ΓΙΑΤΙ NOBILE

Το ιταλικό επώνυμο Nobile έχει πολλές ρίζες. Αρχικώς, έχει πατρωνυμική ρίζα που προέρχεται από το προσωπικό όνομα του πατέρα, πρώτου κατόχου του ονόματος. Σ’ αυτό το παράδειγμα, το επώνυμο προέρχεται από το όνομα Nobile, δηλαδή από τον προσδιορισμό «nobile», που σημαίνει «ευγενής», «έξοχος» ή «ένδοξος». Κατά τον μεσαίωνα, οι γονείς συχνά ονόμαζαν τα παιδιά τους με ονόματα αγίων ή βιβλικών προσώπων. Οπωσδήποτε μερικά προσωπικά ονόματα αντικατοπτρίζουν τις προσδοκίες των γονέων για ορισμένες δεξιότητες που θα ανέπτυσσε το παιδί κατά τη διάρκεια της ζωής του. Το όνομα Nobile δινόταν σε ένα παιδί ως αντανάκλαση της ελπίδας των γονέων ότι θα γίνει «ευγενής» και «έξοχος». Οπότε το επώνυμο «Nobile» σημαίνει «γιος ή απόγονος των Nobile».

Εναλλακτικώς, το επώνυμο μπορεί να έχει «χαϊδευτική» ρίζα, προερχόμενη από το «παρατσούκλι» που είχε αποδοθεί στον πρόγονο. Σ’ αυτή την περίπτωση, το επώνυμο προέρχεται από τον όρο «nobile», του οποίου η σημασία αναπτύχθηκε προηγουμένως.

Το χαϊδευτικό «nobile» αποδόθηκε σε κάποιον από ευγενική γενιά ή χαρακτήρα, σ’ ένα άτομο που με ευγενική ή βασιλική συμπεριφορά, ή, με ειρωνική έννοια, σε κάποιον υπερβολικά χαμηλής καταγωγής.

Ετσι, το επώνυμο Nobile επίσης σημαίνει «γιος ή απόγονος κάποιου με το χαϊδευτικό nobile». Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι επώνυμα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που προέρχονται από την ίδια ρίζα, όπως φαίνεται από τα αγγλικά, σκοτσέζικα και γαλλικά επώνυμα Nobile.

Παραλλαγές του επωνύμου Nobile είναι τα Nobili και Nobilini. Αναφορές στο επώνυμο Nobile ή στις παραλλαγές του συμπεριλαμβάνονται στους καταλόγους αρκετών οικογενειών ευγενών που φέρουν το επώνυμο Nobili.

Αναφέρεται ότι ένας Goffredo Nobili εγκαταστάθηκε στη Σικελία το 1140.

 

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΝΟΜΠΕΛΗ: ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

Οι πρόγονοί μας γεννήθηκαν στη Γένοβα της Ιταλίας. Το οικογενειακό δέντρο ξεκινάει από τον Ιμπεριάλε Νόμπιλε (εξ ου και το όνομα του Ομίλου) και μετοίκησαν τον 19ο αιώνα στην Κεφαλονιά.

Σε όλες τις σημαντικές μάχες και τους αγώνες για την πατρίδα έδωσαν με ξεχωριστό ζήλο δυναμικό «παρών» και οι περισσότεροι θυσίασαν τη ζωή τους «υπέρ βωμών και εστιών».

Το 1821 ο Πέτρος Νόμπελης συμμετείχε με άλλους Κεφαλονίτες στη μάχη του Λάλα, στην Ηλεία, σε μια καθοριστική για την επανάσταση μάχη εναντίον των Τουρκαλβανών που κυριαρχούσαν στην εν λόγω περιοχή.

Το 1913 ο Λεωνίδας Νόμπελης μαζί με άλλους πατριώτες έτρεψαν τους Τούρκους σε άτακτη φυγή από το χωριό Χόικα, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων

Το ίδιο έτος και στο ίδιο περίπου μέρος ο Αναστάσιος Νόμπελης, ξάδερφος του παππού μου, μετέβη από την Κεφαλονιά στο Δρίσκο σε ηλικία μόλις 17 ετών προκειμένου να καταταγεί στον στρατό για να λάβει μέρος στην προσπάθεια απελευθέρωσης των Ιωαννίνων. Ομως, το νεαρό της ηλικίας του αποτρέπει την ελληνική στρατιωτική μονάδα από το να τον κάνει δεκτό. Τότε αναγκαστικά απευθύνεται στο Σώμα του Γαριβάλδη, εντάσσεται και σκοτώνεται στην πρώτη πολιορκία της πρωτεύουσας της Ηπείρου.

Στις 12 Δεκεμβρίου του 1943 οδηγείται από τους Γερμανούς στο εκτελεστικό απόσπασμα, για την αντιστασιακή του δράση, ο 50χρονος υποδηματοποιός Μενέλαος Νόμπελης.

Στις 22 Ιουλίου του 1974 σκοτώνεται κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Νίκη» στη Λευκωσία από φίλια πυρά ο αιγαλεώτης καταδρομέας Σπύρος Νόμπελης.

