Οι ψυχές αναχωρούν όταν έρθει η ώρα τους και ανάλογα με τη συμφωνία που έχουν κάνει με το Δημιουργό , λένε κάποιοι άνθρωποι. Η κοπέλα ερμήνευε τα όνειρα , ειδικότερα όσα είχαν να κάνουν με την αναχώρηση.

Σέρνουν , λέει, οι πεθαμένοι το χορό και οι ζωντανοί βρίσκονται γύρω τριγύρω και κοιτάνε. Κάποια στιγμή οι πεθαμένοι τραβάνε από τον κύκλο έναν ζωντανό για να χορέψει μαζί τους . Είναι η ψυχή που θα αναχωρήσει. Ο άγγελος του θανάτου θα την πάρει μαζί του.

Πώς να ομολογήσει το κορίτσι ότι έβλεπε το ίδιο όνειρο πριν την αναχώρηση της ψυχής. Φοβόταν. Αλλά η μητέρα της κατάλαβε και την προέτρεψε να μη φοβάται.

-Είναι χάρισμα είπε και όχι κατάρα. Ο άγγελος σου μεταφέρει τα νέα από πριν

Έτσι το κορίτσι έμαθε να πορεύεται με τους αγγέλους. Έμαθε να κοιτάει ψηλά και να ζητάει όταν χρειαζόταν κάτι. Έμαθε να βγαίνει βόλτα τις νύχτες και να γίνεται ένα με τον ουρανό και το σύμπαν.

Φίλοι και γνωστοί είπαν ότι είναι αλαφροΐσκιωτη. Ότι ζει σε ένα δικό της κόσμο. Δεν την ένοιαζε όμως. Ο άγγελος ήταν πάντα εκεί και η ίδια το ήξερε.

-Μα δεν μπορείς να αποφύγεις τη μοίρα και το πεπρωμένο , επαναλάμβανε η μητέρα της όταν επανειλημμένα τη ρωτούσε γιατί δεν έδωσε σημασία στο όνειρο που αφορούσε τον πατέρα της. Πως μπόρεσε να την το καταλάβει; Πως δεν το διαισθάνθηκε από πριν; Τα όνειρα αφορούσαν όλους τους άλλους εκτός από τους δικούς της;

-Εξάλλου , είπε η μητέρα της , το όνειρο δεν ήταν δικό μου. Ήταν του πατέρα σου

25η Δεκεμβρίου έφυγε η ψυχή του πατέρα της. Ο κόσμος είπε πως έγινε άγγελος. Ήταν και άγγελος όσο ζούσε. Η καλοσύνη του θρυλική και η ενσυναίσθηση σε μέγιστο βαθμό σε μια εποχή , όπου τα μίση και τα πάθη από πολιτικές καταστάσεις και καταστάσεις πολέμου , ήταν στον μέγιστο βαθμό.

-Και εκεί που βοσκούσα τα πρόβατα , ήρθε ένας μαύρος λύκος , άνοιξε το στόμα του και με έφαγε. Ήταν τα τελευταία λόγια του πατέρα της πριν αναχωρήσει.

Το ήξερε για το μαύρο λύκο. Όπως και η μητέρα της . Αλλά η μεγάλη γυναίκα είχε δίκιο. Το κάρμα και τη μοίρα δεν την αποφεύγεις.

Πάνω από τους Θεούς οι Μοίρες , πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες. «Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον».

Όπως και να ζούμε, ό,τι και να πιστεύουμε ,όταν το λαδάκι λιγοστέψει στο καντήλι της Μοίρας, η κάθε ψυχή θα πάρει το δρόμο της. Εκεί που θα πάει θα λογοδοτήσει.

Και θα πει γιατί δεν άκουσε και δεν έδωσε σημασία στις συμβουλές του αγγέλου της. Γιατί δεν κατάλαβε ότι προσπαθούσε να της δείξει το δρόμο. Γιατί υπήρξε τόσο αλαζονική και εγωπαθής.

Η τιμωρία θα είναι φυσική συνέπεια για την ψυχή . Την επόμενη φορά ο άγγελος ελπίζει ότι θα είναι καλύτερη.

Το κορίτσι δεν ξέρει αν ο πατέρας της έγινε άγγελος. Δεν ξέρει αν άγιασε ,όπως είπαν οι πολλοί. Ξέρει όμως ότι η ψυχή του είναι κάπου εκεί έξω και προσπαθεί να βοηθήσει τους ανθρώπους , όπως έκανε πάντα.

Γι αυτό κάθε βράδυ ανάβει πάντα τα κεριά στη βεράντα για να καταλάβει η ψυχή του πού βρίσκεται το κορίτσι και να μη χάσει το δρόμο…….

Πλευρά Ελένη
Εκπαιδευτικός/Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων
Πρόεδρος της ΑΜΚΕ EN.O GREECE