Ποιος ήταν ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης; Τι συνέβη στους πρίγκιπες του Πύργου; Και ποιος οργάνωσε τη μεγάλη ληστεία του τρένου; Εδώ, ο Stephen Halliday αποκαλύπτει μερικά από τα πιο αινιγματικά άλυτα εγκλήματα της ιστορίας…

1
Ποιος ήταν το τέρας του Newgate;

Τον Μάιο του 1788, η σύζυγος ενός γιατρού, η Μαρία Σμιθ, κατήγγειλε ότι είχε δεχτεί άσεμνη επίθεση από έναν άνδρα στην οδό Fleet Street. Ο επιτιθέμενος, όπως ισχυρίστηκε, της είχε καρφώσει ένα κοφτερό μαχαίρι στον πισινό της και έφυγε.

Τις ημέρες και τις εβδομάδες που ακολούθησαν, πολλές άλλες γυναίκες κατήγγειλαν παρόμοιες επιθέσεις. Ο ένοχος, που σύντομα ονομάστηκε «Το Τέρας», έγινε το αντικείμενο ενός ομώνυμου θεατρικού έργου που προσέλκυσε το κοινό που γοητευόταν από το θέαμα να βλέπει στα οπίσθια μέρη νεαρών ηθοποιών να επιτίθενται με αιχμηρά όργανα.

Ενα θύμα αναγνώρισε ως δράστη έναν ανθοπώλη ονόματι Rhynwick Williams, αν και δεν υπήρχαν άλλα στοιχεία εναντίον του (παρά τις εκτεταμένες περαιτέρω έρευνες και τη λεπτομερή έρευνα στο κατάλυμά του). Ακολούθησε δίκη, κατά τη διάρκεια της οποίας ο εργοδότης του Williams κατέθεσε για τον καλό του χαρακτήρα. Ενας δρομέας της Bow Street δήλωσε επίσης ότι είχε δει τον Williams στο Weymouth, περίπου 130 μίλια από το Λονδίνο, την ημέρα κατά την οποία έλαβε χώρα μία από τις επιθέσεις.

Παρά αυτό το μάλλον άψογο άλλοθι, ο Williams κρίθηκε ένοχος για τις επιθέσεις – καταδικάστηκε για «φθορά ενδυμάτων» – και στάλθηκε στις φυλακές Newgate για έξι χρόνια. Οι δεσμοφύλακές του τον αντιμετώπιζαν ως διασημότητα, οι οποίοι χρέωναν τους επισκέπτες για να τον δουν να ζει σε ένα άνετα επιπλωμένο κελί. Συνέχισε επίσης την ανθοκομία του στη φυλακή, φτιάχνοντας τεχνητά λουλούδια τα οποία στη συνέχεια πωλούνταν στο κοινό με υψηλό αντίτιμο, ώστε να αντικατοπτρίζει τη διασημότητά του. Μετά την αποφυλάκισή του από τη φυλακή το 1796, παντρεύτηκε και απέκτησε έναν γιο πριν εξαφανιστεί από την ιστορία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ουίλιαμς ήταν αθώος για τα εγκλήματα. Ποιος ήταν λοιπόν το πραγματικό «τέρας» και πού κρυβόταν;

2
Τι συνέβη στους πρίγκιπες του Πύργου;

Στις 9 Απριλίου 1483, ο βασιλιάς Εδουάρδος Δ’ πέθανε. Αφησε πίσω του δύο γιους: Τον 12χρονο Εδουάρδο, ο οποίος ανακηρύχθηκε Εδουάρδος Ε’, και τον εννιάχρονο αδελφό του Ριχάρδο, δούκα της Υόρκης.

