Αν το πρώτο έτος της νέας χιλιετίας συνέβησαν σημαντικά πράγματα στη ζωή μου, το δεύτερο οι αλλαγές, οι ανατροπές και οι πρωτόφαντες καταστάσεις υπήρξαν ο κανόνας…. Ηδη από τον Σεπτέμβριο του 1999 έχω πιάσει την πρώτη «κανονική μου» δουλειά, με μισθό, ασφάλιση και ωράριο εργασίας, ενώ τη θέση του… προπονητή μου έχει ήδη αναλάβει ένας καινοτόμος γιατρός (ειδικός παθολόγος) ο οποίος θα συμβάλλει τα μέγιστα στη (μόνιμα κακή) ψυχολογική μου κατάσταση, βασισμένος σε λογικά συμπεράσματα και μελετώντας βαθιά και με συνέπεια την αχίλλειο πτέρνα μου (ανασφάλεια), εφευρίσκοντας πρωτότυπους τρόπους για να μου ανεβάζει την αυτοπεποίθηση. Θα χαρακτήριζα τον εν λόγω γιατρό ως μετρ της τακτικής…

Εν τω μεταξύ, στο μέτωπο του άλλου φύλου τα ευχάριστα νέα άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους: χωρίς να έχω διακόψει εντελώς τη σχέση μου με τη Χριστίνα, τα έφτιαξα με τη… Μαλαματούλα από τα Γιάννενα, μια άβγαλτη και σεμνότυφη κοπέλα που μοιραστήκαμε δυο άχαρους μήνες μαζί. Στον εργασιακό μου χώρο ήμουν τόσο ανώριμος που ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας ανθρώπινου δυναμικού όπου εργαζόμουν μπήκε μια μέρα στο γραφείο και εγώ ατάραχος συνέχισα να διαβάζω την… αθλητική μου εφημερίδα σαν να μη συνέβαινε τίποτα. (Το ότι εκείνη την ώρα δεν είχα δουλειά δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση δικαιολογία.) Και εφόσον έκανε μπαμ από μακριά ότι δεν ήμουν απαραίτητος εκεί, αυτή η επαγγελματική συνεργασία δεν θα πολυκαίριζε.

Και κάπως έτσι ήρθε το καλοκαίρι του 2000, οπότε πήγα ξανά στον αγαπημένο μου προορισμό, στην Κεφαλονιά μαζί με τον Νικόλα και ένα φιλικό ζευγάρι. Εκεί όμως με περίμενε μια αναπάντεχη δυσάρεστη εξέλιξη: Ο Νίκος, ο πιο αγαπημένος μου φίλος, εμφάνισε ένα αποκρουστικό πρόσωπο… ξερόλα, ενός ανθρώπου που δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε σε βασικά πράγματα, τον τύπο που είχε τον δικό του απελπιστικό αντίλογο στο καθετί. Ο μελίρρυτος φίλος μου είχε μετατραπεί σε λίγες μέρες σε έναν ανυπόφορο γκρινιάρη που όλα του έφταιγαν και δεν θα μπορούσα να τον ανεχθώ αν δεν ήταν μαζί μας το άλλο ζευγάρι. Οταν επιστρέψαμε από το νησί φρόντισα να διακόψω-άκομψα είναι η αλήθεια-αυτή τη φιλική σχέση που είχε γίνει τόσο ενοχλητική.

Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους έμεινα και επίσημα άνεργος αφού το αφεντικό μου, παρά τις προσπάθειες να κατευνάσει τις ανησυχίες μου, οι τελευταίες αποδείχθηκαν απολύτως δικαιολογημένες.

Και τώρα πρέπει να ταξιδέψουμε λίγο πίσω στο παρελθόν, περίπου στο 1995, στα μέσα εκείνης της δεκαετίας. Τότε έγινε πράξη μια… ιστορική απόφαση των γονιών μου να μου γράψουν την ψιλή κυριότητα της μονοκατοικίας του παππού μου, διασφαλίζοντάς μου ένα λαμπρό και ανέφελο μέλλον. Εκείνη τη μέρα που έπρεπε να περάσω… πανηγυρίζοντας, εγώ πάλι ήμουν απασχολημένος με μια κοπέλα από τη σχολή μου που την έλεγαν Ιωάννα (γιατί με κυνηγάει αυτό το όνομα;). Για τα όμορφα μάτια της Ιωάννας θυσίασα ακόμη και την πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου… Δεν είναι και μικρό πράγμα να αποκτάς ένα ακίνητο 130 τ. μ. σε κήπο 550 τ. μ. στα 26 σου χρόνια, στην ουσία εξασφάλισες την ίδια σου τη ζωή. Αλλά εγώ επηρεασμένος από τις απανωτές χυλόπιτες, που βρίσκονταν μονάχα μέσα στο ψυχαναγκαστικό μυαλό μου, δεν είδα το δάσος και η ιστορία με το σπίτι που έμελλε να αλλάξει ριζικά τη ζωή μου ήταν απλώς μια άλλη μέρα…

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