Γ. ΖΑΛΟΚΩΣΤΑΣ

Χαρά της πρώτης μου ζωής, φεγγάρι αγαπημένο,
συ δεν πονείς, εγώ πονώ,
γιατί ψηλά στον ουρανό
κρεμιέσαι λυπημένο;

Εσύ που χρύσωνες τη γη και μάγευες το κύμα,
γιατί μου ρίχνεις φως πικρό,
σαν να φωτάς ένα νεκρό,
που κοίτεται στο μνήμα;

Φεγγάρι, στο βασίλειο σου μην κατοικούν αγγέλοι
κι ο άγγελός μου κατοικεί;
Μη φίλημα στερνό από κει
τη λάμψη σου μου στέλλει;

Το φως σου αν είναι φίλημα, μυστήριο χυμένο
από του γιου μου τη ψυχή,
ωχ, άκουσέ μου μιαν ευχή,
φεγγάρι αγαπημένο!

Ωχ: λάβε αυτόν το στεναγμό και πες του: δεν φοβάται
άλλην ο νους μου συμφορά.
Κάθε μου πόθος και χαρά
στο χώμα του κοιμάται.

Αυτά, φεγγάρι, σου ζητώ και πες του αν σε ρωτήσει
πότε θα παύσουν οι καημοί;
Οταν μια αχτίδα σου χλωμή
την πλάκα μου φωτίσει…