Οταν βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, αντικρίζουμε τη βιολογία. Για να κατανοήσουμε πώς εμφανίστηκε η βιολογία από νεκρές ουσίες, είμαστε αναγκασμένοι να στραφούμε στη γεωλογία. Για να κατανοήσουμε πώς προήλθαν τα πετρώματα, πρέπει να στραφούμε στην αστρονομία. Κι αυτό μας οδηγεί στο ερώτημα: Από πού ήρθαν τα αστέρια; Η επιθυμία να ανακαλύψουμε τις πρώτες ρίζες μας, μας οδηγεί όλο πιο πίσω στο χρόνο και όλο πιο μακρά στο χώρο, ώσπου αγκαλιάζουμε την ιστορία και τη γεωγραφία ολόκληρου του σύμπαντος.

Στον προηγούμενο αιώνα μάθαμε πολλά για την καταγωγή της ζωής πάνω στη Γη. Χημικοί, Βιολόγοι και Βιοχημικοί μελέτησαν τις πολυσύνθετες χημικές ενώσεις από τις οποίες αποτελείται η ζωντανή ύλη και έμαθαν να συγκροτούν περίπλοκα βιολογικά μόρια από απλά.

Σε ένα επιστημονικό συνέδριο για την καταγωγή της ζωής, που έγινε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας, το 1985, προς τιμήν του Νόρμαν Χόροβιτς, ενός από τους ανθρώπους που συνεισέφεραν τα μέγιστα σ’ αυτόν τον τομέα, ο ίδιος ο Χόροβιτς είπε:

«Μερικές φορές με ρωτούν: Τι περιμένετε να μάθετε από τη μελέτη της προέλευσης της ζωής; Σε τελική ανάλυση δεν μπορούμε να ξέρουμε τι έγινε στ’ αλήθεια. Συμφωνώ πως αυτό μπορεί να είναι σωστό, θεωρώ όμως σημαντικό να υπάρχει τουλάχιστον ένα πειστικό σενάριο, ή έστω μια πειστική πορεία, στο θέμα της προέλευσης της ζωής. Κάτι που να συγκεντρώνει όλες τις αναγκαίες συνθήκες που θέτουν η χημεία, η γεωλογία και η αστρονομία.

Δεν νομίζω πως μπορεί κάποιος να διατείνεται ότι κατανοεί σε βάθος τη ζωή, αν δεν ξέρει πώς άρχισε. Βέβαια, μπορεί να αποδειχθεί πως είναι αδύνατο να έχουμε ένα ρεαλιστικό σενάριο, ακόμα κι όταν οι γεωλόγοι και οι πλανητολόγοι τελειώσουν την εργασία τους πάνω στην ιστορία του πλανήτη μας. Μπορεί να αποδειχθεί πως οι συνθήκες δεν ήταν κατάλληλες για συνθετική οργανική χημεία.

Αν ποτέ αναγκαζόμαστε να δεχθούμε ότι η ζωή πάνω στη Γη δεν εμφανίστηκε με φυσικές διεργασίες, που έγιναν σε μια ορισμένη χρονική περίοδο, τότε θα αρχίζαμε να αναζητούμε την καταγωγή της σε άλλους κόσμους και να εικάζουμε πώς βρέθηκε εδώ»

Οι γεωλόγοι ανέγνωσαν τα αρχεία που αποτελούν τα πετρώματα, αποκρυπτογραφώντας τα απολιθώματα και τα ορυκτά για να διηγηθούν την ιστορία της εξέλιξης της ζωής. Τα απολιθώματα δεν περιέχουν μόνο σκελετούς πανάρχαιων πλασμάτων και φυτών, περιέχουν επίσης και «ρολόγια» – φυσικά ρολόγια με τη μορφή ραδιενεργών ατόμων.