Πριν από τον θάνατό του, ο βασιλιάς είχε δηλώσει ότι ο αδελφός του Ριχάρδος, δούκας του Γκλόστερ, θα γινόταν Λόρδος Προστάτης του βασιλείου. Ηταν ένας ρόλος που ο Ριχάρδος ανέλαβε με χαρά, φιλοξενώντας τα δύο νεαρά αγόρια μέσα στα απαγορευτικά τείχη του Πύργου του Λονδίνου, δήθεν για την προστασία τους. Ομως ο Ριχάρδος ανακηρύχθηκε στη συνέχεια βασιλιάς (Ριχάρδος Γ’), υποστηρίζοντας ότι οι δύο πρίγκιπες ήταν νόθοι, επειδή υποτίθεται ότι ο γάμος του Εδουάρδου Δ’ με την Ελισάβετ Γούντβιλ ήταν άκυρος. Κατά τρόπο αρκετά βολικό, τα αγόρια εξαφανίστηκαν αργότερα και θεωρήθηκαν νεκρά καθ’ όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Ριχάρδου.

Το 1485, ο Ριχάρδος σκοτώθηκε στη μάχη του Μπόσγουορθ από στρατό υπό την ηγεσία του Ερρίκου Τούντορ (ο οποίος έγινε Ερρίκος Ζ΄, ο πρώτος βασιλιάς των Τούντορ). Τρεις δεκαετίες αργότερα, ο σερ Τόμας Μορ, στην «Ιστορία του βασιλιά Ριχάρδου Γ’», υποστήριξε ότι ο Ριχάρδος είχε ενορχηστρώσει τη δολοφονία των δύο πριγκίπων για να προστατεύσει τον τίτλο του στο θρόνο.

Περισσότερο φέρεται ότι ο Sir James Tyrell, έμπιστος σύμμαχος του Ριχάρδου, είχε ομολογήσει ότι οργάνωσε τη δολοφονία των αγοριών με εντολή του βασιλιά. Υποστηρίχθηκε ότι το αποτρόπαιο έγκλημα είχε πραγματοποιηθεί στον Πύργο του Λονδίνου από δύο άνδρες του Ριχάρδου Γ΄, τον Miles Forrest και τον John Dighton. Σύμφωνα με τον More, ο Forrest αναζήτησε καταφύγιο στο μοναστήρι του St Martin’s le Grand (μετέπειτα έδρα του Ταχυδρομείου) όπου, σύμφωνα με τα λόγια του More, «σάπισε αποσπασματικά».

Ηταν όμως υπεύθυνος ο Ριχάρδος Γ’; Την εποχή της εξαφάνισης των αγοριών, ο Ριχάρδος ήταν ήδη καθιερωμένος ως βασιλιάς, και μάλιστα πολλά άλλα άτομα είχαν λόγους να θέλουν τα αγόρια να εξαφανιστούν από το προσκήνιο. Εχει διατυπωθεί μια ισχυρή επιχειρηματολογία για τη μητέρα του Ερρίκου Ζ’, τη Λαίδη Μαργαρίτα Μποφόρ, η οποία γνώριζε ότι η μάλλον αδύναμη εξ αίματος διεκδίκηση του θρόνου από τον γιο της θα μπορούσε να αμφισβητηθεί από οποιοδήποτε από τα αγόρια. (Ο Ερρίκος Τυδώρ ήταν γιος της Μαργαρίτας Μποφόρ – της μεγάλης αδελφής του…).

Σύμφωνα με τα λόγια της ιστορικού Leanda de Lisle: «Καμία από αυτές τις θεωρίες, ωστόσο, δεν έχει δώσει ικανοποιητική απάντηση στον γρίφο που βρίσκεται στην καρδιά αυτού του μυστηρίου: το γεγονός ότι τα αγόρια απλώς εξαφανίστηκαν».

3
Ποιος έστησε τη μεγάλη ληστεία του τρένου; Ποιος επιτέθηκε στον οδηγό;

Στις 8 Αυγούστου 1963, το τρένο Royal Mail της Γλασκώβης προς το Λονδίνο σταμάτησε στην East Coast Main Line και του αποσπάστηκαν 2,6 εκατομμύρια λίρες. Η ληστεία προκάλεσε χάος στους επίσημους κύκλους και προσέλκυσε τον θαυμασμό σε απίθανους άλλους. Ο συγγραφέας Graham Greene, για παράδειγμα, έγραψε στους Times για να ρωτήσει: «Ανήκω σε μια μειοψηφία που νιώθει θαυμασμό για την ικανότητα και το θάρρος πίσω από τη Μεγάλη Ληστεία του Τρένου;».

