Κι ενώ τα πρωινά πήγαινα στη διαφημιστική στη Βασ. Σοφίας και τα απογεύματα έκανα ρεπορτάζ για τη γνωστή εφημερίδα του Αμαρουσίου και των Μελισσίων, αυτή η φαινομενικά αδιατάρακτη κατάσταση δεν συμπλήρωσε ούτε μήνα. Δεν θυμάμαι πώς έφθασε στα χέρια μου (αλλά και ελάχιστη σημασία έχει) το χαρτί από το Πολεμικό Ναυτικό που με καλούσε για πενθήμερη εκπαίδευση ειδικότητας!

Τι θα έλεγα τώρα στη Χριστίνα; Οτι με ξανακάλεσαν στο Ναυτικό πριν κλείσω μήνα στην καινούργια δουλειά; Και θα το πίστευε πέντε χρόνια μετά το απολυτήριο; Αν θυμάμαι καλά δεν είπα τίποτα και συνέχισα σαν όλα να ήταν φυσιολογικά. Η εκπαίδευση στα νέα όπλα που περιλάμβανε και… εκδρομή στο πεδίο βολής στην Ηλεία κράτησε όσο είχαν πει και επέστρεψα, ονειροπολώντας, στις δύο δουλειές μου.

Τα πρωινά σταθερά στη διαφημιστική αλλά καθημερινά με λιγότερο όγκο εργασίας, τόσο πολύ που κάποια στιγμή πήρα κι ένα… βιβλίο μαζί μου για να καταπολεμήσω την αβάσταχτη ανία… Αρχισαν να με ζώνουν τα φίδια: «Αυτοί λογικά δεν με χρειάζονται». Και όπως ξεκίνησα την εργασία, μια μέρα το αφεντικό με κάλεσε και με μισόλογα μου είπε «Ραντεβού τον Σεπτέμβρη» ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Δεν θα σχολιάσω την ελεεινή συμπεριφορά τους που με οδήγησε σε μια ατελείωτη γραφειοκρατία για να γίνω ελεύθερος επαγγελματίας και έπειτα, στον μήνα, μου ρίξανε μια κλωτσιά. Το πρόβλημα παρέμενε η Χριστίνα. Με την ταμπέλα του τεμπέλη στο κούτελο θα την έπειθα ότι με διώξανε πριν καν σχεδόν με προσλάβουν; Κι έτσι συνέχισα το παραμύθι πως εργαζόμουν κανονικά. Εν τω μεταξύ ένιωθα τέτοια βαθιά απογοήτευση από την απόλυσή μου που δεν πήγα ξανά ούτε στην εφημερίδα των Βορείων Προαστίων. Η αρχική ελπίδα μετατράπηκε στην απόλυτη απελπισία. Κι ενώ συνέβαιναν αυτές οι αλλεπάλληλες ατυχίες, συνέχιζα να ξεχνάω κάτι βασικό: Πως διέθετα μια σημαντική ακίνητη περιουσία την οποία αξιοποιώντας μπορούσα να βγάλω του κόσμου τα χρήματα, αγνοώντας ανήθικα αφεντικά και γλίσχρες αμοιβές…

Ο δεσμός μου πήγαινε κατά διαόλου, η Χριστίνα έδειχνε εντελώς απόμακρη και εκνευριστικά αδιάφορη κι εγώ με τον «Ξανθό Γκαστόνε» αναρωτιόμαστε τι να συμβαίνει, μέχρι που η γυναίκα του τελευταίου μας επανέφερε στην γκρίζα πραγματικότητα: «Ξυπνήστε, ρε, έχει βρει άλλον». Ναι, αυτό θα δικαιολογούσε όλη αυτή την ενοχλητική και απαράδεκτη συμπεριφορά, που σίγουρα δεν άξιζα, όσα κι αν της είχα κάνει. Σταματώ εδώ. Αν το συνεχίσω, πάμε στην άλλη στήλη «Αποθανέτω η ψυχή μου για το άλλο φύλο». Αυτή συνήθως δημοσιεύεται Τετάρτη…

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