Η Ποίηση δεν κάνει ποτέ Χριστούγεννα.

Περιφέρεται μονάχη της στα χαλάσματα
σαν τρωκτικό ντυμένη με κουρέλια
ή αλυσοδεμένη στα κελιά των φυλακών
κι απέξω άστεγοι για συμπαράσταση
καταναλώνει κουτιά με αμφεταμίνες
και συναναστρέφεται με την απελπισία
πυροβολώντας τα στολισμένα δέντρα
κατασκηνώνει σε ακατοίκητα υπόγεια
ουρλιάζοντας και βρίζοντας τις νύχτες
χειρουργεί στίχους χωρίς αναισθητικό
κι αναποδογυρίζει στροφές για πλάκα
στο τέλος ξεριζώνει παγωμένες ρίμες.

Ο ποιητής δεν κάνει ποτέ Χριστούγεννα.

(Ανέκδοτο)

Γιώργος Γκανέλης