Ο καλλιτέχνης και εκλεπτυσμένος άνθρωπος Απόστολος Γραικός, τόσο αγαπημένος οικογενειακός φίλος που… σχεδόν ανήκε στη φαμίλια μου έπεσε να πάρει έναν μεσημεριανό υπνάκο και δεν ξύπνησε ξανά. Ακρως συμπαθητική φιγούρα, με πληθώρα γνώσεων σε μια τεράστια γκάμα θεμάτων υπήρξε καλός συζητητής και πιστός φίλος: άνθρωπος εμπιστοσύνης. Η γλυκιά ανάμνησή του, χαραγμένη ανεξίτηλα στο μυαλό μου, φέρνει στην επιφάνεια αστεία και χαριτωμένα περιστατικά αλλά και μια βαθιά θλίψη που με συγκινεί ακόμα και τώρα που έχει αποχαιρετήσει τα εγκόσμια…

Ο Τόλης ήταν συνώνυμο της μοναξιάς. Πάντοτε περιποιημένος και ντυμένος στην τρίχα τίποτα πάνω του δεν πρόδιδε έναν μοναχικό ως και εκκεντρικό άνθρωπο. Αλλά ο πρωταγωνιστής της σημερινής ιστορίας μου είχε κατά καιρούς διάφορες σχέσεις και σύντομους δεσμούς, όμως δεν παντρεύτηκε ποτέ και έμεινε άκληρος. Κάθε φορά που παίζω στο μυαλό μου το φιλμ της ζωής μου, η σοβαρότερη πηγή άγχους και αγωνίας είναι το «σύνδρομο Γραικού». Πως θα πεθάνω μόνος, εγκαταλειμμένος από γυναίκες και φίλους. Και να πεις ότι δεν υπήρξαν ευκαιρίες. Με οργή αλλά και σπαραγμό τις θυμάμαι αυτές τις περιπτώσεις που μου έτυχαν στη ζωή μου για να ζευγαρώσω, που όμως ο ψυχαναγκαστικός εαυτός μου τις προσπέρασε δίχως να μεταμεληθεί ποτέ. Πέρασα μια δεκαετία παντρεμένος με μια γυναίκα που δεν είναι της ώρας να κακολογήσω, μιας γυναίκας όμως που θεωρώ-και όχι μονάχα εγώ-πως ποτέ δεν με αγάπησε, δεν μου προσέφερε την παραμικρή στήριξη και απουσίαζε επιδεικτικά από τις σημαντικές μου στιγμές. Οταν χώρισα, το 2012, εκτός από τη γυναίκα μου είχα χάσει και το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας μου από επιτήδειους που στη συντριπτική τους πλειοψηφία υπήρξαν και αγαπημένοι μου φίλοι στο μακρινό παρελθόν!!!

Κι έτσι φορτώθηκα στην πλάτη μου ακόμη εννέα άνυδρα χρόνια. Δίχως αυτή τη φορά καμιά πραγματική ευκαιρία, χωρίς την παραμικρή βοήθεια από κανέναν και επέστρεψα στο πατρικό μου μελαγχολικός, ταπεινωμένος και βαθύτατα προσβεβλημένος από διάφορες κοπέλες που αδιαφορούσαν επιδεικτικά για την προσωπικότητα και τα όποια πλεονεκτήματά μου. Με μοναδική εξαίρεση τον φίλο μου τον Νικόλα από τα Γιάννενα, όσοι με πλησίασαν αποσκοπούσαν σε κάποια χάρη, ενώ οι γυναίκες με αγνοούσαν και δεν ντρέπονταν μάλιστα να μου το πουν κατάμουτρα. Ο χειρότερος εφιάλτης μου: Να έχουν «φύγει» οι γονείς μου και να βρίσκομαι κάπου ολομόναχος. Ποιος; Εγώ που από την παιδική μου ηλικία περιτριγυριζόμουν από δεκάδες φίλους κι αργότερα φλερτάρισα και ενδιαφέρθηκαν για μένα πάμπολλες γυναίκες. Και όταν στις 16 Σεπτεμβρίου του 2000 οργάνωσα ένα από τα φανταστικά μου πάρτι των 200 (!) ατόμων δεν φανταζόμουν ποτέ πως αυτή θα ήταν η τελευταία κοινωνική εκδήλωση με τόσο κόσμο γύρω μου και τόσες μαζεμένες γοητευτικές κοπέλες σε μια αυλή…

Σε αυτή πλέον την ηλικία δεν ζητάω πολλά: θέλω δίπλα μου μια κοπέλα που να μου αρέσει. Ας μην είναι εντυπωσιακά όμορφη, ας μην έχει αμύθητα πλούτη, μπορεί απλώς να μου ταιριάζει; Αυτά τα καταραμένα εννιά χρόνια βαραίνουν στους ώμους μου και μου προκαλούν μια απέραντη απαισιοδοξία, όταν μάλιστα δεν υπάρχει και τίποτα στον ορίζοντα που να δείχνει ότι μπορεί να ανατραπεί αυτό το ανυπόφορο σκηνικό.

Δεν διαθέτω άλλα περιθώρια υπομονής. Νιώθω σε καθημερινή βάση ολοένα και πιο κουρασμένος. Βέβαια την τελευταία μου προσπάθεια θα την κάνω, δίνοντας το σύνολο των δυνάμεών μου. Μόνο που πλέον δεν γνωρίζω αν αυτό είναι αρκετό…

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