Κατά τη διάρκεια της ληστείας, ένας από τους ληστές χτύπησε τον οδηγό του τρένου, τον Jack Mills, στο κεφάλι με μια μεταλλική ράβδο. Το χτύπημα δόθηκε με αρκετή δύναμη ώστε να τερματίσει την καριέρα του και ο Mills πέθανε αργότερα από λευχαιμία το 1970.

Οι περισσότεροι από τους δράστες που συμμετείχαν στη ληστεία συνελήφθησαν και 11 από αυτούς καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης έως και 30 ετών (αν και δύο από τους δράστες, ο Τσαρλς Γουίλσον και ο Ρόναλντ Μπιγκς, απέδρασαν αργότερα από τη φυλακή και κανένας δεν εξέτισε την πλήρη ποινή του). Ωστόσο, δύο ερωτήματα εξακολουθούν να απαιτούν απάντηση: ποιος χτύπησε τον οδηγό του τρένου; Και ποιος οργάνωσε τη ληστεία;

Πριν από τον θάνατό του το 2012, ο James Hussey, ένας έμπειρος ληστής τρένων, ομολόγησε ότι χτύπησε τον οδηγό. Ωστόσο, έκτοτε έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο Hussey προστάτευε την ταυτότητα του πραγματικού δράστη, ο οποίος παραμένει ασύλληπτος.

Μια σειρά από πρόσωπα έχουν προταθεί ως οι εγκέφαλοι πίσω από την επιχείρηση. Μήπως ήταν ο βρετανός εγκληματίας Buster Edwards, ο οποίος ήταν μέλος της συμμορίας που διέπραξε τη ληστεία; Ή μήπως ήταν μια μυστηριώδης άγνωστη φιγούρα γνωστή ως «Mister Three» ή «Alf Thomas»;

Και ποιος είπε στη συμμορία να αλλάξει την ημερομηνία της ληστείας από τις 7 στις 8 Αυγούστου, όταν το τρένο θα μετέφερε περισσότερα χρήματα; Θα μπορούσε να ήταν μια φιγούρα που αναφέρεται ως «The Ulsterman»; Ο ληστής του τρένου Γκόρντον Γκούντι, πριν πεθάνει στην Ισπανία το 2016, δήλωσε ότι ο πληροφοριοδότης ήταν ο Πάτρικ ΜακΚένα, ένας γεννημένος στο Μπέλφαστ ταχυδρόμος, ο οποίος είχε αποκρύψει την ταυτότητά του στις συναντήσεις με όσους σχεδίαζαν τη ληστεία και έλαβε μερίδιο από τη λεία.

Ο McKenna πέθανε πριν από πολλά χρόνια μη έχοντας δείξει κανένα σημάδι ευμάρειας στην οικογένειά του, η οποία εξεπλάγη με την αποκάλυψη του Goody. Μήπως ο ΜακΚένα είχε κυριευτεί από τύψεις για την τύχη του Τζακ Μιλς και είχε δώσει τα παράνομα κέρδη του για καλό σκοπό; Πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ με βεβαιότητα τι συνέβη, αλλά μπορούμε να κάνουμε υποθέσεις.

4
Ποιος σκότωσε την Τζιλ Ντάντο;

Η τηλεπαρουσιάστρια Jill Dando γεννήθηκε στο Somerset το 1961. Αφού εκπαιδεύτηκε ως δημοσιογράφος, εντάχθηκε στο BBC στη γενέτειρά της West Country και παρουσίαζε ειδησεογραφικές εκπομπές πριν μετακινηθεί στο Songs of Praise. Το 1995 προσχώρησε στον Nick Ross ως παρουσιάστρια της εκπομπής Crimewatch, απευθύνοντας έκκληση για πληροφορίες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην καταδίκη παραβατών.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1999, η Ντάντο πυροβολήθηκε και πέθανε καθώς έμπαινε στο σπίτι της στο Φούλαμ του Δυτικού Λονδίνου. Ο ένοπλος φαίνεται ότι την ανάγκασε να πέσει στο έδαφος και έβαλε την κάννη ενός περίστροφου στο κεφάλι της πριν την πυροβολήσει. Την κραυγή της άκουσε ένας γείτονας, ο οποίος παρατήρησε έναν λευκό άνδρα – περίπου 1,80 μ. ύψος και περίπου 40 ετών – να απομακρύνεται από το σημείο.

