Από τον Κάλβο όραμα, απ’ τον Καβάφη πνεύμα,

σπαθί απ’ τον Σολωμό,

από τον Παλαμά φωτιά κι απ’ τον Ελύτη ρεύμα

έκλεψα στης θυσίας του να φέρω το βωμό.

 

Βλογήστε με, αρχάγγελοι, τις πένες σας να ενώσω

μονάχα μια φορά,

με στίχους πρωτολάλητους να του αφιερώσω

τραγούδι ακατάλυτο στου χρόνου τη φθορά.

 

Παλληκαρίδης στ’ όνομα, στα στήθια παλληκάρι

παιδί και ποιητής,

οι δήμιοι λογάριασαν ο χάρος αν τον πάρει

πως δεν θα βγει ο λόγος του για πάντα νικητής.

 

Μα εκείνος γράφει στο κελί το τελευταίο βράδυ

ωδή στη Λευτεριά,

με άσπρα τριαντάφυλλα κεντάει το σκοτάδι,

γλυκό κρασί συγχώρεσης κερνάει τα θεριά.

 

Φτάνω στο μνήμα, άναυδος, με τι πνοή να ψάλλω

σονάτα τρυφερή,

ξάφνου μπροστά μου οι ποιητές, πετιούνται, δίχως άλλο,

της Κύπρου θα με μάγεψαν τα μύρα, δεν μπορεί.

 

Αν θέλεις στίχους άχραντους, μου λεν, σιμά του μείνε,

μην έρχεσαι  σε μας,

στα στέκια του Παράδεισου, ο Ευαγόρας είναι

Κάλβος, Καβάφης, Σολωμός, Ελύτης, Παλαμάς.

 

Κι έγινε η Κύπρος μουσική, γαλάζια μονοπάτια

διαβήκαμε μαζί,

ψάλλοντας στίχους του παλιούς, για τ’ άγια σκαλοπάτια

της Λευτεριάς που ο Βαγορής θα ψάχνει όσο ΖΕΙ.

 

Χάρης Μελιτάς

Α’ ΒΡΑΒΕΙΟ Ε.Π.Ο.Κ. σε συνεργασία με τον “Κυπριακό Ελληνισμό” και την Κυπριακή Πρεσβεία στην Αθήνα