Οταν εγκατέλειψα για πάντα την «Αθηναϊκή» περιέπεσα σε μια κατάσταση μεταξύ του άεργος και του άνεργος. Για να σας το κάνω πιο λιανά, ένας νεαρός που περιμένει να ακούσει κάποια πρόταση για δουλειά από το πουθενά και δίχως να πολυζορίζεται ο ίδιος να δουλέψει ταιριάζει περισσότερο στο «άεργος». Το μόνο θετικό που προέκυψε από αυτή τη θλιβερή και βαλτωμένη κατάσταση ήταν πως έριξα όλο το βάρος στην απόκτηση του πτυχίου που ήδη συμπλήρωνα δέκα χρόνια για να τελειώσω επιτέλους τη σχολή. Μια μέρα του Ιουλίου που η Αθήνα έβραζε στους 42 βαθμούς ορκίστηκα πολιτικός επιστήμονας-πολιτικός αναλυτής, προς τέρψη των γονιών μου και της κοπέλας μου. Δεν το λες και κατόρθωμα αλλά πέτυχα με δύο εννιάρια και ένα οχτάρι στα τελευταία τρία μαθήματα το «λίαν καλώς» και για την ακρίβεια 6,66.

Δεν θυμάμαι αν το πανηγυρίσαμε εκείνο το πτυχίο. Η αλήθεια είναι ότι έκανα μια φιλότιμη προσπάθεια να συμμετάσχω και σε μεταπτυχιακό στη σχολή μου αλλά η προφορική συνέντευξη και η υστέρησή μου στις ξένες γλώσσες στάθηκαν ανυπέρβλητα εμπόδια. Και η δουλειά; Απλώς τώρα ήμουν ένας… ανειδίκευτος επιστήμονας δίχως άλλα επιπλέον προσόντα. Μια πρόταση καλής οικογενειακής φίλης για να γίνω υπάλληλος της οικονομικής εφημερίδας «Εξπρές» με μισθό 500.000 δρχ τον μήνα (!) αποδείχθηκε πολύ καλή για να είναι αληθινή… Πέρασα όμως και από κει για μια συνέντευξη αλλά δεν θυμάμαι ούτε το όνομα του προϊσταμένου που μου απηύθυνε τις ερωτήσεις. Ενας άλλος καλός φίλος δημοσιογράφος με… πήρε από το χέρι και με πήγε σε μια διαφημιστική, όπου ξαναβρήκα (για μια ακόμη φορά) το εμπόδιο της ελλιπούς γνώσης ξένων γλωσσών. Θυμάμαι πως μου έδωσαν να μεταφράσω μια παράγραφο σε δύσκολα αγγλικά και προφανώς τα έκανα μούσκεμα, αφού η αίτηση πρόσληψής μου απορρίφθηκε μετά πολλών επαίνων…

Βρέθηκα και σε κάποια άλλη συνέντευξη και η πρώτη συζήτηση εξελίχθηκε σε μια ενδιαφέρουσα πρόταση: Να γράφω κάτι σαν εγκυκλοπαίδεια, κάτι που προφανώς ταίριαζε στα ενδιαφέροντά μου, μέχρι που ο υπεύθυνος μου έδωσε να καταλάβω στο δεύτερο ραντεβού ότι θα έτρεχα έξω και θα πουλούσα κάποια συγκεκριμένα προϊόντα. Φυσικά αρνήθηκα και με πείραξε κυρίως η κοροϊδία παρά η εργασία που μου προτάθηκε.

Υστερα από ασφυκτική πίεση της κοπέλας μου που ήταν ολοφάνερο πως την είχε κουράσει όλη αυτή η ιστορία, έδωσα στον πανελλήνιο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ τον Φεβρουάριο του 1998 και βρέθηκα ξαφνικά στην ιδιόμορφη ομάδα των επιτυχόντων-επιλαχόντων, γιατί ήταν τέτοια η προκήρυξη του διαγωνισμού που έπρεπε να πιάσεις τη βάση για την πρόσληψη αλλά ταυτοχρόνως οι θέσεις ήταν συγκεκριμένες. Ετσι, μαζί με άλλους της δικής μου περίπτωσης, έμεινα για χρόνια να περιμένω μάταια τον διορισμό μου που ήταν γραφτό να γίνει τελικά τον Δεκέμβριο του 2016 (!!!).

Εμπαινε η τελευταία χρονιά της χιλιετίας (1999) και το μόνο ευχάριστο που είχα ακούσει ήταν για μια (άμισθη) θέση στο Ινστιτούτο Δημοκρατίας «Κων/νος Καραμανλής», που το αντικείμενό μου ήταν να επισκέπτομαι την επαρχία και να εξηγώ σε διαλέξεις στα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας για το «πώς θα κάνουν μια δημόσια ομιλία». Πήγα στη Θεσσαλονίκη, στον Βόλο, στην Τρίπολη αλλά και στο κέντρο της Αθήνας. Ημουν ενθουσιασμένος με το αντικείμενο αλλά και πάλι άμισθος…

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