Συχνάζοντας στα πιο γνωστά «κυριλέ» στέκια των βορείων προαστίων και ιδιαίτερα της Κηφισιάς, έβλεπα πως πλέον μοναδικός μου αντίπαλος ήταν ο χρόνος. Που, όπως αντιλαμβανόμουν, μέτραγε αντίστροφα για το πότε επιτέλους θα συνάψω την πρώτη μου σχέση, με το όνειρο να παραμένει απραγματοποίητο εδώ και έξι τουλάχιστον χρόνια. Και τα ευχάριστα νέα από το… μέτωπο δεν άργησαν να έρθουν: Εμαθα από κοινούς μας φίλους ότι μια κοπέλα, η Αφροδίτη Γ., Κηφισιώτισσα, ενδιαφερόταν για μένα. Δίχως να χάσω χρόνο, έκλεισα, ως είθισται τότε, ένα τραπέζι στο Agora Center, στο Μαρούσι και, φυσικά, προσκάλεσα και την παρέα της Αφροδίτης. Υπό κανονικές συνθήκες, το άγχος θα με είχε κυριεύσει και θα βάραιναν τα πόδια μου μπροστά στον πολυπόθητο στόχο…. Αλλά παραδόξως ήμουν ήρεμος, όσο μπορείς να το ισχυριστείς αυτό για κάποιον που ετοιμαζόταν για την παρθενική του σχέση με το άλλο φύλο.

Ηταν βράδυ Παρασκευής, στις 4 Μαϊου. Μια ομάδα από κορίτσια και αγόρια κατέφθασαν την κατάλληλη ώρα στον προορισμό τους. Δεν μου αρέσει καθόλου το αλκοόλ αλλά για τη συγκεκριμένη περίσταση τα δυο ποτηράκια-βότκα πορτοκάλι αν δεν με απατάει η μνήμη μου-ήταν απολύτως επιβεβλημένα. Η Αφροδίτη κάθισε δίπλα μου. Μετά από λίγα λόγια προκειμένου να σπάσει ο πάγος, τη ρώτησα ευθέως αν διατηρεί κάποιον δεσμό. Με την αρνητική της απάντηση θυμάμαι απλώς δύο πράγματα: να της λέω πως δεν θα έχει τότε πρόβλημα να τα φτιάξει μαζί μου και τα πρώτα φιλιά. Η μνήμη μου, αν και συνήθως δεν με προδίδει, δεν συγκράτησε τίποτα άλλο. Θυμάμαι όμως καλά ένα πρόβλημα που προέκυψε. Δεν αισθανόμουν απολύτως τίποτα! Αλλιώς, φυσικά, είχα προβλέψει εκείνη τη συγκλονιστική στιγμή. Ως νεαρός άνδρας θα έπρεπε να βρίσκομαι στο… φόρτε μου. Να ξεχειλίζω από πρωτόγνωρα συναισθήματα. Να νιώθω την καρδιά μου να σπαρταράει. Τίποτα όμως απ’ αυτά δεν συνέβαινε…

Τότε βρήκε τη χρυσή ευκαιρία να βγει από μέσα μου ο ανασφαλής εαυτός μου: της έλεγα γλυκόλογα, τη χάιδευα όπως ένας πατέρας την κόρη του, απολάμβανα τις ματιές της. Το 16χρονο κορίτσι ξενέρωσε. Αργότερα θα μάθω πως ανέφερε ότι της έλεγα… βλακείες. Δεν είχε άδικο: Τα λόγια του Ρωμαίου προς την Ιουλιέτα του δεν ήταν ό,τι πιο κατάλληλο για να συγκινήσεις μια μικρή κοπέλα που μου αποκάλυψε πως μέχρι τότε είχε μετρήσει οκτώ (!!!) δεσμούς. Οταν καληνυχτίσαμε ο ένας την άλλη, βγήκα από το κλαμπ ενθουσιασμένος. Κάποιοι φίλοι με συγχαρήκανε-ορισμένοι δεν αντιλήφθηκαν (και δεν θα τους το αποκάλυπτα ποτέ) πως φιλούσα κοπέλα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ετσι, περίμενα το Σάββατο που σιγά-σιγά ξημέρωνε πως θα με έβρισκε στα… ουράνια. Αλλά ο περίεργος εαυτός μου μού επιφύλασσε κι άλλες εκπλήξεις εκείνες τις μοναδικές στιγμές. Από το επόμενο πρωί με κατέλαβε ένα δυσβάσταχτο υπαρξιακό άγχος. Η αγωνία μου τώρα οφειλόταν στο να μην τη χάσω. Επειτα από τόσο καιρό, τέτοιες χυλόπιτες, τόσες πίκρες, απογοητεύσεις και αποτυχίες δεν ήταν δυνατό να διαγραφούν σε μια νύχτα, όσο μαγευτική κι αν ήταν η εξέλιξή της. Τα ψυχοσωματικά μου έκαναν… πάρτι. Το άγχος μου έφθασε στο κατακόρυφο. Ανησυχούσα μήπως πω ή κάνω κάτι που θα την ενοχλήσει και τα χαλάσουμε. Οχι, δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα έμενα και πάλι μόνος όπως όλα τα προηγούμενα χρόνια. Επιασα τον εαυτό μου να προσπαθεί να την… αποφύγει. Η αγωνία ενός πιθανού, καταστροφικού λάθους ήταν διάχυτη μέσα μου. Μιλούσαμε συνεχώς στο τηλέφωνο κι εγώ μέτραγα τις λέξεις μου και πρόφερα τις απολύτως απαραίτητες.

Βγήκα ξανά με την Αφροδίτη, γνώρισα τις φίλες της, μεταξύ των οποίων και την Αναστασία, που τότε ασφαλώς δεν γνώριζα πως θα γινόταν ο πιο κοντινός σύμβουλός μου στις απίστευτες περιπέτειες με το άλλο φύλο.

Το τέλος αυτής της σύντομης σχέσης με την πεπειραμένη κοπέλα ήταν προδιαγεγραμμένο. Αβγαλτος εντελώς δεν μπορούσα να περιμένω και πολλά πράγματα. Ομως, οι εξελίξεις που σύντομα θα επηρέαζαν καταλυτικά όλη τη ζωή μου βρίσκονταν μπροστά. Και τούτη τη φορά ο χρόνος μέτραγε αντίστροφα χωρίς να το γνωρίζω…

Ρένος Μπαλής