Η γυναίκα της ημέρας…

Οχι, δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Η γυναίκα της ημέρας εδώ και σχεδόν 46 χρόνια αναφέρεται σε διαφορετικά πρόσωπα που μου ξύπνησαν παρόμοια συναισθήματα, ασχέτως αν ανταποκρίθηκαν στον έρωτά μου ή όχι.

Υπήρξαν κοπέλες καλοκάγαθες, περίεργες, ακατανόητες, μέγαιρες. Εξαιρετικά ευφυείς, με κοινωνική νοημοσύνη, μέτριου μυαλού και αφελείς! Εύκολα προσεγγίσιμες, παιχνιδιάρες, ιδιαίτερων απαιτήσεων και απρόσιτες. Ολες, όμως, ανεξαιρέτως μου δίδαξαν κάτι πολύτιμο: Εγινα πιο έμπειρος, ανακάλυψα πράγματα για τον-σε μας τους άνδρες- αλλόκοτο γυναικείο εσωτερικό κόσμο, τις κατηγοριοποίησα. Ετσι, χωρίς το παραμικρό ίχνος κακίας ή εκδικητικότητας, εύχομαι σε όλες, όλων των ηλικιών, των φυλών, των εθνικοτήτων, ελεύθερες και δεσμευμένες, πλούσιες και φτωχές, μεγαλόψυχες και μικροπρεπείς, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

Από τη Νατάσσα (αυτό το όνομα περιέργως με κυνηγάει) στο νηπιαγωγείο του Ζαγοραίου που, πιασμένοι χεράκι-χεράκι, φωνάζαμε πως θα παντρευτούμε μέχρι την… πραγματική μου γυναίκα, ακόμη κι αν παρήλθαν εν τω μεταξύ 38 ολόκληρα χρόνια, ποτέ μου δεν έκρυψα τον ανιδιοτελή θαυμασμό μου και την απεριόριστη εκτίμησή μου για το άλλο φύλο. Γρήγορα λησμονούσα πάντοτε τις απογοητεύσεις, τις οποίες αντιμετώπιζα στωικά. Κάθε φορά που δεν έβρισκα ανταπόκριση, σκεφτόμουν ότι κάπου έσφαλλα ρίχνοντας το ανάθεμα στον εαυτό μου. Οχι η καλύτερη τακτική για να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση, αλλά σίγουρα η επιλογή της αυτοκριτικής και η αποφυγή του κόμπλεξ και της δημιουργίας μικροκακιών που δεν ταιριάζουν σ’ έναν άνδρα. Αλλά κι όταν τύγχανα της βέβαιης αποδοχής μιας γυναίκας, αναρωτιόμουν αν την αξίζω και ευχαριστούσα τον Θεό για την ανέλπιστή μου τύχη.

Θα προτιμούσα σήμερα να αγνοήσω εντελώς τις απαράδεκτες συμπεριφορές (γιατί υπήρξαν και τέτοιες). Η παροιμία «ο καλός καλό δεν βλέπει» δεν επινοήθηκε για άλλη χώρα-μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό. Αλλά την Ημέρα της Γυναίκας θα θυμηθώ γυναίκες της ημέρας που σημάδεψαν ένα ιδιαίτερο πρωινό μου, ένα μοναδικό απόγευμα, ένα ξεχωριστό βράδυ,  όταν πίστευα πως ο ήλιος λάμπει διαφορετικά, ακόμα και στις περιπτώσεις που… έβρεχε!!!

Ανακαλώ στη μνήμη μου τον πρώιμα ερωτικό χορό με την Ελίνα, την πρώτη μου ουσιαστικά αγάπη στην 6η δημοτικού.

Την πρόσκληση σε πάρτι που τραυλίζοντας και τρέμοντας σύγκορμος έδωσα ή μάλλον ακούμπησα στο θρανίο της Σταματίας, τον ξανθό έρωτα του γυμνασίου.

Τον αδέξιο και με αποκαρδιωτική κατάληξη χορό μου με την εξωτικής ομορφιάς Πένια.

Το γεμάτο έκπληξη βλέμμα της Πέγκυς σ’ ένα σούπερ μάρκετ στην Πάτρα.

Το πρώτο γλυκό φιλί με την (πέντε χρόνια μικρότερη) Αφροδίτη, τον πρώτο μου πραγματικό δεσμό!

Το… αλμυρό και… άστοχο φιλί (τι περίεργα παιχνίδια παίζει το πεχά) με την πανύψηλη Ελίζα στην Κηφισιά.

Το σεμνό γέλιο της χαμηλοβλεπούσας (κυριολεκτώ) Χριστίνας στο πάρτι που γνωριστήκαμε.

Το ασφυκτικό φλερτ της Νάγιας στον «Ζυγό» στην Πλάκα.

Το-καθόλου αθώο-χάδι της Βίκυς στο Ροκ εντ Ρολ.

Το-δήθεν- ραντεβού μου για λίγες μέρες μετά με τη Σύνθια και η αγωνία μου αν θα έρθει (στο Αίγιο).

Το γοητευτικό χαμόγελο της Σμαράγδας έξω από το Ηρώδειο, όταν αναγνώρισε τον πιο φανατικό θαυμαστή της!

Η γλώσσα του σώματος και τα αιχμηρά υπονοούμενα με τη μορφή σχολίων της γνήσιας κεφαλονίτισσας Νατάσσας μαζί με το πείσμα της να με… κατακτήσει.

Το αμήχανο χαμογελαστό πρόσωπο της Αννας όταν διαπίστωσε πόσο δύσκολα το βάζω κάτω.

Το πείραγμα της Νέλλης σ’ ένα ανέλπιστο τηλεφώνημα στο γυμναστήριο: «Δεν ξέρεις να παίζεις…».

Για όλα τα παραπάνω και για άλλα τόσα που δεν χωράνε στο κείμενο, κορίτσια, σας ευχαριστώ που υπάρχετε και ομορφαίνετε τη ζωή μου.

Ευγνώμων,

Ρένος Μπαλής