Το έχω γράψει κι άλλοτε: Η δεκαετία του ’90 ήταν η χειρότερη για μένα όσον αφορά τον επαγγελματικό προσανατολισμό, την απόκτηση δεξιοτήτων και χρημάτων και το στήσιμο γερών βάσεων ώστε να αποσπάσω τη δόξα και την υστεροφημία που τόσο επιθυμούσα. Και μιλάμε για τα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής ενός ανθρώπου που, δυστυχώς όμως, δεν συμβαδίζουν σχεδόν ποτέ με την αναγκαία εμπειρία και την απαραίτητη αξιολόγηση προτεραιοτήτων…

Ετσι, εν έτει 1992 το μόνο πράγμα που γνώριζα με σιγουριά ήταν η αγάπη μου για τη δημοσιογραφία κάτι που συνέπεσε με την ανάληψη της πρώτης μου εργασίας σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό, τον «Best Fm», ο οποίος εξέπεμπε στην Ανατολική Αττική αλλά και σε μεγάλο μέρος των Κυκλάδων, όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενη ανάρτησή μου. Η στρατιωτική μου θητεία έβαλε τέλος –τουλάχιστον προσωρινά-στην επαγγελματική μου σταδιοδρομία-άλλωστε ο «Best Fm», ελλείψει… ακροατών έκλεισε. Μόλις απολύθηκα από το Πολεμικό Ναυτικό πέρασα ένα διάστημα απόλυτης εσωστρέφειας και… τεμπελιάς και έπρεπε να μπει το 1995 για να αρχίσει κάτι να κινείται στην μαλθακή προσπάθειά μου για επαγγελματική αποκατάσταση. Φυσικά με το βλέμμα στραμμένο στο πτυχίο που, λογικά, έθεσα ως πρώτη προτεραιότητα, έχοντας ήδη περάσει επτά χρόνια ως φοιτητής…

Και τότε συνέβη κάτι που με έκανε όχι απλώς να ξυπνήσω αλλά να κινηθώ από κει και πέρα με πρωτόφαντη σβελτάδα. Ο πρώην «πεθερός» μου (δεν παντρεύτηκα την κόρη του-δεσμό είχαμε) αποφάσισε να αναλάβει δράση απευθυνόμενος σε κάποιον που είχε άκρες στη δημοσιογραφία. Δεν είχα συμπληρώσει τα 26 μου χρόνια αλλά ο κυρ-Νίκος μέτραγε τα χρόνια του δεσμού και όχι την πραγματική μου ηλικία. Και τα χρόνια της σχέσης πλησίαζαν τα έξι. Ο άνθρωπος που θα με βοηθούσε στη δημιουργία ελπιδοφόρας αφετηρίας στη δημοσιογραφία ζήτησε εύλογα να με δει. Αργότερα, θα μάθω από την κοπέλα μου ότι είχε διαγνώσει σε μένα μια αδράνεια και μια έλλειψη θάρρους, που, κατ’ αυτόν, με κατέτασσε στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν πηγαίνουν μπροστά!!! Προσωρινά με εκνεύρισε η στάση του και τα πικρόχολα σχόλιά του αλλά ταυτοχρόνως με γέμισε δύναμη, κουράγιο και ανθεκτικότητα για τη συνέχεια: το πήρα, και με το δίκιο μου, προσωπικά, και βάλθηκα να του αποδείξω πως με κάθε τρόπο θα τον διαψεύσω. Από τότε, κάθε φορά που βρίσκομαι μπροστά σε κάποια δυσκολία, αναλογίζομαι τα λόγια του και η προσπάθειά μου γίνεται πιο επίμονη, πιο πεισματική και πιο συστηματική. Χάρη στον πρώην πεθερό μου απέκτησα ένα… ξυπνητήρι που κουδούνιζε ασταμάτητα όποτε άφηνα μια εκκρεμότητα σημερινή για αύριο και όποτε αποπροσανατολιζόμουν από τον στόχο μου.

Το… συνδικάτο των ασφαλιστών

Εάν δεν γνωρίζεις τα κατάλληλα πρόσωπα-και αναφέρομαι στην Ελλάδα αποκλειστικά λόγω προηγούμενης εμπειρίας-και δεν διαθέτεις τα τυπικά προσόντα, οι μόνοι που ανταποκρίνονται στο επίμονο αίτημά σου για εργασία είναι οι ασφαλιστές και όσοι εργάζονται στον τομέα αυτόν καθώς και οι κάθε λογής επικεφαλής διαφόρων πωλήσεων, είτε μέσω τηλεφώνου είτε εκ του σύνεγγυς. Πάντοτε τα λόγια της ακούγονται δελεαστικά, μέχρι τη στιγμή που θα αντιληφθείς πως δεν υπάρχει-συνήθως-μισθός και ασφάλεια παρά μόνο ποσοστά, ενώ αν αναφερόμαστε στο δικτυακό μάρκετινγκ βάζεις και από την τσέπη σου για να αγοράσεις τα προϊόντα που (σου λένε πως) θα πουλήσεις. Οπως έχω γράψει και παλιότερα, όντας κάκιστος στα διάφορα παζάρια, μάλλον θα κατέληγα να κάνω εγώ ασφάλεια και να αγοράσει η αφεντιά μου τα ποικιλώνυμα προϊόντα. Να σημειώσω πως ποτέ δεν είχα ξεχάσει τη δημοσιογραφία, την ηθοποιία και το τραγούδι-αυτά είχαν απλώς παραμεριστεί για την πρόσκαιρη δουλειά και τον… επερχόμενο γάμο-λαχτάρα του πρώην πεθερού μου. Και η τύχη, κυρίως στο επάγγελμα της υποκριτικής, ετοιμαζόταν να μου δώσει μια ευκαιρία ζωής. Ημουν όμως έτοιμος να την αρπάξω;

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