Στη νεότητά μου είχα έναν φίλο που είχε ένα… ελάττωμα! Ηταν κυνηγός. Κάποτε, εγκατέλειψε το “ευγενές” αυτό σπορ. Στη δικαιολογημένα χαρούμενη απορία μου, πώς οδηγήθηκε σ’ αυτή την απόφαση, μου διηγήθηκε το τελευταίο του κυνήγι: Περιπλανώμενος σε βραχώδη και θαμνώδη περιοχή, είδε μπροστά του μια φωλιά με μικρά περδικάκια.  Πλησιάζοντας να τα δει από κοντά ένιωσε κάτι να τρίβεται  στις μπότες του. Ανάσκελα, χτυπώντας τα φτερά της η μάνα των πουλιών, του έδωσε την εντύπωση πως προσπαθούσε να γίνει αυτή το θήραμα, αντί για τα παιδιά της. Ο φίλος μου συγκλονίστηκε από την αυτοθυσία της μάνας και από τότε δεν ξαναέπιασε όπλο στα χέρια του!

Την ιστορία με τον –πρώην- κυνηγό φίλο μου τη διηγήθηκα στον καταξιωμένο ποιητή Κωστή Κοκόροβιτς, ο οποίος εμπνεύστηκε απ’ αυτή το περίφημο ποίημά του.

“Η μπαλάντα της μάνας”, ένα κομμάτι του οποίου παραθέτουμε κατωτέρω:

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

Μάνα δικιά μου.

Λέξη αχόρταστη και απλή,

σε όποια του κόσμου γλώσσα

και με σιωπή,

καλύτερα ειπωμένη!

Μάνα των κοντινών,

των μακρυνών

και των ανέγγιχτων!

Μάνα των κίτρινων,

των μαύρων, των λευκών!

Μάνα του Προμηθέα

και Μάνα του Χριστού!

Μάνα του λύκου,

του σκορπιού και της οχιάς!

Μάνα της Γης,

των άστρων, του Φωτός,

Μάνα της Ιστορίας,

και του Μύθου.

Μάνα της τέφρας,

Μάνα του Παντός!