Σχεδόν όλα τα «υλικά» στο σύμπαν περιέχουν μια μικρή δόση ραδιενεργών στοιχείων. Καθένα από τα στοιχεία αυτά διαθέτει μια μοναδική ιδιότητα: Τον χρόνο ημιζωής (half life time), από την οποία και αναγνωρίζεται η ταυτότητα του στοιχείου. Ο χρόνος ημιζωής των στοιχείων, μπορεί να είναι από μερικά εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου ως πολλά εκατομμύρια χρόνια, αλλά είναι πάντοτε ο ίδιος για κάθε στοιχείο, και αποτελεί την ταυτότητά του. Με τη μέτρηση αυτών των στοιχείων, οι φυσικοί και οι γεωλόγοι έχουν διατυπώσει θεωρίες για το πότε σχηματίσθηκαν τα αστέρια και οι πλανήτες.

Ο αρχιεπίσκοπος Ασσερ, παίρνοντας το βιβλίο της «Γενέσεως» στην κυριολεξία, υπολόγισε ότι ο κόσμος γεννήθηκε το 4004 π.Χ. Οι γεωλόγοι ωστόσο ανακάλυψαν ότι η Γη αλλά και η Σελήνη έχουν ηλικία σχεδόν πέντε δισεκατομμύρια χρόνια.

Το σύγχρονο βιβλίο της «Γενέσεως» θα γραφόταν κάπως έτσι:

# Στην αρχή, μια Μεγάλη Εκρηξη (The Big Bang), δημιούργησε τον ουρανό και τη Γη.

# Και η Γη ήταν άδεια και χωρίς μορφή.

# Και η Μεγάλη Εκρηξη ξέσπασε και έγινε φως και ακτίνες Χ και όλα τα είδη των φωτονίων.

Και ήταν όμορφα.

# Και, καθώς το Σύμπαν διαστελλόταν, τα μικρά σωματίδια ενώνονταν και σχημάτιζαν μεγαλύτερα.

# Και τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια και το αέριο υδρογόνο, που αποτελούσαν το σύμπαν, καθώς διαστελλόταν ψυχόταν. Ετσι εμφανίστηκε η βαρύτητα και σάρωσε τα σύννεφα των αερίων, τα οποία σχημάτισαν τεράστιες δίνες, τους γαλαξίες.

……

# Και αφού πέρασαν δισεκατομμύρια χρόνια, γεννήθηκε ένα αστέρι που ονομάστηκε Ηλιος. Και γύρω απ’ αυτόν περιστρέφονταν εννέα πλανήτες, από τους οποίους ο τρίτος ονομαζόταν Γη.

…..

# Οι αστραπές και το φως του Ηλιου δημιούργησαν σύνθετες χημικές ενώσεις, ώσπου γεννήθηκε ένα μόριο, που αυτοδιπλασιάστηκε.

# Καμιά φορά, το νέο μόριο ήταν διαφορετικό από τα προηγούμενα και… καλύτερο από τους γονείς του.

# Ετσι γεννιούνταν όλο και πιο πολύπλοκα μόρια, ώσπου ενώθηκαν και ονομάστηκαν κύτταρα, κι αυτό ονομάστηκε ζωή.

# Και ομάδες κυττάρων μαζεύτηκαν μαζί και σχημάτισαν ακόμα πιο σύνθετα πλάσματα, που ονομάστηκαν ψάρια των ωκεανών.

# Και η χημεία δημιούργησε μεγάλες φάλαινες και κάθε ζωντανό κινούμενο ον.

# Και φυτά φύτρωσαν πάνω στη Γη, και θαλασσινά πλάσματα κυρίευσαν τις ακτές.

# Και οι απόγονοί τους εγκαταστάθηκαν στη στεριά.

# Και ήταν όμορφα.

Κάπως έτσι, αγαπητέ μας αναγνώστη, νομίζουμε πως έφτασες να βρίσκεσαι εδώ.

(Πηγή: ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ, Thomas R. McDonough, Εκδ. Κάτοπτρο)