Χτές τα πουλιά με κάλεσαν κι εγώ ν’ αποδημήσω

για τόπους άλλους, πιο θερμούς, με κρίνα και ζουμπούλια

ίδια μ’ αυτά που μάζευα γι αυτή, να της τα φέρω,

να βλέπω να χαμογελά όταν, μπρός στον καθρέφτη,

στόλιζε τα μαλάκια της, κι ύστερα με ρωτούσε

–«Τώρα ποιός είναι ποιό ’μορφος;

Εγώ για τα λουλούδια»;

Τότε γελούσα κι έλεγα:

–«Ένα λουλούδι βλέπω»…

 Χτές τα πουλιά με κάλεσαν κι εγώ ν΄ αποδημήσω.

Να βρώ καινούρια λούλουδα, μ’ ονόματα καινούρια

και να γυρίσω από ξαρχής την Άνοιξη που θα΄ρθει.

 Αλλά τους είπα:

«Είν’αργά, φτερά πλέον δεν έχω…»

 

Κώστας Μπιζάνος

22.9.2020