Στις δεκαετίες που πέρασαν μετά τη δικτατορία, το «Εγώ» του Έλληνα γιγαντώθηκε. Συμπεριφερόμασταν σαν να ήμασταν το επίκεντρο του πλανήτη. Όλος ο πλανήτης περιφέρονταν γύρω από μας. Οι εκλεκτοί του Θεού. Οι απόγονοι των Αρχαίων. Μας χρωστούσαν όλοι. Απλά γιατί υπήρχαμε. Και βαυκαλιζόμασταν με αυτές τις ιδέες και τις εμμονές κάποιες φορές. Και τα χρόνια περνούσαν . Και οι δεκαετίες περνούσαν. Και το επίπεδο παιδείας δεν ξεπερνούσε το κατώτατο όριο. Ούτε και η ηθική πραγμάτων . Για την ευθύνη του πολίτη σε προσωπικό επίπεδο ας το αφήσουμε καλύτερα. Πάντα έφταιγε ο άλλος. Το κράτος, οι πολιτικοί, ο Δήμαρχος, οι σύμβουλοι, η μάνα μας . Ο άλλος. Ποιος ήταν ο άλλος; Ο άλλος ήταν ο οποιοσδήποτε εκτός από εμάς. Ο άλλος ήταν η δικαιολογία να μην κάνουμε ποτέ τίποτε που δεν συνέφερε την τσέπη μας ή δεν ενίσχυε περαιτέρω τον εγωισμό μας. Ο άλλος ήταν αυτός που πάντα είχαμε ως σημείο αναφοράς, αρκεί να φύγει η ευθύνη από το κεφάλι μας.

Και φτάσαμε στο σήμερα. Έχουμε αποκτήσει ευθύνη σαν άτομα; Όχι βέβαια. Θα μου πείτε ότι το σύστημα παιδείας δεν μας δίδαξε ποτέ το κίνημα του εθελοντισμού ή της οργάνωσης της γειτονιάς σ αυτή τη χώρα. Και σε όσες γειτονιές κάποιοι προσπαθήσαμε βρήκαμε τον τοίχο που έγραφε « Η ευθύνη ανήκει σε άλλον».

Ας το πάρουμε απόφαση. Αν δεν πάρουμε την ευθύνη ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί σε συλλογικό επίπεδο δεν μας σώζει τίποτα. Θα συνεχίσουμε να βαυκαλιζόμαστε ότι είμαστε ό,τι καλύτερο υπάρχει στον πλανήτη. Μόνο που ο πλανήτης δε θα συμφωνήσει μαζί μας αυτή τη φορά.

Και όταν ο πλανήτης θα μας δείξει την έξοδο από τον φανταστικό μας κόσμο θα είναι αργά αδέλφια…..

 

Ελένη Πλευρά

Εκπαιδευτικός/Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων

Πρόεδρος του Οργανισμού EN.O GREECE