Μέτραγα τις μέρες, τις ώρες, ακόμη και τα… λεπτά. Να διατηρήσω την (πρώτη μου) σχέση πάση θυσία. Εφθανα, όπως έγραψα την προηγούμενη Δευτέρα, στο απερίγραπτο σημείο να την… αποφεύγω για να μην πω ή κάνω κάτι που θα οδηγήσει στη διάλυση της σχέσης (και για μένα της απόλυτης καταστροφής). Εν τω μεταξύ, ως… εξπέρ των πάρτι, αποφάσισα, νωρίτερα από τις άλλες φορές (ήμασταν ακόμη στο τέλος του Μάη), να διοργανώσω ένα «εορταστικό» για τη «μεγάλη μου» επιτυχία. Ο εξαιρετικός κήπος γέμισε από νεολαία-αργότερα έμαθα πως το στέκι μου στην Κηφισιά έκλεισε νωρίτερα για να έρθει το προσωπικό και ο κόσμος στο πάρτι!!!

Εκεί ήταν και η Νίνα Γεωργαλά, Σταρ Ελλάς του 1996 που, καλώς ή κακώς, μονοπώλησε το ενδιαφέρον μου. Και ο δεσμός μου; Η ανήλικη Αφροδίτη; Βρήκε παρηγοριά στην αγκαλιά του ντι-τζέι, την οποία εγώ θεώρησα προσωρινή για να αποδειχθεί τελικά πως είχε πιο… μόνιμο χαρακτήρα. Ηδη είχε βρεθεί από το πουθενά ένας ισχυρός ανταγωνιστής, που βολιδοσκοπούσε την κατάσταση για να χιμήξει την πιο κατάλληλη στιγμή. Η Αφροδίτη βρέθηκε σε δίλημμα: Εμένα ή τον ντι-τζει-έτσι τουλάχιστον εξομολογήθηκε στις φίλες της. Και αφού εγώ παραιτήθηκα πριν καλά-καλά αρχίσει η μάχη, κατέληξε στην αγκαλιά του αντιπάλου μου ύστερα από έναν δεσμό 23 ακριβώς ημερών…

Κατέρρευσα. Μέσα στον θυμό μου ζήτησα πίσω κάτι σκουλαρίκια που της είχα αγοράσει για τα γενέθλιά της. Το κοριτσάκι δεν έδειξε απρόθυμο να τα δώσει, μέχρι που σοβαρεύθηκα και έπαψα να τα ζητάω επιτακτικά. Αλλωστε, όχι μόνο δεν βρέθηκε κανένας να με παρηγορήσει αλλά, αντιθέτως, ενημερώθηκα για δεύτερη κοπέλα που ενδιαφερόταν για μένα. Δεν μου άρεσε όπως η Αφροδίτη αλλά κατέληξα να πω κάτι που ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα το έλεγα: «Από τα ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα», ό,τι απεχθανόμουν περισσότερο στη ζωή μου…

Η… Παναγιώταινα της ιστορίας λεγόταν Ελίζα και ήταν-τι παράξενο-Κηφισιώτισσα. Μου είπε ψέματα πως από τρεις αδελφές εκείνη ήταν η μεσαία-στην πραγματικότητα η ταυτότητά της έγραφε «15 ετών» και φυσικά επρόκειτο για τη μικρότερη… Δεν ήμουν ερωτευμένος με την Ελίζα, ούτε καν μπορώ να πω πως ενδιαφερόμουν πραγματικά. Το κορίτσι, αν εξαιρέσεις το ύψος της (1,94!!!), μια χαρά συμπαθητικό ήταν. Περπατώντας στην Κηφισιά, πιασμένοι χέρι-χέρι, προκαλούσαμε το μειδίαμα των περαστικών-ανεμόσκαλες μας αποκαλούσε ένας φίλος στα τότε χρόνια.

Το τέλος της σχέσης υπήρξε άδοξο αλλά και αθόρυβο. Δεν θυμάμαι καν πώς χωρίσαμε. Αλλωστε, δεν συνέβη και τίποτα μεταξύ μας. Εγώ συνέχισα να απολαμβάνω τις ευεργετικές συνέπειες της… επανάστασης της 3ης Μαρτίου, με ολοένα και περισσότερες κοπέλες να μπαίνουν στον πειρασμό να με γνωρίσουν και το καλοκαίρι που πλησίαζε φαινόταν πως θα ήταν το πιο μαγευτικό της ζωής μου. Οσον αφορά το άλλο φύλο δεν λάθεψα αλλά η μοίρα μού επιφύλασσε μια τόσο δυσάρεστη έκπληξη που ούτε καν μπορούσα να διανοηθώ. Αυτά που θα συνέβαιναν από δω και στο εξής θα είχαν αντίκτυπο σε ολόκληρη τη ζωή μου. Ακόμα και σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, μετράω με θλίψη στα όρια της απόγνωσης τις οδυνηρές συνέπειες εκείνου του τόσο περίεργου καλοκαιριού του 1990. Μέσα στο οποίο θα γινόντουσαν σκόνη και θρύψαλα τα όνειρά μου, θα κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος όλο το σχέδιο για το άλλο φύλο και θα κατακρημνιζόταν η αυτοπεποίθησή μου στα τάρταρα. Ενας πραγματικός εφιάλτης που δεν θα υποψιαζόμουν ποτέ πως θα συνέβαινε σε μένα. Οταν διαβάσετε σχετικά την επόμενη Δευτέρα πιθανόν να γελάσετε ή να με κατακρίνετε αλλά μην ξεχνάτε: ήμουν 21 έτους, ήταν η εποχή της αποθέωσης της εξωτερικής εμφάνισης, τα χρόνια του «Κλικ» και του Πέτρου Κωστόπουλου…

Ρένος Μπαλής