Ο Πόλεμος των Ρόουζ

Για την διατροφή και την επιμέλεια των παιδιών (μέρος 1ο)

Σε προηγούμενο άρθρο μας είδαμε τον τρόπο λύσης του γάμου με απλό και αναίμακτο τρόπο. Συνήθως όμως, οι εντάσεις του διαζυγίου, το θυμικό του ζευγαριού και των ανθρώπων γύρω από το ζευγάρι, όπως και τα προβλήματα που οδήγησαν στην λύση του γάμου, αποτελούν τροχοπέδη για την συναινετική λύση και την συμβιβαστική επίλυση των διαφορών.

Και όταν λέμε διαφορές, εννοούμε όχι μόνο τις περιουσιακές- για τις οποίες θα κάνουμε λόγο σε επόμενη δημοσίευσή μας- αλλά τις άλλες,  τις πιο ουσιαστικές που, σχεδόν πάντα,  δημιουργούν και τα μεγαλύτερα τραύματα στο ίδιο το ζευγάρι αλλά κυρίως στα παιδιά.

Οι πρώην σύζυγοι κυρίως διαφωνούν για το ύψος της διατροφής των παιδιών και για την επιμέλεια αυτών. Ποιος θα ζει με τα παιδιά, ποιος θα αποφασίζει για την μόρφωσή τους, την υγεία τους, τις δραστηριότητές τους, τη ζωή τους. Που και με ποιον θα μένουν τα παιδιά; Σε ποια πόλη; Πότε και πόσο θα επικοινωνεί ο γονέας που δεν μένει με τα παιδιά ; Σε τι ύψος θα καθοριστεί το ποσό της διατροφής που πρέπει να καταβάλει ο άλλος γονέας; Και πολλά ακόμα θέματα που πυροδοτούνται από την  περιρρέουσα ατμόσφαιρα του χωρισμού αλλά και από το πόσο είναι έτοιμο το ζευγάρι να μετακινηθεί από τις πάγιες θέσεις του για να συναντηθεί με το αληθινό συμφέρον των παιδιών του.

Κατά κανόνα, γιατί ευτυχώς υπάρχουν εξαιρέσεις, το ζευγάρι μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες ημών των δικηγόρων τους για συμβιβαστική επίλυση των εν λόγω θεμάτων, οδηγείται στα δικαστήρια προκειμένου να καθοριστεί δικαστικά σε ποιόν θα ανατεθεί η επιμέλεια των παιδιών, το ύψος της διατροφής και η επικοινωνία των παιδιών με τον γονέα που δεν έχει την επιμέλειά τους.

Ας δούμε σήμερα πως γίνεται ο προσδιορισμός της διατροφής των παιδιών.

Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις συνήθεις ανάγκες διατροφής των παιδιών (αναλογία τους στη συμμετοχή δαπανών στέγασης, ΔΕΚΟ,  σε έξοδα σίτισης, ένδυσης, υπόδησης, ιατρικές δαπάνες κ.λ.π.) αλλά και τις ειδικότερες ανάγκες και συνήθειες εκάστου παιδιού για θέματα που αφορούν στην εκπαίδευση, σε φροντιστήρια, σε  εκμάθηση ξένων γλωσσών, σε εξωσχολικές δραστηριότητες, σε διακοπές, στην κοινωνική τους ζωή (συμμετοχή σε εκδρομές σχολείου, πάρτυ, καλέσματα φίλων κ.λ.π.), σε συνάρτηση με τον τρόπο και το κόστος ζωής τους, όπως αυτά είχαν διαμορφωθεί πριν το διαζύγιο.