ΖΑΧΑΡΙΑΣ Φ. ΝΟΜΠΕΛΗΣ 1895-1981

Στην πολυτάραχη περίοδο του εμφυλίου πολέμου, 1946-49, μια ταξιαρχία που κινούνταν από την Ελασσόνα μέχρι τα Σέρβια Κοζάνης εμπλέκεται σε μάχη με τον ΕΛΑΣ. Πολλοί αγωνιστές του τελευταίου συλλαμβάνονται και ο διοικητής της μονάδας αναλαμβάνει τη μεταφορά τους σε γειτονικό σχολείο της Ελασσόνας. Κάποιος από τους στρατιώτες της ταξιαρχίας αναγνωρίζει στο πρόσωπο ενός κρατουμένου τον συγχωριανό και δολοφόνο του αδερφού του και, εν ψυχρώ, τον σκοτώνει.

Παρά τις παραινέσεις ντόπιων πολιτών και αξιωματικών ο ταξίαρχος διατάζει τη στρατιωτική αστυνομία να συλλάβει τον στρατιώτη που προέβη σε αυτοδικία, τον οποίον και παρέπεμψε στο στρατοδικείο στην Αθήνα με τη βαριά κατηγορία ότι δολοφόνησε αιχμάλωτο και παρέβη την ξεκάθαρη εντολή του να μην πειραχθεί κανείς από τους αγωνιστές του ΕΛΑΣ, αφού το διεθνές δίκαιο ορίζει πως η κακή συμπεριφορά προς τους αιχμαλώτους είναι κολάσιμη. Ο ταξίαρχος αυτός ήταν ο παππούς μου, συνονόματος και συνεπώνυμός μου Ζαχαρίας Νόμπελης…

ΦΩΤΗΣ ΝΟΜΠΕΛΗΣ 1934-

Οι εκλογές της 3ης Νοεμβρίου του 1963, έπειτα από την παραίτηση της κυβέρνησης Καραμανλή, διεξάγονται μέσα σε κλίμα έντονου φανατισμού με κύριους αντιπάλους την ΕΡΕ του Κων/νου Καραμανλή και την Ενωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου. Ενας 29χρονος νεαρός ορίζεται από το πρωτοδικείο μέλος της εφορευτικής επιτροπής σε τμήμα γυναικών στο Α΄ Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου. Εκεί καταφθάνει να ψηφίσει μια γηραιά κυρία, σχεδόν αόμματη, η οποία συνοδεύεται από τον γιο της. Ο δικαστικός αντιπρόσωπος απαγορεύει στον συνοδό της τυφλής γυναίκας να τη συνοδεύσει στο παραβάν αλλά του δίνει το δικαίωμα να επιλέξει ποιο μέλος της εφορευτικής επιτροπής θα μπει μαζί της. Ο γιος-συνοδός επιλέγει αμέσως τον 29χρονο-οι υπόλοιποι ήταν αρκετά μεγαλύτεροι και η ηλικιωμένη μπαίνει μαζί με το νεαρό μέλος της εφορευτικής στο παραβάν. Ο 29χρονος ρώτησε την τυφλή γυναίκα χαμηλόφωνα ποιον θέλει να ψηφίσει και αυτή απάντησε: «Τον Γέρο». Ποιο κόμμα ξαναρώτησε ο νεαρός. «Την Ενωση Κέντρου και θέλω να βάλω σταυρό στον Απόστολο Κακλαμάνη». Το ψηφοδέλτιο έπεσε στην κάλπη όπως ακριβώς το είχε διαλέξει (διά αντιπροσώπου) η ηλικιωμένη κυρία. Ο νεαρός ονομαζόταν Φώτης Νόμπελης, ήταν ψηφοφόρος της ΕΡΕ και πατέρας μου!

Αργότερα, ένας φίλος του θα αναρωτηθεί σχετικά με την πολιτική τοποθέτηση της γηραιάς κυρίας και θα ζητήσει τον λόγο γιατί, εφόσον ήταν τυφλή, δεν την «ξεγέλασε». Και ο πατέρας μου απάντησε ότι ισοβίως θα τον κυνηγούσαν οι τύψεις αν είχε κοροϊδέψει ένα ανήμπορο άτομο. Αυτό που χαρακτηρίστηκε από ορισμένους «προδοσία του αγώνα», αποτέλεσε το μεγαλύτερο παράσημο και περιποιεί μοναδική τιμή για τον πατέρα μου…

