Δαμόφυλα (6ος αι. π.Χ.): Μαθήτρια και φίλη της Σαπφούς η οποία μετά το θάνατο της δασκάλας της ασχολήθηκε με τη μουσική εκπαίδευση των κοριτσιών της Λέσβου.

Θεανώ (5ος αι. π.Χ.): Ποιήτρια από τη Λοκρίδα της Φθιώτιδας, η οποία αναφέρεται στο λεξικό Σούδα. Έγραψε στίχους με πολυσύνθετα μέτρα αλλά δε σώθηκε κανένα ποίημά της.

Νοσσίς (4ος-3ος αι. π.Χ.): Ελληνίδα ποιήτρια και επιγραμματοποιός που καταγόταν από τους Επιζεφύριους Λοκρούς (Κάτω Ιταλία). Είχε πρότυπό της τη Σαπφώ. Σώθηκαν 11 με 12 επιγράμματά της. Τα έργα της κατατάσσονται στη Δωρική σχολή . Οι Αλεξανδρινοί φιλόλογοι την αναφέρουν ως μία από τις 9 καλύτερες λυρικές ποιήτριες κατ΄ αντιστοιχία με τις 9 Μούσες . Ο επιγραμματοποιός Αντίπατρος ο Θεσσαλονικεύς σε επίγραμμά του τη χαρακτηρίζει ως ” θηλύγλωσσο “, επίθετο που πιθανόν υποδηλώνει την ενασχόλησή της ιδιαίτερα με τη γυναικεία θεματολογία.
Τα επιγράμματά της γράφτηκαν για να συνοδεύσουν αναθηματικά δώρα γυναικών ενώ τα ποιήματα είναι γραμμένα με τέτοιο τρόπο ώστε προϋποθέτουν ένα στενό κύκλο γυναικών. Η ίδια εμφανίζεται στα επιγράμματά της και πιθανόν κυκλοφόρησαν ως βιβλίο για το στενό φιλικό γυναικείο της κύκλο. Ωστόσο φαίνεται ότι το βιβλίο ξέφυγε από το στενό κύκλο και απέκτησε ευρύτερο ακροατήριο. Στην ποίησή της υπάρχει συγγένεια με τη Σαπφώ και την αναφέρει σε επίγραμμά της. Η ποίησή της ήταν έντονα ερωτική με τον Έρωτα σαν τρυφερή και γλυκειά ιδέα τόσον ώστε να κάνει τον Μελέαγρο , εκτός του να τη συμπεριλάβει στο « Στέφανο» του, να της αφιερώσει και ένα επίγραμμα στο προοίμιό του, στο οποίο την παρουσιάζει σαν ένα όμορφο άνθος, που εσπάρη στο μεγάλο χωράφι της ελληνικής ποίησης, ένα άνθος που ‘ναι συνυφασμένο με όλα τα λοιπά άνθη των άλλων ελληνών ποιητών κι επιγραμματοποιών.

Κλεοβουλίνα η Ρόδια (6 ος π.Χ. αι.): ποιήτρια γνωστή για τα έμμετρα αινίγματα και τα ποιήματά της, τρία από τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με τον Αθηναίο και τον Διογένη Λαέρτιο, γεννήθηκε στη Λίνδο της Ρόδου και ήταν κόρη ενός από τους αρχαίους εφτά σοφούς, του Κλεόβουλου. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, συναναστρεφόταν το Θαλή το Μιλήσιο ενώ ο Λαέρτιος ισχυρίζεται πως ήταν μητέρα του. Ό,τι και αν ισχύει, μαρτυρά ότι η δράση της ξεκίνησε τον 6ο π.Χ. αιώνα. Ο Πλούταρχος λέει επίσης πως το πραγματικό της όνομα ήταν Εύμετις που σημαίνει «Έξυπνη».

Από τα έργα της του πεζού και του ποιητικού λόγου, σώζονται μόνο τρία αινίγματα που αποδίδονται σε αυτήν. Στην αρχαιότητα, πιθανότατα αποδόθηκε ένας μεγάλος αριθμός αινιγμάτων στη Κλεοβουλίνα καθώς ο Αθηναίος αναφέρει μια πραγματεία πάνω σε αυτά από τον Διότιμο τον Ολύμπιο.

Μας είναι γνωστές αν και δε σώζονται δύο κωμωδίες που αφιερωθήκαν στη Κλεοβουλίνα , η πρώτη γράφτηκε από τον κωμωδιογράφο της Παλαιάς Κωμωδίας, Κρατίνο, και πρέπει να γράφτηκε το 451 π.Χ., -καθώς μας λέει ο Ευσέβιος,εκείνη την εποχή ήταν πασίγνωστη- και η μετέπειτα από τον κωμικό ποιητή Αλέξιο. Το παρακάτω επίγραμμα φέρεται να ανήκει είτε στον πατέρα Κλεόβουλο είτε στη θυγατέρα του Κλεοβουλίνη:

Είμαι χάλκινη κόρη, στον τάφο του Μίδα εδώ.
Όσο φύλλα πρασινίζουν στα δέντρα κι όσο ρέει νερό,
όσο λάμπει ο ήλιος και φεγγάρι αργυρό,
όσο τρέχουν ποτάμια και τα κύματα αχούνε,
τόσο πάνω σε στο μνήμα, σ’ αυτούς που περνούνε,
θα λαλώ πως ο πολύκλαυστος Μίδας κείτεται ‘δώ.

Πηγές: Βικιπαίδεια, Σοφία Βαρβιτσιώτη, peri-grafis.net

Μ.Χ.Αναγνωστοπούλου