Το ύψος της διατροφής προσδιορίζεται βεβαίως  και από τις οικονομικές δυνατότητες των γονιών, δηλαδή τις αποδοχές εκ της εργασίας τους, τα περιουσιακά τους στοιχεία, τη δυνατότητα να εκμεταλλευτούν την ακίνητη περιουσία τους, τα εισοδήματα από αυτήν, την κατοχή αυτοκινήτων,  την δυνατότητα να εξεύρουν εργασία ανάλογα με το μορφωτικό επίπεδο, την εργασιακή τους εμπειρία κ.λ.π. σε συνδυασμό με τα πάγια έξοδα εκάστου γονιού αλλά και τις οικονομικές του υποχρεώσεις σε δάνεια, τρίτους κ.λ.π.

Τα Δικαστήρια ακολουθούν,  κατά κανόνα, τον ακόλουθο μαθηματικό τύπο :

Ας υποθέσουμε ότι η μητέρα κερδίζει από την εργασία της 500 ευρώ (ή είναι άνεργη ή δεν έχει κάποια εξειδίκευση  αλλά θα μπορούσε να βρει εργασία με τον κατώτατο μισθό) ενώ ο πατέρας κερδίζει από την εργασία του 1.000 ευρώ. Παράλληλα, η μητέρα έχει εισοδήματα από μισθώματα 300 ευρώ το μήνα, ενώ ο πατέρας 500 ευρώ το μήνα. Το συνολικό ύψος των εισοδημάτων της μητέρας είναι 800 ευρώ, ενώ του πατέρα 1.500 ευρώ. Οι δε ανάγκες του παιδιού τους ανέρχονται στο ποσό των 500 ευρώ (ως αυτές αναλύθηκαν ανωτέρω).

Το σύνολο των εισοδημάτων μητέρας και πατέρα ανέρχεται στο ποσό των 2.300 ευρώ (800 ευρώ + 1.500 ευρώ). Το ποσοστό που πρέπει να εισφέρει κάθε γονιός υπολογίζεται αν διαιρεθούν οι οικονομικές δυνάμεις εκάστου γονέα με το σύνολο των χρημάτων που κερδίζουν και οι δύο γονείς μαζί. Δηλαδή,  η μητέρα κερδίζει 800 ευρώ : 2.300 ευρώ Χ 100 = 35%, και ο πατέρας κερδίζει 1.500 ευρώ : 2.300 ευρώ Χ 100= 65%.

Συνεπώς, η υποχρέωση του πατέρα για διατροφή του παιδιού ανέρχεται σε ποσοστό 65%, ήτοι 325 ευρώ (500 ευρώ η συνολική διατροφή του παιδιού Χ 65%) ενώ η υποχρέωση της μητέρας ανέρχεται στο υπόλοιπο 35% , ήτοι 175 ευρώ (500 ευρώ η συνολική διατροφή του παιδιού Χ 35%). Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι οι υπηρεσίες της μητέρας ή του γονέα που ζει με το παιδί αποτιμώνται από το Δικαστήριο σε χρήμα και έτσι συμπληρώνεται το παραπάνω ποσό της διατροφής.

Πάγια τακτική και σκοπός των δικαστηρίων είναι να μην έρχονται τα παιδιά, λόγω του διαζυγίου σε δυσμενέστερη θέση αλλά να παραμένουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στον τρόπο ζωής τους, στις συνήθειές τους, στο είδος των δραστηριοτήτων τους που είχαν πριν τον χωρισμό. Σκοπός του Νομοθέτη αλλά και του φυσικού δικαστή κατά την επιδίκαση του ποσού της αποζημίωσης είναι να μην αλλάζει άρδην  η ζωή των παιδιών λόγω του διαζυγίου, τουλάχιστον στον οικονομικό τομέα. Αυτό που προέχει στην κρίση του Δικαστή είναι το συμφέρον των παιδιών, κάτι που πολλές φορές οι ίδιοι οι γονείς δεν μπορούν να αντιληφθούν λόγω των εντάσεων του διαζυγίου.

 

Πέννυ Μολφέτα

Δικηγόρος Αθηνών – Διαπιστευμένη Διαμεσολαβήτρια