Αισθάνομαι ότι ζω χρόνια ανακυκλωμένα

περαστικός κι αιώνιος

με την εγκαρτέρηση του ερειπωμένου αγροτόσπιτου

σε κτήμα που απαλλοτριώθηκε για χρέη,

με τις αναμνήσεις μου να τις λιθοβολεί ο χρόνος,

με τ’ ανεμοστέφανα παροδικών  ερώτων

να χάνονται στην απάτη ενός αντικατοπτρισμού  Ελπίδας

κι η πρόκληση του λιμανιού για νέα ξεκινήματα

προς έναν ατελεύτητο Χρόνο

ή για την ηδονή της θαλπωρής του γυρισμού

να κλείνονται στην αποπνικτική κορυφογραμμή

της ασυνέπειας των ονείρων στον ορίζοντα…

Κοιτάζω την τέφρα και πονώ σαν σκέπτομαι

πως κάποτε ήταν λάβα

σε μια Ζωή που, εν τέλει, ήταν άλυτη εξίσωση

με άγνωστο «χι» τη Λάχεση !

…και όμως, νοσταλγώ κάθε στιγμή της…

Κώστας Μπιζάνος

3/4/2019