Ηθελα από καιρό να σας γράψω για την οικογένεια Μ. Μια πενταμελής οικογένεια που ενώ ήταν εύπορη και περιλάμβανε στην κυριότητά της έναν σωρό ακίνητα και τεράστιες καταθέσεις σε τράπεζες, έπαθε απανωτά στραπάτσα στο θέμα της υγείας, σε σημείο που ελάχιστη σημασία να έχουν τα υπόλοιπα πράγματα στη ζωή τους…

Ο πατέρας μετανάστευσε στην Αφρική και δημιούργησε μια αξιόλογη περιουσία. Κάποια από τα παιδιά του-χωρίς να θυμάμαι ποια- γεννήθηκαν στη μακρινή Ζάμπια. Η οικογένεια περιλάμβανε (εκτός από τους γονείς) δύο κορίτσια και ένα αγόρι. Το πρώτο ισχυρό χτύπημα συνέβη τη δεκαετία του ’90, με τη μητέρα να αχρηστεύει τα νεφρά της και να πηγαίνει τρεις φορές την εβδομάδα για αιμοκάθαρση, κάτι που συνέβη στην έκτη δεκαετία της ζωής της. Ο πατέρας έγινε τακτικός πελάτης των νοσοκομείων χωρίς καν να υποψιάζεται το… τσουνάμι τεραστίων διαστάσεων ιατρικών προβλημάτων που θα διέλυε μια κατά τα άλλα κλασική ελληνική οικογένεια.

Κάποια στιγμή το τηλέφωνο στο σπίτι τους χτύπησε και από την άλλη πλευρά της γραμμής ακούστηκαν τα ανέλπιστα ευχάριστα νέα: Είχε επιτέλους βρεθεί το πολυπόθητο μόσχευμα που θα σταμάταγε αυτή την απίστευτη ταλαιπωρία της μητέρας. Τα πράγματα όμως δεν πήραν ευχάριστη τροπή. Μια ίωση προέκυψε ως αξεπέραστο εμπόδιο και η εγχείρηση αναβλήθηκε επ’ αόριστο. Στα τέλη του 1999 αρχίζουν ουσιαστικά οι αφόρητες περιπέτειες της οικογένειας Μ. σ

Σε μια απλή επίσκεψη στον οδοντίατρο του γιου, ο πρώτος διαπιστώνει κάτι περίεργο στον ουρανίσκο του νέου άνδρα και του προτείνει να προβεί άμεσα σε εξετάσεις. Αυτό που φοβόταν ο οδοντίατρος αποδείχθηκε πέρα για πέρα αληθινό: Το μαυριδερό σπυρί ήταν η απόδειξη μιας πολύ επιθετικής μορφής καρκίνου, η οποία απαιτούσε άμεση επέμβαση για την αποτροπή της μετάστασης της επάρατης νόσου. Οι πρώτες επισκέψεις της οικογένειας σε διάφορα νοσοκομεία της Ελλάδας έφερναν μαύρα μαντάτα από παντού: Η σπάνια μορφή καρκίνου δεν επέτρεπε στους συμπατριώτες μας χειρουργούς να διαθέτουν την απαραίτητη εμπειρία και άκουγες απίστευτα τρομακτικές ιστορίες για άνοιγμα του προσώπου στα δύο (!) και έναν σωρό ακόμα εφιαλτικές λύσεις: Η επιλογή του εξωτερικού έγινε μονόδρομος. Πράγματι, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα η οικογένεια κατέφυγε στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια στις ΗΠΑ. Εκεί, πληρώνοντας ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό, πραγματοποιήθηκε η περιβόητη εγχείρηση με εντυπωσιακά-το δίχως άλλο- αποτελέσματα. Και η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται, όσο ήταν δυνατό αυτό, αφού βεβαίως ξεκίνησε στην Ελλάδα πια η γνωστή ταλαιπωρία με τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοβολίες. Και αναφερόμαστε σε άνθρωπο που τότε ήταν-δεν ήταν 32 ετών!

Κι ενώ όλη η οικογένεια βρισκόταν σε κατάσταση παροξυσμού και (δικαιολογημένης) απελπισίας, ήταν αναμενόμενο πως η προσοχή ήταν στραμμένη αποκλειστικά στον γιο. Η μικρή κόρη όμως, πάσχοντας πιθανότατα από κατάθλιψη, μια κρύα μέρα του Νοεμβρίου του 1999 αποφάσισε πως η μόνη λύση στα αδιέξοδά της ήταν η αυτοχειρία. Κι έτσι, μια μέρα που απουσίαζαν όλοι από το σπίτι κι ενώ ο ψυχίατρος είχε επισημάνει προς τους υπόλοιπους πως δεν πρέπει να μείνει τελείως μόνη, η κοπέλα βγήκε στο μπαλκόνι του 5ου ορόφου της πολυκατοικίας τους και πήδηξε στο κενό. Παρά τη σφοδρή σύγκρουση στο τσιμέντο, η μικρή κόρη ανασηκώθηκε αμέσως έχοντας τις αισθήσεις της, άκουσε έναν δυνατό θόρυβο που βγήκε από τα στήθια της και έπεσε σε λίγα δευτερόλεπτα λιπόθυμη. Οταν ξαναβρήκε τις αισθήσεις της ένα πράγμα γνώριζε ήδη καλά: πως δεν θα περπάταγε στη ζωή της ποτέ ξανά…

(συνεχίζεται)