Οι ΦΑΡΟΙ αποτελούν ιδιαίτερα μνημεία της αρχιτεκτονικής και της παρουσίας του ανθρώπου εκεί που ξεκινά η απεραντοσύνη των ωκεανών.

Ο ΦΑΡΟΣ, το μικρό φως που καταφέρνει να διαπερνά και το πιο πηκτό σκοτάδι και να ξεχωρίζει λάμποντας ακόμα και μέσα στην πιο σφοδρή καταιγίδα, γίνεται το σύμβολο της ελπίδας, αλλά την ίδια στιγμή και του ανέφικτου, εκείνου που όσο και αν προσπαθήσουμε ποτέ δεν θα καταφέρουμε να φτάσουμε.
Πράγματι, οι φάροι ευνοούν τη μελαγχολία, ακόμα και τη (γλυκιά) θλίψη. Να φταίει η μοναξιά τους, εκεί, στο ύστατο σημείο της στεριάς, η οποία ξυπνάει συναισθήματα και προκαλεί σκέψεις που αφορούν τις δικές μας ζωές; Και που αγγίζουν ευαίσθητες πτυχές της ψυχοσύνθεσής μας; Να φταίει η ανασφάλεια και ο φόβος που μας δημιουργεί, ταυτόχρονα με τον θαυμασμό, η ενατένιση της δίχως τέλος θάλασσας που ξεκινάει από τα θεμέλιά τους για να συνεχιστεί πέρα από τα βάθη του ορίζοντα, γεμάτη μυστικά και απειλές;

Να φταίνε τα ανατριχιαστικά κρωξίματα των γλάρων που φωλιάζουν στα βράχια γύρω τους, οι ιστορίες για τα ναυάγια και οι ακόμα πιο παλιές ιστορίες για τις ψυχές των ναυτικών και για τα στοιχειά των πελάγων και των ωκεανών;

Όπως και αν έχει, μουσκεμένοι στα κύματα, οι φάροι, εκτός από μελαγχολικοί, παραμένουν και εξαιρετικά γοητευτικοί, έτσι όπως στέκονται εδώ και αιώνες στα πιο απόκρημνα σημεία των παραλίων και φωτίζουν με το παρήγορο φως τους τις νυκτερινές ρότες των πλοίων, θυμίζοντάς τους πως το λιμάνι είναι κοντά…