Ράφενσμπρικ (5)

Η κυρία Ο’ Σόγκνεσι συνέχισε την περιγραφή της φρίκης που έζησε στα ναζιστικά στρατόπεδα : Υπήρχε εκεί ένα κρεματόριο. Στο τέλος της περιόδου το χρησιμοποιούσαν όχι μόνο για την αποτέφρωση των πτωμάτων, αλλά υπάρχουν στοιχεία που μαρτυρούν πως κάποιες από τις τροφίμους ρίχνονταν στους φούρνους ενώ ήταν ακόμη ζωντανές.

Μία από τις φυλακισμένες στο στρατόπεδο, τον Απρίλιο του 1945, ήταν η Οντέτ Σανσόμ, που μπορούσε να δει το κτήριο του κρεματορίου απ’ το παράθυρο του κελιού της. Οι φούρνοι δούλευαν νυχθημερόν από τα τέλη του 1944 και η κυρία Σανσόμ άκουγε πόρτες να ανοιγοκλείνουν και ανθρώπους να ουρλιάζουν. Στη δίκη του Ράφενσμπρικ, η ίδια δίνει στην κατάθεσή της μια πλήρη περιγραφή, ως απάντηση στα ερωτήματα του εισαγγελέως:

Ερώτηση: Μπορείτε να περιγράψετε, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σαφήνεια, ένα περιστατικό το οποίο παρακολουθήσατε και στο οποίο ισχυρίζεστε πως μπήκε ένας άνθρωπος ζωντανός στο κρεματόριο;

Απάντηση: Τις τελευταίες μέρες του πολέμου, είδα ανθρώπους να οδηγούνται στο κρεματόριο, τους άκουγα να ουρλιάζουν και να αντιστέκονται και άκουγα τις πόρτες να ανοιγοκλείνουν.

Ε: Θα ήθελα να μου πείτε, αν θα μπορούσατε να ορκιστείτε πως είδατε ανθρώπους να οδηγούνται με τη βία στο κρεματόριο για να καούν ζωντανοί.

Α: Μπορώ να ορκιστώ πως είδα ανθρώπους να οδηγούνται με τη βία μέσα στο κτήριο του κρεματορίου, αλλά δεν μπορώ να ορκιστώ πως τους είδα μέσα στο φούρνο.

Ε: Οταν οδηγούνταν στο κρεματόριο, τι βλέπατε τότε; Τι γινόταν αφού οδηγούνταν μέσα;

Α: Δεν τους έβλεπα πια.

Ε: Χάνονταν από τα μάτια σας;

Α: Μάλιστα.

Ε: Πού πήγαιναν και δεν μπορούσατε να τους δείτε;

Α: Δεν γνωρίζω. Μάλλον στο κρεματόριο.

Ε: Εμπαιναν μέσα στο κτήριο;

Α: Μάλιστα.

Ε: Τους είδατε να βγαίνουν;

Α: Ποτέ.

Ε: Και όταν εξαφανίζονταν, ακούγατε κάτι, σωστά;

Α: Μάλιστα.

Ε: Και αυτό που ακούγατε, νομίζατε πως ήταν ο ήχος της πόρτας του φούρνου του κρεματορίου που ανοιγόκλεινε;

Α: Γι αυτό είμαι σίγουρη.

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ράφενσμπρικ είχε στελεχωθεί με προσωπικό με τον ίδιο τρόπο όπως όλα τα άλλα στρατόπεδα. Ο διοικητής και οι υπόλοιποι αξιωματικοί του στρατοπέδου, όπως και οι φύλακες του στρατοπέδου, ανήκαν στα SS. Ορισμένα μέλη του ιατρικού προσωπικού ήταν απλώς αποσπασμένα.

Διοικητής ήταν ο Φριτς Ζούρεν, υποδιοικητής ο Σβαρτσχούμπερ και επικεφαλής του Τμήματος Εργασίας ο Πφλάουμ. Οι τρεις αυτοί άντρες διοικούσαν το προσωπικό. Κάτω απ’ αυτούς όμως υπήρχαν ορισμένοι άντρες και κάποιες γυναίκες σε κατώτερες θέσεις, που επιτηρούσαν καθημερινά τις γυναίκες τροφίμους και έκαναν το στρατόπεδο επίγεια κόλαση με τη βαρβαρότητα και την κτηνωδία τους.

