Ζω είς την Χώρα που ανθεί φαιδρά Πορτοκαλέα

Που πρασινίζει η Σταφυλή και θάλλει η Ελαία.

 Κάποτε είχα μια Χαρά

Όταν φορούσα φουστανέλα λεκιασμένη

από το Σούλι, Άγια Λαύρα και Ψαρά

κι έψαχνα νά’βρω το δρομάκι ν’ άνταμώσω

τους δυο παππούδες, Μωραΐτη και Σμυρνιό

για να τα πιούμε και να ψάλλουμε αντάμα

χερουβικό Μαρμαρωμένου Βασιλιά…

Τώρα έχω μάθει να βδελύττομαι  βαρδιάνους

που με μνημόνια καθορίζουν πώς θα ζήσω

Εγώ, που έμαθα σ’εκείνους πώς να ζουν!

Κι είναι ηλίθιο να θεωρούν πως μ΄έχουν νοιώσει,

και να αφήνουνε ελεύθερες τις πύλες

σαν να μην έχω  πού να πάω για να ξεφύγω.

*

Πιά δεν πιστεύω! Και για τούτο με φοβούνται.

Δεν τους πιστεύω ότι υπάρχει αυτό που τάξαν:

το “Αλλού”…

«πρώτη Φορά»… «νέος Σκοπός… «καινούριοι τρόποι»…

που ήταν εν τέλει μια παγίδα για ρομπότ

για να ξεχάσω καί ποιός είμαι, καί τι θέλω

απ’ τη Ζωή μου Εγώ,  κι η Ζήση μου από Μένα.

Και μόνο ο ‘Ηλιος, αγκαλιά με τη Νυχτιά,

να μου γελάνε χαρωπά στο παραθύρι

και να μου λένε “Μην αργείς, μη μωρογάς,

νά.. η Ελλάς, σε καρτερεί στο σταυροδρόμι,

και μην αργείς…

 Ζεις εις την Γαία που ήταν το Λίκνο των Θεών

και των Ανθρώπων, των Θεσμών, της Επιστήμης

Φιλοσοφίας, Φιλοπάτριδος Αλκής

Και Αρετής! Θνητών Αγλάϊσμα και Γέρας

Και αξιόμαχη Ασπίδα Λευτεριάς.

 Ένθα το Πνεύμα οριοθετεί ο Παρθενώνας,

η Σαλαμίνα, η Τρεμπεσίνα κι η Γραβιά,

με τον αέρα να δονείται απ΄το  «’Ιτε παίδες»

το «ΌΧΙ φρατέλλο», το «Νίξ φερμπόττεν»…

*και το Αθάνατο: «Στώμεν καλώς»!

 

Κώστας Μπιζάνος

4.8.2020