Του Δεκέμβρη θαμπόφωτο δείλι

το πυκνόβροχο τώρα κοπάζει

και το δέντρο διαμάντια σταλάζει.

Κοκκινίζει της Δύσης η πύλη.

Στο υγρό μονοπάτι διαβαίνει

το στρωμένο με κίτρινα φύλλα

με πρωτόγνωρη μια ανατριχίλα

στην ψυχή και πηγαίνει…πηγαίνει…

 Για να φτάσει σε κάποιο παλάτι

με πουλιά, με κλαδιά στολισμένο,

για να βρεί τον χαμένον Απρίλη

   με τ’ αηδόνι  που εκεί την προσμένει…

Περπατά…έχει δρόμο ακόμα

στο υγρό, το φυλλόστρωτο χώμα…

Κώστας Μπιζάνος