Συνέχεια από τον Αριστοτέλη (384 π.Χ. -322 π.Χ.):

-«Ουδέν άτακτον των φύσει».

Τίποτα στη φύση δεν είναι χωρίς τάξη.

-«Ανδρείος ο περί τον καλόν θάνατον αδεής».

Ανδρείος είναι αυτός που δεν φοβάται τον τιμημένο θάνατο.

-«Το ανεπιτάκτως ποιείν ά τινες διά τον από των νόμων φόβον ποιούσιν.»

Να κάνω με τη θέλησή μου αυτά που οι άλλοι τα κάνουν επειδή φοβούνται τους νόμους(πέτυχα με τη φιλοσοφία).

-«Τας ουσίας αι μικραί δαπάναι δαπανώσι».

Τις περιουσίες οι μικρές δαπάνες είναι που τις εξαφανίζουν.

-«Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής».

Τίποτα άλλο δεν καθορίζει τον πολίτη όσο η συμμετοχή στην απονομή δικαιοσύνης και την άσκηση εξουσίας.

-«Αδύνατον τον μηδέν πράττοντα πράττειν εύ».

Είναι αδύνατον κάποιος που δεν κάνει τίποτα, να κάνει το καλό.

-«Οι βάρβαροι δουλικώτεροι τα ήθη φύσει των Ελλήνων».

Οι βάρβαροι είναι εκ φύσεως πιο δουλοπρεπείς από τους Έλληνες.

-«Όλως το πλουτείνεστιν εν τω χρήσθαι και ουχί εν τω κεκτήσθαι».

Όλη η αξία του πλουτισμού είναι στη χρήση του και όχι στην απόκτησή του.

-«Γυνή ανδρός φθονερώτερον και μεμψιμοιρότερον».

Η γυναίκα διαθέτει περισσότερο φθόνο και μεμψιμοιρία από τον άνδρα.

-«Δει γαρ την μεν τέχνην χρήσθαι τοις οργάνοις, την δε ψυχήν τω σώματι».

Η μεν τέχνη πρέπει να χρησιμοποιεί όργανα, η δε ψυχή το σώμα.

-«Άπας ό βίος των ανθρώπων φύσει και νόμοις διοικείται».

Όλη η ζωή του ανθρώπου καθορίζεται (διοικείται) από τη φύση και τους νόμους.

-«Ουδείς γαρ ον φοβείται φιλεί».

Κανείς δεν αγαπάει αυτόν που φοβάται.

-«Προφάσεως δείται μόνον η πονηρία».

Το μόνο που χρειάζεται η πονηρία (για να εκδηλωθεί) είναι μια πρόφαση.

-«Ανοήτου ευδαίμονος ήθος πλούτου εστί».

Το ήθος ενός ανόητου πλούσιου είναι το ήθος του πλούτου.

-«Νέος δ’ έμπειρος ουκ έστιν, πλήθος γαρ χρόνου ποιεί την εμπειρίαν».

Νέος έμπειρος δεν υπάρχει αφού την εμπειρία φέρνει το πέρασμα μεγάλου χρόνου.

Πηγή: Βικιπαίδεια, gnomikologikon.gr

Μ.Χ. Αναγνωστοπούλου