Οι ιστορικοί κλίνουν προς το συμπέρασμα ότι οι δύο δικτάτορες δεν είχαν και τόσο στενή σχέση, λόγω των χαρακτήρων τους. Ο Χίτλερ, μολονότι είχε φανατικούς οπαδούς, που ήταν έτοιμοι να τον ακολουθήσουν ακόμη και στον θάνατο, ήταν αποκρουστικός σε όλους τους άλλους ανθρώπους. Ο Μουσολίνι ήταν αυταρχικός και ματαιόδοξος. Παραδόξως, μια μερίδα επιφανών ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και ο Αντονι Ιντεν, τον είδαν ως «αρκετά ελκυστική φιγούρα».

Από τους δύο δικτάτορες, ο Χίτλερ είχε θερμότερα συναισθήματα φιλίας προς τον Μουσολίνι, γιατί αρχικά τον θεωρούσε ισχυρό και δυναμικό ηγέτη, μολονότι η συνάντησή τους τον Ιούνιο του 1934, δεν έφερε κανένα θετικό αποτέλεσμα.

Τον Σεπτέμβριο του 1937 όμως, ο Χίτλερ κάλεσε τον Μουσολίνι σε στρατιωτικές ασκήσεις στο Μέκλενμπουργκ, που είχαν μεγάλη επιτυχία. Αργότερα έδωσε και δεξίωση προς τιμήν του, όπου οι δύο ηγέτες στάθηκαν μαζί, μπροστά σε 800.000 ανθρώπους στο Μάινφελντ. Ο Φασίστας ηγέτης έμεινε έκθαμβος.

Το 1938, όταν ο Μουσολίνι δεν εναντιώθηκε στην κατοχή της Αυστρίας από τους Ναζί, ο Χίτλερ τού έδειξε απέραντη έως δουλική ευγνωμοσύνη και εξακολούθησε να του φέρεται με θαυμασμό, αφού μάλιστα ο Μουσολίνι ήταν άνθρωπος του λαού και όχι κάποιο υψηλά ιστάμενο πρόσωπο, όπως οι εστεμμένοι της Ευρώπης, μπροστά στους οποίους ο Χίτλερ ένιωθε κατωτερότητα. Αργότερα όμως, ο Χίτλερ απογοητεύτηκε από την απόδοση των Ιταλών στον πόλεμο και θεώρησε τον Μουσολίνι αποκλειστικά υπεύθυνο για την αποτυχία του Φασισμού, που είχε φέρει τον κοινό τους στόχο στο χείλος της ήττας. Αυτός ήταν ο λόγος που έκτοτε τον επέπληττε συνεχώς για τις αδυναμίες και τις αποτυχίες του, κάθε φορά που ο Ιταλός περνούσε στη Γερμανία, από τη Δημοκρατία τού Σαλό στη βόρεια Ιταλία, όπου είχε καταφύγει και ήταν υποχρεωμένος να ακούει τις συνεχείς κατηγορίες του Χίτλερ για την εξ αιτίας του ανεπάρκεια του Φασισμού. Παρ’ όλα αυτά όμως, ο Χίτλερ οργάνωσε τη διάσωση του Μουσολίνι, κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του στα βουνά, το 1943, αφού ο ιταλός δικτάτορας έχασε την εξουσία.

Ο Μουσολίνι δεν εντυπωσιάστηκε από την εμφάνιση του Χίτλερ, που παρουσιάστηκε με κίτρινο αδιάβροχο και παπούτσια λουστρίνια στην πρώτη τους συνάντηση. «Σαν μικρός υδραυλικός» σχολίασε ένας από τους συνοδούς του Μουσολίνι. Αργότερα όμως, έμεινε έκθαμβος από τη δύναμη της Γερμανίας και του ίδιου του Χίτλερ, μολονότι έπρεπε πάντα να βρίσκεται στη σκιά του. Βέβαια, τον απωθούσε πάντα και η ηθικολογία του και ο σεμνότυφος φαρισαϊσμός του. Ο Τσιάνο, που ήταν μπροστά σε μια από τις συναντήσεις τους το 1942 στο Σάλτζμπουργκ, έγραψε:

«Ο Χίτλερ μιλά, μιλά, μιλά, ο Μουσολίνι υποφέρει, γιατί και ο ίδιος μιλά πολύ, αλλά τώρα πρέπει να σιωπά και να ακούει. Τη δεύτερη ημέρα, μετά το γεύμα, ο Χίτλερ μιλούσε συνέχεια επί μία ώρα και σαράντα λεπτά… Μόνο ο Καβαλιέρο, που είναι φαινόμενο δουλικότητας, έκανε ότι τον άκουγε. Οι Γερμανοί οι καημένοι, πρέπει να το υποφέρουν αυτό κάθε ημέρα, και είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει ούτε μια λέξη που να μην έχουν αποστηθίσει. Ο στρατηγός Γιοντλ, μετά από μια επική προσπάθεια, τελικά αποκοιμήθηκε στο τραπέζι».

Το ζήτημα ήταν όμως, ότι όποιες κι αν ήταν οι απόψεις του Χίτλερ – πολλές απ’ αυτές απαράδεκτες και γεμάτες φανατισμό –, αυτός είχε στα χέρια του μια οργανωμένη αυτοκρατορία, με άφθονες πηγές πλούτου, και μπορούσε να πραγματοποιήσει όλες τις επιθυμίες του. Ο Μουσολίνι είχε χάσει πια όλη την πρώτη του αίγλη και είχε γίνει η σκιά του εαυτού του. Στο τέλος, εκτελέστηκε από τους παρτιζάνους το 1945, που τον κρέμασαν ανάποδα, σε υπαίθριο χώρο στάθμευσης στο Μιλάνο.

Δεν έχει διευκρινισθεί αν οι δύο δικτάτορες ήταν τελικά στενοί φίλοι. Πάντως είχαν κάτι κοινό: το τραγικό τους τέλος.

(Στοιχεία έχουν ληφθεί και από το βιβλίο «Ανατρέποντας την Ιστορία», των Ράινερ και Στάπλεϊ)