Εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό του Οκτωβρίου τίποτε δεν προμήνυε τις τεράστιες αλλαγές που επρόκειτο να συμβούν στη ζωή μου. Ημουν άνεργος και τυπικά όταν ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο στο πατρικό μου: Μου επιβεβαίωσαν απλώς πως είχα προσληφθεί στην «Εξπρές» ή, αν προτιμάτε, στον «Ομιλο Καλοφωλιά». Σχεδόν ήμουν σίγουρος για την εξέλιξη αυτή αν και αρκετές φορές οι προσδοκίες μου αποδείχθηκαν μάταιες και οι ελπίδες μου φρούδες. Το τηλεφώνημα έγινε κάποια Πέμπτη και με καλούσαν να παρουσιαστώ στη νέα μου εργασία την ερχόμενη Δευτέρα. Ετσι, πέρασα ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο με μια γλυκιά προσμονή. Και, αξίζει να αναφερθεί, ότι δεν προσλήφθηκα ως απλός υπάλληλος, αν και αυτό ήμουν ουσιαστικά αλλά με τη λαμπερή λεζάντα «Διευθυντής Μάρκετινγκ»!!! Ασχέτως αν δεν υπήρχαν στελέχη του μάρκετινγκ για να τα… διοικήσω, παρά μόνο ένας χαλασμένος υπολογιστής σε ένα ανήλιαγο γραφείο.

Ακόμα ανώριμος, δεν σκέφθηκα πως έπρεπε να παρουσιαστώ στον εργοδότη μου για να συζητήσουμε. Εκείνος, απογοητευμένος από τη στάση μου με κάλεσε εσπευσμένα στο γραφείο του και με ρώτησε-αφού συμπλήρωσα τρεις εβδομάδες στη δουλειά-γιατί δεν ζήτησα να τον δω και να συζητήσουμε. Ουσιαστικά, από αυτή τη μέρα, ξεκίνησε να με βλέπει με μισό μάτι μέχρι που παραιτήθηκα-τρία χρόνια αργότερα-από την εργασία μου…

Υστερα από λίγο καιρό μια μαυροφορεμένη γυναίκα με εντυπωσιακά χαρακτηριστικά έπιασε δουλειά στο πιο απαιτητικό τμήμα, εκείνο της διαφήμισης. Φαινόταν (και ήταν) μεγαλύτερή μου αλλά αυτό δεν με εμπόδισε από την πρώτη στιγμή να αναπτύξουμε μια συμπάθεια ο ένας με την άλλη. Και δεν μείναμε στη συμπάθεια… Η Νέλλη, η περί ης ο λόγος, έμοιαζε παράταιρη μέσα σε ένα επιπόλαιο και χαλαρό κλίμα, που θύμιζε χαβαλέ σε πάρτι. Κι όταν μια μέρα έπρεπε να μετακινηθεί το γραφείο της στην αίθουσα των διαφημιστών, εγώ πρώτος προσφέρθηκα να βοηθήσω, κάτι που η κοπέλα εκτίμησε ιδιαιτέρως. Γιατί η Νέλλη ήταν διαφορετική απ’ όσες είχα γνωρίσει μέχρι εκείνες τις μέρες. Ανταποκρινόταν σε ερωτικό κάλεσμα μόνο όταν ένιωθε πως ο άνδρας που θα ταίριαζε δίπλα του θα ήταν πάνω απ’ όλα έντιμος και σεμνός. Τα διέθετα και τα δύο και κάπως έτσι γίναμε ζευγάρι. Ενα ζευγάρι που ο κόσμος στην «Εξπρές» το είχε τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι… Ενα ζευγάρι που το καλοκαίρι του 2001 πήγε στην Κεφαλονιά-η Νέλλη είχε να πατήσει στο νησί χρόνια και περάσαμε μαζί δύο αξέχαστες εβδομάδες, με το «αξέχαστες» να τοποθετείται δυστυχώς με την κακή έννοια: Η μετέπειτα γυναίκα μου γινόταν ολοένα και πιο απρόσιτη, συνεχώς πιο αντιερωτική δίχως προφανή λόγο. Την πρώτη μέρα, με το που φθάσαμε, προέκυψε ένας καυγάς τρικούβερτος γιατί της φάνηκε πως ο ιδιοκτήτης των δωματίων μάς κοίταξε περίεργα εξαιτίας της διαφοράς ηλικίας που είχαμε (δεν ήταν και μικρή-13 χρόνια…). Λίγο αργότερα, μόλις βράδιασε, τη μετέφερα στο νοσοκομείο του νησιού για ένα περίπλοκο πρόβλημα που αντιμετώπιζε και δεν μπορούσα να ξεχωρίσω-ούτε και της έπαιρνες κουβέντα-αν ήταν η μέση της ή το στομάχι της που δημιουργούσε τις όποιες ενοχλήσεις. Σε εκείνες τις πρώτες μας διακοπές κατάλαβα πως η Νέλλη αντιμετώπιζε σοβαρότατα ψυχολογικά προβλήματα, τα οποία η παρουσία μου φαινόταν να τα επιδεινώνει. Η διαφορά ηλικίας δεν ήταν δυνατό να τα εξηγήσει.

Για οποιονδήποτε άλλον άνδρα, κάθε ηλικίας και χαρακτήρα, αυτές οι διακοπές στο νησί μου δεν θα ήταν μονάχα οι πρώτες αλλά και οι τελευταίες… Αλλά εγώ… Σας θυμίζω το σοβαρό πρόβλημα με την απώλεια των μαλλιών μου, από τα οποία είχαν μείνει ελάχιστα αλλά ακόμη δεν με αποκαλούσες φαλακρό. Ηταν μια πραγματική δυστυχία να μην μπορείς να χωρίσεις με τον κάπως παράλογο φόβο ότι καμιά άλλη γυναίκα δεν θα γυρίσει να σε κοιτάξει, λόγω της φαλάκρας. Κι έτσι μεταμορφώθηκα σε έναν πλήρως εξαρτημένο άνδρα που ακόμη και η σκέψη του χωρισμού ενέτεινε εκθετικά το άγχος και την ανασφάλειά μου. Πέρα από τη Νέλλη ένιωθα πως δεν υπήρχε ζωή και βρέθηκα σε έναν σφιχτό εναγκαλισμό με μια γυναίκα που βίωνα όλο και περισσότερο πως είχε κρυμμένα μυστικά και… ντοκουμέντα.

Τον Σεπτέμβριο του 2001 της προσέφερα και ένα δαχτυλίδι εν είδει αρραβώνα, το οποίο δέχθηκε με δυσκολία αν όχι και με δυσφορία. Πλέον η ζωή μου είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο και το δυσβάσταχτο δίλημμα μόνος και φαλακρός ή παντρεμένος με τη Νέλλη των χιλίων προβλημάτων ήταν ξεκάθαρο πως έγερνε προς τη δεύτερη απόφαση… (συνεχίζεται).

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