμος των πιθανοτήτων δεν διαψεύστηκε ποτέ…

Οχι, δεν στεναχωρήθηκα. Αυτή τη γνώριμη πια συμπεριφορά ανέμενα. Αδιαφορία, ψυχρότητα, απόρριψη στα όρια της αγένειας. Ομως, στη χώρα της αποθέωσης του βαρετού lifestyle και του αποκρουστικού gossip θα έπρεπε να διαθέτω ιδιαίτερη φαντασία για να πιστέψω ότι εσύ θα ήσουν διαφορετική. Είσαι ίδια με τις υπόλοιπες, Οπτασία. Μπορεί να ξεχωρίζεις για μια ασυναγώνιστη εξωτερική εμφάνιση, για τη γενναιοδωρία του Θεού απέναντί σου, αλλά τελικά δεν διαφέρεις σε τίποτα από τον μέσο των γυναικών που γνώρισα. Αποδέχεσαι παθητικά μια μέτρια πραγματικότητα και δεν μπορείς να ονειρευτείς, να σχεδιάσεις, να πρωτοπορήσεις. Γι’ αυτό και σου αξίζει αυτός ο παθολογικός ζηλιάρης που δεν σε αφήνει λεπτό σε ησυχία. Θα σε κάνει δυστυχισμένη. Γι’ αυτό δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία. Αλλά είναι η επιλογή σου και δεν μπορώ, δεν μου επιτρέπεται να κάνω τίποτα γι’ αυτό.

Είχα σκοπό να περπατήσω μαζί σου στη… γη της επαγγελίας. Να μοιραστούμε πρωτόγνωρες εμπειρίες και να βιώσουμε παρέα μοναδικά συναισθήματα. Θα μπορούσες να το κατανοήσεις αυτό από τις πέρα από κάθε φαντασία κινήσεις που έκανα για σένα. Ομως, Οπτασία, δεν κατάλαβες απολύτως τίποτα. Και φρόντισες δυστυχώς να μου «χαρίσεις» μια μίζερη και ανυπόφορη νύχτα. Ενα στενάχωρο βράδυ που απέμεινα θεατής να σε θαυμάζω να χαριεντίζεσαι με όλους τους… χαζοκαμάκηδες, αδιαφορώντας παντελώς για την παρουσία μου. Ομως, Οπτασία, στη ζωή μου δεν υπήρξα ποτέ θεατής. Τα λίγα που αποκόμισα τα κέρδισα με μπόλικο ιδρώτα, πολύ αγώνα, τιτάνια προσπάθεια. Κι έτσι εδώ οι δρόμοι μας χωρίζουν.

Σαν θα περάσουν τα χρόνια, όταν θα κάνεις παρελθόν τον πιεστικό, ενοχλητικό ζηλιάρη, θα θυμηθείς τι έκανα για σένα. Και πιθανότατα θα αναπολήσεις. Αλλά εγώ δεν μπορώ να περιμένω. Πρέπει να προχωρήσω μπροστά. Μακάρι να είχα το κουράγιο και την υπομονή να σε περιμένω να απεμπλακείς από τη μιζέρια, όμως δυστυχώς δεν είμαι πια νεαρός. Και τα αποθέματα καρτερικότητάς μου εξαντλήθηκαν.

Μην ανησυχείς. Δεν πρόκειται να σε ενοχλήσω ξανά. Δεν πρόκειται να με ξαναδείς. Καλύτερα να γράψω εγώ τον επίλογο και να φύγω σαν κύριος. Θα σε απαλλάξω από τη δυσάρεστη παρουσία μου. Τώρα πια άλλωστε το μαγαζί του αφεντικού σου πηγαίνει καλά. Δεν με χρειάζεστε. Επιστρέφω στο υγρό και κλειστοφοβικό μου υπόγειο. Παρέα με τις μελαγχολικές μου σκέψεις, τους έντονους προβληματισμούς μου, τις νοσταλγικές αναμνήσεις μου.

Αντίο, Οπτασία. Καληνύχτα, αγάπη μου…

 

Ρένος Μπαλής