Ο Ράμντορ ήταν επικεφαλής του δήθεν Πολιτικού Τμήματος, Ο Μπίντερ αρχιεργάτης του εργαστηρίου ραπτικής, η Ντοροτέα Μπιντς αρχιδεσμοφύλακας, η Γρέτα Μπέζελ μια άλλη δεσμοφύλακας και βασική βοηθός του Πφλάουμ στο Τμήμα Εργασίας του στρατοπέδου. Η Μαργκαρέτε Μέβες, ήταν επικεφαλής της Πτέρυγας Τιμωρίας. Η Κάρμεν Μόρι, πρώην κρατούμενη, έγινε αρχηγός αυτής της πτέρυγας. Η αρχικά κρατούμενη Βέρα Σαλβεκουάρτ, έγινε στη συνέχεια επικεφαλής του νοσοκομείου του Γιούγκεντλαγκερ. Και η Ελιζάμπετ Μάρσαλ, ήταν μια επαγγελματίας νοσοκόμα και προϊσταμένη αδελφή του στρατοπέδου.

Στο ιατρικό προσωπικό ανήκαν ο Σιντλάουσκι, που ήταν για μια περίοδο ο ανώτερος στην ιεραρχία αξιωματικός γιατρός, ο Τράιτε που ήταν αναπληρωτής του διαδόχου τού Σιντλάουσκι (κάποιου ονόματι Τρόμερ), ο Ρόζενταλ και ο οδοντίατρος Χέλινγκερ.

Καθένας απ’ αυτούς ήταν ένα λειτουργικό τμήμα της μηχανής κτηνωδίας, καταπίεσης, τρομοκρατίας και εξόντωσης, που ήταν το Ράφενσμπρικ. Καθένας τους αναλάμβανε ένα επιμέρους καθήκον. Καθένας συνεισέφερε, ανάλογα με τη θέση του, στη συνολική μιζέρια της καθημερινής ύπαρξης όσων βρίσκονταν υπό τον έλεγχο και την εξουσία του.

Μόνο μαθαίνοντας τα εγκλήματά τους, κατορθώσαμε να εκτιμήσουμε το τεράστιο μέγεθος του συστήματος του στρατοπέδου συγκέντρωσης ή να συνειδητοποιήσουμε πώς –όσο αυτό λειτουργούσε και όσο επιβαλλόταν ακάθεκτη η δύναμή του- υποδουλώνονταν δυνατοί άνθρωποι και κάμπτονταν γενναία πνεύματα.

Ο Σβαρτσχούμπερ ήταν ειδήμων στην κτηνωδία, αφού κατετάγη στα SS το 1933 και άρα είχε συμπληρώσει 12 χρόνια υπηρεσίας σ’ αυτή την εγκληματική οργάνωση. Εκπαιδευμένος στο Νταχάου πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, πρέπει να ήταν ένας πολλά υποσχόμενος μαθητής, αφού μεταξύ 1935 και 1944 κατόρθωσε να προωθηθεί σημαντικά. Ως «απόφοιτος» του Νταχάου, απέκτησε περαιτέρω επαγγελματική γνώση και εμπειρία σε άλλες θέσεις σαδιστικής εκμάθησης στο Ζαχσενχάουζεν και το Αουσβιτς, απ’ όπου πήγε στο Ράφενσμπρικ, στις 12 Ιανουαρίου του 1945. Εκεί έμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου στη θέση του στρατοπεδάρχη και του δεύτερου στην ιεραρχία της διοίκησης. Οταν ανέλαβε αυτές τις θέσεις, οι γυναίκες κρατούμενες ήσαν περίπου 25.000. Οταν διαλύθηκε το στρατόπεδο, τρεισήμισι μήνες μετά, είχαν απομείνει ζωντανές μόνο 12.000.

(Συνεχίζεται)