ΑΡΗΣ Φ. ΝΟΜΠΕΛΗΣ, επικεφαλής NOBILE GROUP

Η εκλογική αναμέτρηση της 18ης Ιουνίου του 1989 μπορεί να χαρακτηριστεί από τις πλέον φανατισμένες της μεταπολίτευσης, με θερμά επεισόδια μεταξύ οπαδών των δύο αντιπάλων του δικομματισμού να αποτελούν καθημερινή είδηση. Περίπου μια εβδομάδα πριν τις εκλογές βρίσκομαι στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας στο Κάτω Χαλάνδρι ολομόναχος. Είμαι 20 ετών και… επίλεκτο μέλος της «γαλάζιας γενιάς». Κρατάω ένα γουόκι τόκι το οποίο ενημερώνει για νυχτερινά συμβάντα, προκειμένου να σπεύσουμε σε βοήθεια όπου τη χρειάζονταν ομοϊδεάτες μου (καμιά σχέση με τη «Χρυσή Αυγή», έτσι διεξαγόταν τότε ο προεκλογικός αγώνας). Ξαφνικά λαμβάνω ένα σήμα ότι ΟΝΝΕΔίτες έχουν πέσει θύμα ενέδρας και ξυλοδαρμού στην Αγ. Παρασκευή. Πριν προλάβω να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει έρχεται φουριόζος νεοδημοκράτης και, σχεδόν με τη βία, με επιβιβάζει στο παλιό FORD CORTINA του πατέρα μου και με οδηγεί προς τη λεωφόρο Μεσογείων με κατεύθυνση το σημείο που υποτίθεται δέχονταν επίθεση οι νεαροί της ΝΔ. Εγώ φοβάμαι αλλά πάλι για να μην θεωρηθώ ότι δειλιάζω υπακούω στα κελεύσματα του αφιονισμένου «συντρόφου» μου. Κατευθυνόμενοι με μεγάλη ταχύτητα στον δρόμο που πηγαίνει στον «Δημόκριτο» ο συνοδηγός μού κάνει νόημα να σταματήσω. Στο αμάξι επιβιβάζονται άλλοι δυο σωματώδεις νεαροί με κοντομάνικα μπλουζάκια του Παναθηναϊκού (;), ενώ παρατηρώ με αγωνία στον καθρέφτη έναν τρίτο να βρίσκεται σκυμμένος πίσω από το αυτοκίνητο. Πλέον περιθώρια αντίδρασης δεν υπάρχουν: Δεν γνωρίζω ούτε πού πάμε, ούτε τι γίνεται εκεί και ο φόβος κάνει την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά.

Το επίμαχο σημείο που δήθεν δέρνονταν ΟΝΝΕΔίτες είναι ένα προεκλογικό περίπτερο του ΠΑΣΟΚ στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας το οποίο έχει γίνει σμπαράλια. Σκισμένες αφίσες του Ανδρέα Παπανδρέου και πράσινα πανό βρίσκονται πεταμένα στον δρόμο. Οι τραμπούκοι αποβιβάζονται από το αυτοκίνητό μου και τρέχουν προς τα εκεί. Αναγκάζομαι να πατήσω τέρμα το γκάζι και να απομακρυνθώ αμέσως από την περιοχή που έχει μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη. Παρκάροντας αρκετά μακριά, αντιλαμβάνομαι τι συνέβαινε στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου μου: Μου είχαν με αυτοκόλλητα καλύψει τις πινακίδες…

Θα μπορούσα αυτοστιγμή να εξαφανιστώ από το… πεδίο δράσης αλλά η συνείδησή μου δεν μου το επιτρέπει. Προχωρώ πεζός προς το περίπτερο και μπαίνω άφοβα πια μέσα, ενώ απ’ έξω φανατισμένοι νεαροί έχουν στήσει χορό με συνθήματα και χειρονομίες. Μέσα βρίσκονται δύο μεσήλικες ΠΑΣΟΚτσήδες κατάχλομοι που επιχειρούν να επικοινωνήσουν με την αστυνομία. Πλησιάζω τον έναν που δικαιολογημένα με κοιτάζει καχύποπτα και του συστήνομαι ως μεγαλοστέλεχος της ΟΝΝΕΔ, παροτρύνοντάς τον να μην ανησυχεί. Και, απευθυνόμενος στους αγριεμένους νεαρούς που… χοροπηδάνε απ’ έξω τους λέω με ήρεμη αλλά και αυστηρή φωνή: «Τελείωσε, πάμε να φύγουμε, έληξε το πανηγύρι…».

Ο-πιο νηφάλιος τώρα- άγνωστος σε μένα ΠΑΣΟΚτσής με ρωτάει το όνομά μου. «Εσύ είσαι λογικός μού λέει…». Χαμογελάω και φεύγω μόνος μου, νιώθοντας ντροπή για όσα είχα αντικρίσει.

Επιστρέφοντας μόνος μου πια στο σπίτι αναλογιζόμουν όσα διάβαζα οκτώ χρόνια στο «Κεντρί» του Δημήτρη Ρίζου περί τραμπούκων και πρασινοφρουρών του ΠΑΣΟΚ. Ημουν βέβαιος πως και αυτοί υπήρχαν. Αλλά εκτός από το χρώμα δεν διέφεραν σε τίποτα από τους αντίστοιχους της Νέας Δημοκρατίας…

ΑΡΗΣ ΝΟΜΠΕΛΗΣ, επικεφαλής NOBILE GROUP