Ο τρόπος εκτέλεσης της Ντάντο – ένας πυροβολισμός που εκτοξεύτηκε από το στόμιο σε κοντινή απόσταση από το κεφάλι της – υποδηλώνει ότι είχε δολοφονηθεί από επαγγελματία δολοφόνο. Ωστόσο, η σφαίρα που τη σκότωσε φαίνεται ότι εκτοξεύτηκε από ένα μετασκευασμένο αντίγραφο ή παροπλισμένο όπλο – ένα απίθανο όπλο για έναν έμπειρο εκτελεστή. Μετά από έκκληση στο Crimewatch, ένας ντόπιος άνδρας ονόματι Barry George κατηγορήθηκε για τη δολοφονία και καταδικάστηκε το 2001, εν μέρει λόγω υπολειμμάτων πυροβόλων όπλων που βρέθηκαν στα ρούχα του. Η καταδίκη ανατράπηκε το 2008 μετά από νέα δίκη.

Εκτοτε εξετάστηκαν και άλλες πιθανότητες: σκοτώθηκε η Τζιλ από έναν πρώην φίλο της; Ενας εγκληματίας που συνελήφθη μετά από μια αποκάλυψη του Crimewatch; Ενας διαταραγμένος θαυμαστής; Ηταν περίπτωση λανθασμένης ταυτότητας; Ή, πιο «εξωτικά», ήταν ο δράστης ένας σέρβος πολέμαρχος που εξοργίστηκε από την έκκληση της Τζιλ Ντάντο για τους κοσοβάρους πρόσφυγες που καταπιέζονταν από τις σερβικές δυνάμεις ή αναζητούσε εκδίκηση για τον βομβαρδισμό από το ΝΑΤΟ ενός σερβικού ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού σταθμού στο Βελιγράδι;

Κάθε θεωρία έχει τους οπαδούς της, αλλά δεν έχουν βρεθεί πειστικά στοιχεία που να αποτελούν τη βάση μιας νέας έρευνας. Ως εκ τούτου, ο φάκελος της υπόθεσης παραμένει ανοιχτός και πιθανότατα δεν θα έχουμε ποτέ απάντηση…

5
Ποιος σκότωσε τον αστυνομικό Keith Blakelock;

Στις 6 Οκτωβρίου 1985, ο αστυνομικός Keith Blakelock ήταν μεταξύ μιας ομάδας αστυνομικών που στάλθηκε στο συγκρότημα κατοικιών Broadwater Farm στο Tottenham για να προστατεύσει τους πυροσβέστες που έσβηναν μια πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης. Η αναταραχή ακολούθησε τον θάνατο της Cynthia Jarrett, μιας ηλικιωμένης Αφρο-Καραϊβικής καταγωγής γυναίκας που είχε πεθάνει από καρδιακή ανεπάρκεια μετά από αστυνομική επιδρομή στο σπίτι της στον οικισμό την προηγούμενη ημέρα.

Κατά την άφιξή τους στο Broadwater Farm, βίαιοι ταραξίες επιτέθηκαν στους αστυνομικούς και ο αστυνομικός Keith Blakelock σκόνταψε και έπεσε. Ο όχλος τού επιτέθηκε και τον σκότωσε με περισσότερες από 40 μαχαιριές. Η αστυνομία κατηγόρησε τον 28χρονο Winston Silcott, βρετανό υπήκοο με καταγωγή από την Αφρική και την Καραϊβική, για τη δολοφονία.

Ο Silcott καταδικάστηκε το 1987 μαζί με δύο άλλους – τον Engin Raghip και τον Mark Braithwaite – σε φυλάκιση. Αθωώθηκε το 1991, όταν οι ιατροδικαστικές εξετάσεις αποκάλυψαν ότι οι καταθέσεις αποδεικτικών στοιχείων είχαν αλλοιωθεί (αν και παρέμεινε στη φυλακή μέχρι το 2003 λόγω της καταδίκης του για έναν άλλον, άσχετο φόνο).

