Μια φορά και έναν καιρό ,διηγούνταν ο αείμνηστος και πολύ πεπαιδευμένος πατέρας μου, που υπήρξε πρότυπο ζωής, ήταν ένας άπληστος άνθρωπος. Ήταν πολύ δυστυχισμένος, γιατί η καρδιά του ποθούσε πολλά περισσότερα από όσα είχε.

Έτσι περιφερόταν και αναστέναζε που δεν μπορούσε να τα αποχτήσει. Σε μια βόλτα του συνάντησε το Χάρο χωρίς να ξέρει ότι είναι αυτός. Τον ρώτησε: «Γιατί ρε άνθρωπε είσαι λυπημένος;» και ο άνθρωπος του είπε το λόγο. Ότι όσα είχε δεν του ήταν αρκετά. Ότι ήθελε ήθελε ήθελε. Του είπε τότε ο Χάρος. « Θα σου δώσω την ευκαιρία. Η ώρα είναι 7 το πρωί. Θα τρέχεις μέχρι τις 7 το απόγευμα. Ό,τι πατήσεις είναι δικό σου».

Και ο άπληστος άρχισε να τρέχει .Και δεν σταματούσε πουθενά. Και μέσα στο μυαλό του είχε τη φράση « θέλω και αυτό το κομμάτι γης , και αυτό, και αυτό».

Και κάποια στιγμή η ώρα πήγε 7. Και ο ήλιος έπεσε. Και μαζί του έπεσε και ο άνθρωπος. Νεκρός. Από την κούραση έπαθε καρδιά και πέθανε. Και μαζί του πήρε το ΤΙΠΟΤΑ.

Ο Χάρος πήγε δίπλα του , χάραξε με το πόδι του τα 2 μέτρα που χρειαζόταν για να ταφεί και είπε «Α ρε άνθρωπε, μόνο 2 μέτρα σου ήταν τελικά απαραίτητα».

Και ούτε 2 έλεγε ο πατέρας μου , γιατί και αυτά είναι δανεικά. Ένα κουτί για τα οστά. Η μακάβρια αυτή ιστορία θέλει να μας διδάξει κάτι για η ζωή . Ότι η απληστία είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα .

Είναι αυτή που οδηγεί σε όλα τα άλλα εγκλήματα. Είναι αυτή που οδηγεί στις δολοφονίες, τις καταστροφές ,τους πολέμους. Μαζί με τα παιχνίδια εξουσίας . Είναι αυτή που μας οδηγεί σε έναν αγώνα δρόμου για την απόχτηση συνεχών υλικών αγαθών. Είναι αυτή που θα καταστήσει σημαντικότερο ένα ντουβάρι και ένα παλιοσίδερο (σπίτια, αυτοκίνητα) από τη ΖΩΗ ενός πλάσματος. Είναι αυτή που θα οδηγήσει το είδος μας στην καταστροφή .

Όμως είμαι ΕΓΩ άπληστος; Είμαι ; Γιατί; Τι ζήτησα; Μόνο 5 σπίτια, καναδυό αυτοκίνητα, κινητά και ό,τι βάλει ο νους. Γιατί΄; Γιατί τα δικαιούμαι. Όχι; Τι λες; Ξέρεις ποιος είμαι ΕΓΩ;

Εγώ λοιπόν αδέλφια είμαι αυτός που θα συναντήσω το Χάρο μια μέρα. Που ,όταν κάνω απολογισμό της ζωής, θα συνειδητοποιήσω (αν συνειδητοποιήσω βέβαια, γιατί αυτό θέλει και ένα επίπεδο παιδείας) ότι έκανα ένα ΤΙΠΟΤΑ, θα πάρω μαζί μου ένα ΤΙΠΟΤΑ και που τελικά το ΕΓΩ μου , μπροστά στα 7 δισεκατομμύρια του πλανήτη, ήταν το ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΙΠΟΤΑ!

Οπότε , αδέλφια, αν από το τίποτα θέλουμε να πάμε στο ΚΑΤΙ, Πρέπει πρώτα να μορφωθούμε, να διαβάσουμε πολύ και πολλά , να συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα, να αποκτήσουμε ενσυναίσθηση και να φροντίσουμε το σπίτι μας (τον πλανήτη μας). Αλλιώς την πατήσαμε αδέλφια . Αλήθεια ….

 

Ελένη Πλευρά

Εκπαιδευτικός/Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων/ Πρόεδρος της NGO EN.O GREECE