Συνέχεια από τον Αριστοτέλη (384-322 π.Χ.)

-«Εν πάσι γαρ τοις φυσικοίς ενεστί τι θαυμαστόν».

Σε όλα τα πράγματα στη φύση υπάρχει κάτι άξιο θαυμασμού.

-«Περί ουδέν των ανθρωπίνων έργων υπάρχει βεβαιότης».

Για κανένα από τα έργα του ανθρώπου δεν υπάρχει βεβαιότητα(σταθερότητα).

-«Ευφυούς η ποιητική εστιν ή μανικού».

Η ποίηση είναι για τους ευφυείς ή για τους τρελούς.

-«Τέλος πάσης ενεργείας εστί το κατά την έξιν».

Η εξάρτηση σκοτώνει κάθε ενεργητικότητα.

-«Φιλοσοφώτερον και σπουδαιότερον ποίησις ιστορίας εστίν: η μεν γαρ ποίησις μάλλον τα καθόλου, η δε ιστορία τα καθ’ έκαστον λέγει».

Η Ποίηση είναι πιο φιλοσοφική και σπουδαιότερη της Ιστορίας επειδή η Ποίηση μιλάει περισσότερο για το σύνολο των γεγονότων  ενώ η Ιστορία για το κάθε συγκεκριμένο.

-«Αι παροιμίαι παλαιάς εισίν φιλοσοφίας εγκαταλείμματα, περισωθέντα διά συντομίαν και δεξιότητα».

Οι παροιμίες είναι υπολείμματα παλιάς Φιλοσοφίας που περισώθηκαν χάριν συντομίας και εύκολης χρήσης.

-«Ο μη ειδώς σιωπάν, ουκ οίδε διαλέγεσθαι».

Αυτός που δεν ξέρει να σιωπά δεν ξέρει και να συζητά.

-«Ου γαρ δεινεπιτάττεσθαι τον σοφόναλλ’ επιτάττειν, και ου τούτον ετέρω πείθεσθαι αλλά τούτω τον ήττον σοφόν».

Ο σοφός δεν πρέπει να δέχεται εντολές αλλά να διατάζει και όχι αυτός να υπακούει σε άλλους αλλά σε αυτόν να υπακούν οι λιγότερο σοφοί.

-«Μηδέ ποίος τις νυν, αλλά ποίος τις ην αεί».

Το ερώτημα δεν είναι ποιος είναι τώρα αλλά ποιος ήταν ανέκαθεν.

-«Τω μεν γαρ αληθεί πάντα συνάδει τα υπάρχοντα, τω δε ψευδεί ταχύ διαφωνεί ταληθές».

Με την αλήθεια τα πάντα βρίσκονται σε αρμονική συμφωνία ενώ με το Ψεύδος γρήγορα έρχεται σε διαφωνία και σύγκρουση η Αλήθεια.

-«Τριών δει παιδεία: φύσεως, μαθήσεως, ασκήσεως».

Τρία χρειάζεται η Παιδεία: τη Φύση, τη Μάθηση και την Εξάσκηση.

-«Ουδέν διαφέρει ή μη κείσθαι ή μη χρήσθαι τους νόμους».

Σε τίποτα δεν διαφέρει το να μην υπάρχουν νόμοι από το να μην εφαρμόζονται οι νόμοι.

-«Το ειθισμένον ώσπερ πεφυκός ήδη γίγνεται».

Αυτό που έχει γίνει συνήθεια, αντιμετωπίζεται σαν κάτι φυσιολογικό.

Επίσης στον Αριστοτέλη αποδίδονται τα παρακάτω:

-Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των ανίσων.

-Ο άνθρωπος είναι ον φύσει κοινωνικό και πολιτικό. Αυτός που μπορεί να ζήσει μακριά απ’ τις ανθρώπινες κοινωνίες είναι είτε θηρίο είτε θεός.

-Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με τον σωστό άνθρωπο, στο σωστό βαθμό, για το σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με τον σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο.

-Τα πράγματα που πρέπει να κάνεις, τα μαθαίνεις κάνοντάς τα.

-Οι μητέρες αγαπούν τα παιδιά τους πιο πολύ από τους πατεράδες. Κι αυτό διότι πρώτον ο τοκετός είναι οδυνηρός και δεύτερο, είναι σίγουρες ότι τα παιδιά που γέννησαν είναι δικά τους.

-Είναι χαρακτηριστικό του καλλιεργημένου μυαλού να μπορεί να απολαύσει μια ιδέα χωρίς να την αποδεχθεί.

-Η φτώχεια είναι ο γονιός της επανάστασης και του εγκλήματος.

-Είναι χαρακτηριστικό του μεγαλόψυχου ανθρώπου να μη ζητάει χάρες αλλά να είναι έτοιμος να κάνει το καλό στους άλλους.

-Είμαστε όλοι φίλοι των ευτυχούντων ενώ των δυστυχούντων δεν είναι φίλος ούτε ο πατέρας.

-Άμιλλα είναι η τάση να φτάσει κανένας τον άλλον, που τον θαυμάζει, ή και να τον ξεπεράσει, χωρίς να αισθάνεται φθόνο αν ο άλλος τον ξεπερνάει.

-Όλες οι ανθρώπινες πράξεις έχουν ως αίτιο ένα από τα εξής επτά: Τύχη, Φύση, Παρόρμηση, Συνήθεια, Λογική, Πάθος, Πόθο.

-Κάθε εργασία επί πληρωμή αποσπά και φθείρει το μυαλό.

-Η οικογένεια είναι η ένωση που καθιερώθηκε από τη φύση για την εξυπηρέτηση των καθημερινών αναγκών του ανθρώπου.

-Το όλον είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του.

-Είναι ανάρμοστο για έναν νέο άνθρωπο να χρησιμοποιεί αφορισμούς.

-Ποιος είναι πολίτης; Πολίτης είναι αυτός που είναι ικανός να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί.

Πηγές: Βικιπαίδεια, gnomikologikon.gr

Μ.Χ. Αναγνωστοπούλου