Από την πρώτη ταινία του Τζέιμς Μποντ που παρακολούθησα ταυτίστηκα αμέσως με τον ήρωα και ίσως όχι περισσότερο για τους προφανείς λόγους που φαντάζομαι πως νιώθουν οι περισσότεροι άνδρες (απόλυτη επιτυχία στο άλλο φύλο, άψογη εξωτερική εμφάνιση, γκλαμουράτη ζωή, αγγλική φινέτσα και φλεγματικό χιούμορ). Αλλά γιατί μου ήταν ιδιαιτέρως ελκυστική η ακεραιότητα του χαρακτήρα του, η αδιαφορία απέναντι στα βρόμικα χρήματα και στον εύκολο πλουτισμό μέσω της ένταξής του σε παράνομα κυκλώματα, η προσήλωσή του στις δουλειές που του ανατίθενται και, κυρίως, η ψυχική του ισορροπία και η ικανότητά του να παραμένει ψύχραιμος σε φαινομενικά αδιέξοδες καταστάσεις που ο θάνατος φάνταζε μονόδρομος.

Η ακριβής συνταγή της επιτυχίας του-όπως παρουσιάζεται στο εκάστοτε σενάριο-οφείλεται πιστεύω στο (πολυπόθητο για μένα) μέτρο που ποτέ μου δεν κατόρθωσα έστω να προσεγγίσω: Επιβλητικός δίχως να γίνεται αλαζονικός, εσωστρεφής χωρίς να παραπέμπει σε προβληματικό, προστατευτικός με τις γυναίκες όχι όμως και ζηλόφθονος φορτικός, σκληρός και απαιτητικός όπου χρειάζεται αλλά ποτέ παγερά αδιάφορος, δίχως μελό συναισθηματισμούς αλλά ουδέποτε απόμακρος και απρόσιτος, κοινωνικός όσο πρέπει αλλά όχι αυτιστικός, χωρίς τη ματαιοδοξία της αναγνωρισιμότητας, με χαρακτηριστική αίσθηση του χιούμορ δίχως να μετατρέπεται σε φθηνό διασκεδαστή, υπάκουος στις εντολές της υπηρεσίας αλλά ποτέ υποδουλωμένος και εξαρτημένος, έξυπνος μα ουδέποτε εξυπνάκιας, επιεικείς με τους αδύνατους και τους (μεταφορικά και κυριολεκτικά) λαβωμένους, όμως αμείλικτος με τους υπερφίαλους και θρασείς, ανοιχτός στο λελογισμένο ρίσκο και τις προκλήσεις της ζωής δίχως να γίνεται ψυχαναγκαστικός, ευγενικός αλλά ποτέ γλοιώδης, πανηδονιστής αλλά όχι έρμαιο των παθών του, προσαρμοστικός και όχι χαμαιλέοντας, κομψός, ευθυτενής και φινετσάτος αλλά ουδέποτε επιδειξιομανής…

Τον λάτρεψα τον εγγλέζο πράκτορα της ΜΙ6. Αλλά όταν εγώ άρχισα να υποκύπτω στα δυσβάσταχτα ψυχολογικά μου προβλήματα η… απόσταση που μας χώριζε έγινε χαώδης…

Φυσικά και γνωρίζω πως πρόκειται για φανταστικό χαρακτήρα που διαμορφώθηκε για να αγγίζει την τελειότητα. Όμως, πάντοτε στο πίσω μέρος του μυαλού μου, σε κάθε περιπέτεια της ζωής που βιώνω με άγχος και αγωνία δεν μπορώ να μην τον συλλογιστώ και να μην αναρωτηθώ τι θα έκανε στη θέση μου αυτή το ιδανικό πρότυπο με την αινιγματική προσωπικότητα.

Μετρώντας γύρω μου τοξικούς και αδιάφορους, συναντώντας κακότροπες και εμφανώς προβληματικές γυναίκες, αντιμετωπίζοντας σε καθημερινή βάση την απάτη και την εκμετάλλευση, βάζω μηχανικά μια ταινία του στο dvd και αναγεννιέμαι από τις στάχτες μου. Αν και, περνώντας τα χρόνια, όλο και λιγότερο αισθάνομαι πως του μοιάζω σε κάτι. Νομίζω πως θα φθάσω στην ηλικία του (παλιού) Q μέχρι να καταφέρω να τον αντιγράψω, βλέπω γύρω μου διάφορες… «Μ» που με διατάζουν χωρίς να είναι αφεντικά μου και απαριθμώντας τις χυλόπιτες και την απόρριψη που δέχομαι πλέον αδιαμαρτύρητα, πιστεύω πως αντί για τον αγαπημένο μου Τζέιμς, μετατρέπομαι αργά αλλά σταθερά σε αρσενική… Μανιπένι, η οποία φαντασιώνεται τη ζωή που θα ήθελε αλλά δεν τη ζει πραγματικά!

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