Γιάννης Αθανασόπουλος

Πορφυρένια Δροσαυγή. Ετσι να μείνεις. Πρωινή χαρά,

απαλό άγγιγμα στα μάτια, στα μαλλιά, στα χείλη.

Τρυφερή, μυρωμένη Ανοιξη. Μη γίνεις λάβα αυγουστιάτικου

μεσημεριού. Πώς θ’ αντέξω το πύρωμά σου;

Κρουσταλλένιο Ρυάκι. Ετσι να μείνεις. Κελαρυστό πέρασμα,

μεσ’ από σκιερά μονοπάτια κι απόηχους κελαηδημάτων.

Μη σε παρασύρουν οι θύελλες. Μη σε πλημμυρίσουν

οι καταιγίδες. Πώς θ’ αντισταθώ στην ορμή σου;

Απάνεμο Ακρογιάλι. Ετσι να μείνεις. Λικνίζοντας το κύμα σου,

πλέκοντας τους παφλασμούς σε δαντελλένιους

Μαίανδρους, κατάλευκους. Υγρό χάδι στο χώμα.

Μη σε σαρώσουν οι Ωκεανοί. Πώς θα υποφέρω τον κατακλυσμό σου;

Αγγελικό καλωσόρισμα, δροσερό Νανούρισμα. Αρμονία Ειρήνης.

Ετσι να μείνεις. Μέχρι το τέλος του δρόμου, μέχρι

τη ματωμένη μας Δύση, μέχρι τον καρτερικό αποχαιρετισμό

των λουλουδιών και το ηδύ μειδίαμα των Αστρων.

Ετσι να μείνεις…