Παρά τις περαιτέρω έρευνες, ο δολοφόνος του Keith Blakelock παραμένει μέχρι σήμερα ασύλληπτος. Δεδομένης της φύσης της δολοφονίας και της πιθανότητας ύπαρξης πολλών μαρτύρων, η ταυτότητά του θα μπορούσε να είναι γνωστή σε πολλούς.

6
Ποιος ήταν ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης;

Μια ευφάνταστη απεικόνιση που απεικονίζει τον «Τζακ τον Αντεροβγάλτη», έναν κατά συρροή δολοφόνο που παραμόνευε στους δρόμους την εποχή του πρίγκιπα της Ουαλίας (μετέπειτα Εδουάρδου VII) και δεύτερου στη σειρά διαδοχής του θρόνου ως εγγονού της βασίλισσας Βικτωρίας. Απογοητευτικά για όσους αναζητούν την ταυτότητα του Αντεροβγάλτη, μια εξέταση της Court Circular (επίσημη καταγραφή των προηγούμενων βασιλικών δεσμεύσεων) αποκαλύπτει ότι ο Αλβέρτος δειπνούσε με τη βασίλισσα, ενώ θα έπρεπε να περιφέρεται στους δρόμους του Whitechapel, με το μαχαίρι στο χέρι.

Ο Αρθουρ Κόναν Ντόιλ, ο δημιουργός τού Σέρλοκ Χολμς, κατά καιρούς επιχειρούσε να εισέλθει στον πραγματικό κόσμο του εγκλήματος και πρότεινε ότι ο ένοχος ήταν στην πραγματικότητα η «Τζιλ ο Αντεροβγάλτης»: πιθανώς μια μαία που θα εμπιστεύονταν τα θηλυκά θύματα και θα μπορούσε να κυκλοφορεί με αίμα στα ρούχα της χωρίς να κινεί υποψίες.

Aaron Kosminski

Στα απομνημονεύματά του, ο σερ Ρόμπερτ Αντερσον, βοηθός διοικητή της Μητροπολιτικής Αστυνομίας την εποχή των δολοφονιών του Αντεροβγάλτη, έγραψε ότι ένας Πολωνοεβραίος είχε εντοπιστεί ως ο πιθανότερος ένοχος, χωρίς όμως να υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία αποδεκτά από δικαστήριο. Ο Aaron Kosminski, ένας από τους πολλούς Πολωνοεβραίους που ζούσαν στο East End εκείνη την εποχή, αναγνωρίστηκε ως ο Αντεροβγάλτης από δύο αξιωματικούς που ερευνούσαν, ο ένας από τους οποίους έγραψε το όνομα του Kosminski στο περιθώριο των απομνημονευμάτων του Anderson. Το 1891 ο Kosminski εισήχθη στο τρελοκομείο Colney Hatch. Αργότερα μεταφέρθηκε στο άσυλο Leavesden και πέθανε εκεί το 1919.

James Maybrick

Ο Maybrick ήταν έμπορος βαμβακιού στο Λίβερπουλ. Ο ρόλος του στην υπόθεση βασίστηκε σε ένα ημερολόγιο, που δημοσιεύθηκε τη δεκαετία του 1990, στο οποίο «ομολογούσε» τους φόνους. Ομως η εξέταση του ημερολογίου αποκάλυψε μια σειρά από πραγματικά λάθη στις «ομολογίες», γραφικό χαρακτήρα που δεν έμοιαζε με αυτόν του ίδιου του Maybrick και μελάνι που δεν ήταν διαθέσιμο μέχρι τη δεκαετία του 1970.

Ο Stephen Halliday είναι συγγραφέας, λέκτορας και ραδιοτηλεοπτικός φορέας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το βικτοριανό Λονδίνο. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου The «Little Book of Crime and Punishment»(History Press, 2014), από το οποίο προέρχονται πολλές από τις πληροφορίες του παρόντος άρθρου.