Με αφορμή, για μια ακόμη φορά ,την εικόνα ενός χτυπημένου από αυτοκίνητο γατούλη, και ενός σκαντζοχοιράκου ,και αφημένα στο δρόμο θα ήθελα να καταθέσω τις σκέψεις μου. Είναι μια εικόνα που πονάει τουλάχιστον τους ανθρώπους που έχουν ενσυναίσθηση.(Την έννοια θα την αναλύσω σε ένα άλλο σχόλιο.)

Ένας γατούλης. Ασπρόμαυρος ,μεγάλος, καθαρός και όμορφος. Κείτονταν το πρωί στη μέση του δρόμου και από πάνω του  περνούσαν αμάξια. Και ένας σκατζοχοιράκος. Στην άκρη του πεζοδρομίου, μπροστά από μία οικοδομή. Πρέπει να ήταν μέρες εκεί . Γιατί μου έκανε εντύπωση.

Δεν είναι –δυστυχώς-η πρώτη φορά που βλέπω σκοτωμένο ζώο. Εδώ όμως κάτι μου τράβηξε την προσοχή .Ο γατούλης ήταν είκοσι μέτρα από τα φανάρια. Που σημαίνει ότι κανένας δεν έτρεχε με 100 χιλιόμετρα στα φανάρια. Που με κάνει και υποψιάζομαι ότι κάποιος τον χτύπησε επίτηδες. Κάποιος Ελληναράς που μπροστά στο ΕΓΩ του δεν λογαριάζει τίποτα. Που τόλμησε το «βρωμόγατο» και μπήκε μπροστά του. Ε καλά να πάθει!! Άσε που μπορεί και να του λέρωσε και το «πολύτιμο» αυτοκίνητό του.

Ο σκατζοχοιράκος ήταν δίπλα στο πεζοδρόμιο. Που σημαίνει ότι κανένας δεν έδωσε σημασία στη ζωή του. Έφυγε αθόρυβα, το αθόρυβο αυτό ντροπαλό ζωάκι.

Ο πρώτος Ελληναράς έφυγε. Πόσοι πέρασαν πάνω από το άψυχο σώμα των δύο αυτών ζώων. Άγνωστο. Πόσοι διέπραξαν ύβρη πατώντας και ξαναπατώντας τα; Άγνωστο επίσης. Τα ζωάκια μάζεψε τελικά η γνωστή τρελή της γειτονιάς με ένα σωρό Ελληναράδες να την βρίζουν, γιατί σταμάτησε την κυκλοφορία και βιάζονταν να πάνε στη δουλειά τους. Ευτυχώς, γιατί τα κορμάκια τους θα γινόταν ένα με το δρόμο και ο Ελληναράς θα περίμενε στο τέλος να έρθει η βροχή για να πάρει μαζί της ό,τι θα είχε απομείνει από τα ζωάκια .

Αλήθεια τώρα αδέλφια; Αυτή η καθυστέρηση είναι αυτή που έχει σημασία; Η καθυστέρηση στις πνευματικές επιδιώξεις μας, στους απώτερους  στόχους μας δεν έχει σημασία; Η καθυστέρηση στη ζωή που στο τέλος τη χάνουμε μέσα από τα χέρια μας δεν έχει σημασία; Ο σεβασμός στη ΖΩΗ δεν έχει καμία αξία;

Οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι που όλοι εμείς υπερηφανευόμαστε ότι είμαστε απόγονοι τους-τρομάρα μας- εάν κάποιος δεν έθαβε τους νεκρούς τους τιμωρούσαν με θάνατο (βλ. το θάνατο των Αθηναίων στρατηγών μετά τις ναυμαχία στις Αργινούσες.( μετὰ δὲ ταῦτα ἐκκλησία ἐγένετο, ἐν ᾗ τῶν στρατηγῶν κατηγόρουν ἄλλοι τε καὶ Θηραμένης μάλιστα, δικαίους εἶναι λόγον ὑποσχεῖν διότι οὐκ ἀνείλοντο τοὺς ναυαγούς.105.  Ἑλληνικὰ 1, 7, 4-16) , βλ.το θάνατο της Αντιγόνης , που προτίμησε να θάψει τον αδελφό της με κίνδυνο-όπως και έγινε-να θαφτεί ζωντανή)

Ο αντίλογος είναι: Μα αυτό είναι ζώο. Εγώ θα  πω είναι ΖΩΗ. Και την ζωή τη σεβόμαστε και δεν την υβρίζουμε. Την προστατεύουμε και δεν την καταστρέφουμε (βλ.πλανήτης ΓΗ). Την αγαπάμε και την υπηρετούμε και δεν τη σπαταλάμε σε ανούσια πράγματα. Και όταν –ίσως και άθελά μας –κάνουμε κακό σε κάποιο ζώο σταματάμε να βοηθήσουμε . ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΕΡΝΑΜΕ. ΔΕΝ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΜΕ. Αλλιώς , αδέλφια θα μας σταματήσει η ζωή και θα σταματήσει η ζωή . Των ανθρώπων βέβαια. Γιατί τα άλλα όντα αυτού του πλανήτη είναι πιο σοφά από τον υπερόπτη και άπληστο άνθρωπο( Για την απληστία θα επανέλθω με ένα άλλο σχόλιο). Ο υπερόπτης και άπληστος Ελληναράς καλά θα ήταν να σκεφτεί ότι η άτη , ο περίφημος όρος της Ελληνικής τραγωδίας που δηλώνει  ότι η αφθονία και ο πλούτος οδηγούν τον άνθρωπο στην ύβρη, που εκφράζεται με τον κομπασμό και την τύφλωση και γεννά την υπερβολή και την αμετρία, την άκοσμη δηλαδή και την αλογάριαστη συμπεριφορά της αδικίας, κάποτε θα ΠΛΗΡΩΘΕΙ  με τον πιο παραδειγματικό κολασμό..( Αριστοτέλης, Ῥητορική 1378b, 23-30: Η «ύβρις» ως υπερβολή)

 

Ελένη Πλευρά

Εκπαιδευτικός/Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων

Πρόεδρος του Οργανισμού EN.O GREECE