Ο Χρόνος ο αείνεος των αναμνήσεών μου

γελάει με τον συμβατικό που κλείσαν σε ρολόι

μαζί με τα υπολείμματα του υποσυνειδήτου

που ουδέποτε κατάφερα τελείως να ξορκίσω

και μ’ απειλούν μ΄ εκδίκηση, κάθε πρωί και βράδυ.

Βλέπω κι αυτή τη νιόνυφη τη λεμονιά με χάρη

τον κότσυφα να’χει αγκαλιά και να τον καμαρώνει

χωρίς να νοιώθει ενοχές που οι πεταλούδες βλέπουν,

σιγογελούν και χαίρονται την ηδονή μαζί μου

αδράνειας πολυπόθητης του νου και της ψυχής

«γαλήνη» που τη βάφτισα, με δάκρυα μιας αγάπης.

Κοιτάζω τα κυκλάμινα, πώς ξεπηδούν στο βράχο

κουράγιο να του δώσουνε ν΄αντέξει άλλο χειμώνα,

ν΄αντέξει και τον θάνατο,  που πάντα προηγείται

κάθε μορφής Ανάστασης, Άνοιξης, Ροδαυγής…

Κι ο Χρόνος, πάντα μασκαράς, πάντ’ αλλοτριωμένος

φορώντας μάσκα γελαστή και κάποτε θλιμμένη

να μας θυμίσει έρχεται, τ΄αρχαίο «Χρόνου Φείδου».

Να προσδοκούμε «Ανατολές» και όχι «μεσονύχτια»…

Κώστας Μπιζάνος

7/10/2019