1. Ο μόνος άνθρωπος που έχει ταφεί στη Σελήνη: Ό,τι δεν κατάφερε εν ζωή ο Ευγένιος Σουμέικερ-να πατήσει το πόδι του στη Σελήνη-, το πέτυχε με το θάνατό του αφού η NASA ενέκρινε και βοήθησε την ταφή του στη Σελήνη, αναγνωρίζοντας με αυτό τον τρόπο την πολυετή προσφορά του.

Ο ΕugeneShoemaker(1928 – 1997), Αστρογεωλόγος,εργάσθηκε για τη ΝASA από τη δεκαετία του 1960 και έγινε γνωστός όταν ένας κομήτης που έπεσε στον Δία το 1994, πήρε το όνομά του (κομήτης Σουμέικερ-Λέβι). Μαζί με τον Καναδό ερασιτέχνη αστρονόμο Ντέιβιντ Λέβυ, το ζεύγος Ευγένιος και Καρολάιν Σουμέικερ ανακάλυψαν στις 24 Μαρτίου 1993 τον κομήτη Σουμέηκερ-Λέβυ 9, ο οποίος είχε τεμαχισθεί από τον πλανήτη Δία. Ο λόγος που αυτός ο κομήτης έγινε τόσο διάσημος είναι γιατί ήταν η πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία που είχαμε την ευκαιρία να δούμε μια πλανητική σύγκρουση. Ως Αστρογεωλόγος έκανε έρευνες για το δορυφόρο και προετοίμαζε αστροναύτες για τον τύπο του εδάφους προσγείωσης. Αγαπούσε την ιδέα να ταξιδέψει εκεί αλλά ήξερε ότι αυτό δεν μπορούσε να συμβεί, καθώς ανήκε στο προσωπικό εδάφους της NASA και όχι των εκτελεστικών οργάνων της στο διάστημα. Ήξερε ότι ήταν πιο πολύτιμος ως αστρονόμος και γεωλόγος παρά ως αστροναύτης.

Οι γνώσεις του έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην επιτυχία των αποστολών του Apollo και άλλων προγραμμάτων της NASA.

Στην πραγματικότητα, η προέλευση αυτού που είναι τώρα γνωστό ως Κρατήρας της Αριζόνας ήταν αβέβαιο πριν από το διδακτορικό του, στο οποίο ασχολήθηκε με το ζήτημα. Πρόκειται για τον κρατήρα στον οποίο εκπαιδεύτηκαν οι περισσότεροι αστροναύτες που συμμετείχαν στις αποστολές του Apollo, καθώς ήταν αρκετά παρόμοιος με το έδαφος της Σελήνης.

Ο Σουμέικερ έφυγε από τη ζωή στις 18 Ιουλίου του 1997 από αυτοκινητιστικό ατύχημα. Ένας στενός συνεργάτης του είχε την ιδέα να στείλουν το πτώμα του στη Σελήνη, καθώς ήξερε ότι αυτό ήταν το μεγάλο του όνειρο. Η NASA πίστεψε ότι αυτή ήταν μια πολύ καλή ιδέα για να δείξει την εκτίμησή της στο έργο του όλα αυτά τα χρόνια. Το σώμα του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του φορτώθηκαν στο Lunar Prospector, έναν πύραυλο που ξεκίνησε στις 6 Ιανουαρίου 1998 με στόχο να φτάσει στο Νότιο πόλο της Σελήνης. Η στάχτη του Σουμέικερ βρισκόταν μέσα σε μια ειδική κάψουλα πολυανθρακικού υλικού που παράγεται από μια εταιρεία, η οποία ειδικεύτηκε στην αποστολή νεκρών ανθρώπων στο διάστημα αλλά ποτέ στη Σελήνη. Το εξωτερικό μέρος της κάψουλας φέρει το όνομά του, την ημερομηνία γέννησής του και την ημερομηνία του θανάτου του καθώς και μια φωτογραφία του που εκπαιδεύει αστροναύτες σε ένα γεωλογικό πεδίο.

Το Lunar Prospector έφτασε στη Σελήνη στις 31 Ιουλίου 1999. Την ίδια ημέρα, έριξαν την κάψουλα που περιείχε τις στάχτες του, οι οποίες έπεσαν πάνω στο φεγγάρι, ενταφιάζοντάς τον στον τόπο που πάντα ήθελε να φτάσει.

Όσο για τη σύζυγό του Κάρολιν Σουμέϊκερ, η ενεργός ασχολία της με την παρατηρησιακή αστρονομία συνεχίσθηκε μέχρι το 2002τουλάχιστον. Μέχρι τότε είχε ανακαλύψει, μόνη της ή με άλλους, 32 κομήτες και περισσότερους από 800 αστεροειδείς. Έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις και ο αστεροειδής 4446 Κάρολυν (Carolyn), που ανακαλύφθηκε από το Αστεροσκοπείο Λόουελ το 1985, ονομάσθηκε έτσι προς τιμήν της.

2. Ο “απολιθωμένος” γαλαξίας Ηρακλής: ένας γαλαξίας που πιθανότατα είχε συγκρουστεί πριν δέκα δισεκατομμύρια χρόνια με τον δικό μας γαλαξία, από τον οποίο τελικά απορροφήθηκε.

Οι αστρονόμοι ανακάλυψαν το ίχνη ενός νεκρού, άγνωστου έως τώρα γαλαξία, κρυμμένου στα βάθη του δικού μας γαλαξία. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Τζον Μουρς του Λίβερπουλ που έκαναν τη σχετική δημοσίευση, έκαναν την ανακάλυψη μελετώντας τα δεδομένα από την έρευνα του ουρανού «Sloan Digital Sky Survey (SDSS)» και του παρατηρητηρίου APOGEE (Apache Point Observatory Galactic Evolution).

Η ανακάλυψη μπορεί να οδηγήσει σε αναθεώρηση του πώς ο γαλαξίας μας έφθασε στη σημερινή μορφή του. Όταν έγινε η σύγκρουση με τον Ηρακλή, ο δικός μας γαλαξίας ήταν ακόμη σε νηπιακή ηλικία. Σήμερα, τα απομεινάρια του Ηρακλή -άστρα και αέρια- εκτιμάται ότι αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό, περίπου το ένα τρίτο, της σφαιρικής άλω του δικού μας γαλαξία.

Η δημιουργία μεγαλύτερων γαλαξιών από τη σύγκρουση και απορρόφηση μικρότερων γαλαξιών είναι συχνό φαινόμενο στο σύμπαν. Τα απομεινάρια των παλαιότερων γαλαξιών συνήθως γίνονται αντιληπτά στην εξωτερική άλω, ένα τεράστιο, αλλά πολύ αραιό, νέφος άστρων που περιβάλλουν το κυρίως τμήμα του γαλαξία. Καθώς η θέση του στα βάθη του γαλαξία μας τον κρύβει από τη Γη αφού παρεμβάλλονται νέφη διαστρικής σκόνης, δεν είχε γίνει αντιληπτή ως τώρα η σημαντική συμβολή του Ηρακλή στη διαμόρφωση του Γαλαξία μας.

Πηγές: Βικιπαίδεια, News247.gr, Nasa.gov.

Μ.Χ.Αναγνωστοπούλου